Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Historia Cytadeli Cesarskiej w Hanoi (Thăng Long)

Hanojska cytadela znana jest również jako Thang-Long, wszak to właśnie tak na przestrzeni wielu wieków zwała się stolica feudalnego Wietnamu. Za założyciela twierdzy uważa się cesarza Lý Thai To, protoplastę dynastii Lý, który w 1010 roku nakazał wznieść ufortyfikowane miasto w centrum delty Rzeki Czerwonej. Według jednej z legend, cesarz w czasie podróży zasnął na brzegu i we śnie zobaczył złotego smoka wzlatującego pod niebiosa. Uznawszy to za dobrą wróżbę, cesarz postanowił przenieść w to miejsce stolicę państwa Dai Co Viet. Twierdzę, wokół której zaczęło rozwijać się miasto, nazwano Thang-Long – Wzlatujący Smok. Obecne badania archeologiczne dają podstawy by twierdzić, iż twierdza Thang-Long wcale nie powstała na pustynnym brzegu, a na ruinach pradawnej chińskiej warowni, założonej tu jeszcze w 7 wieku.

Korzystne warunki przyrodnicze (delta Rzeki Czerwonej była miejscem narodzin wietnamskiej hodowli ryżu), szybkość i wygoda przemieszczania się po rzece pozwoliły nowej stolicy stać się miejscem panowania kilku królewskich dynastii, które na przestrzeni 800 lat budowały i przebudowywały hanojską cytadelę. Jedna z najbardziej aktywnych faz budowy twierdzy miała miejsce w pierwszych latach po jej założeniu, w okresie panowania Lý Thai To, który wydzielał ogromne środki na rozwój nowej stolicy. W okresie tym powstało kilka pałaców, budynków administracyjnych, świątyni i stup. Cesarz, jego rodzina, świta i bliscy urzędnicy zamieszkiwali terytorium Zakazanego Miasta, do którego pozostali poddani wstępu nie mieli. Godnym uwagi jest to, że z rozkazu Lý Thai To pałac dziedzicznego księcia, wzniesiony w 1012 roku, mieścił się poza granicami Zakazanego Miasta. Przyszły król powinien był przebywać wśród obiektów mieszkalnych prostych ludzi, by tym samym nie być zbyt dalekim od oczekiwań i nadziei narodu.

W 1802 roku cesarska dynastia Nguyễn przeniosła stolicę do miasta Huế, po czym hanojska warownia, która utraciła już status politycznego i administracyjnego centrum kraju, bardzo szybko upadła. Wiekowe budynki niszczały i rozpadały się w wyniku zwiększonej wilgotności klimatu. W 1831 roku z inicjatywy cesarza Minh Mạnga Thang-Long zmienił nazwę na Hanoi, co w dosłownym języku oznaczało «miasto pomiędzy rzekami». W 1873 roku francuskie władze rozpoczęły kolonizację Wietnamu, po czym i tak już opłakany stan hanojskiej cytadeli jeszcze bardziej się pogłębił. Od 1887 roku do połowy wieku 20 Hanoi było stolicą Indochin Francuskich, lecz i ten okres nie był dla twierdzy czasem odrodzenia. Francuzi aktywnie tworzyli nowe Hanoi z szerokimi alejami, świątyniami, operami i budynkami użyteczności publicznej, przez co w mieście tym bardzo często brakowało już miejsca dla zamierzchłych budowli. Z zamkowego terytorium zniknęły niemal wszystkie budowle pałacowe, na fundamentach których niekiedy pojawiały się nowe francuskie obiekty wojskowe.

W 20 wieku Cytadela Cesarska w Hanoi odniosła nowe obrażenia w wyniku II wojny światowej oraz w trakcie wojny wietnamskiej w latach 1960-70. Po nastaniu na wietnamskiej ziemi tak długo oczekiwanego pokoju hanojska warownia stała się obiektem zamkniętym, należącym do ministerstwa obrony. Wykopaliska archeologiczne prowadzone w jej okolicach oraz u podnóża jej bram pod koniec lat 1990 a początkiem 2000, ujawniły światu ogrom cennych artefaktów kilku historycznych epok. Od tego momentu badania rozszerzały się z każdym rokiem i doprowadziły do tego, iż w 2010 roku Cytadela Cesarska w Hanoi trafiła na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Wkrótce po tym warownia została udostępniona turystom, choć część jej kompleksu wciąż jest zamknięta z powodu prowadzonej tam renowacji oraz badań archeologicznych.