Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Zamek Castell Coch

Castell Coch to XIX-wieczny neogotycki zamek górujący nad wsią Tongwynlais w południowej Walii. Zajmuje połać lasu na zboczu, przy rzece Taff, ok. 10,6 km na północny-zachód od centrum Cardiff. Wznosi się wysoko nad stromymi urwiskami w otoczeniu ciemnych leśnych polan. Tworzy zauważalny romantyczny i tajemniczy nastrój.

Historia zamku Castell Coch

Pierwotny zamek wybudowali w tym miejscu prawdopodobnie Normanowie po roku 1081. Jego zadaniem była ochrona nowo podbitego miasta Cardiff, jak też kontrola szlaku wzdłuż wąwozu Taff. Zamek stanowił jedną z ośmiu fortyfikacji pełniących taką samą rolę. Przybrał formę wzniesionej na wzgórzu budowli o średnicy ok. 35 m przy podstawie (115 stóp) i 25 m (82 stóp) na górze; pobliskie strome zbocza stanowiły ochronę. Budowlę porzucono prawdopodobnie po roku 1093, kiedy zostały utworzone włości lorda Glamorgan, co zmieniło granice. Gilbert de Clare ponownie wykorzystał porzucone zamkowe wzgórze, budując nowe kamienne fortyfikacje w latach 1267-1277, aby przejąć władzę nad walijskimi ziemiami. Odnowiony zamek Castell Coch, położony w strategicznym punkcie między zamkiem w Caerphilly a miastem Cardiff, składał się z muru, wznoszącej się okrągłej wieży, budynku bramnego i kwadratowej komnaty nad zagrodą. Dzięki dalszym pracom w latach 1268-1277 dobudowano dwie duże wieże, most zwodzony do budynku bramnego i kolejne umocnienia północno-zachodnich murów, czyniąc z zamku małą, ale potężną ufortyfikowaną budowlę. Po śmierci Gilberta zamek przeszedł na jego wdowę; zaczęto go nazywać „Castrum Rubeum”, co po łacinie znaczy „Czerwony zamek”. Prawdopodobnie odnosiło się to do czerwonego koloru fortyfikacji wykonanych z piaskowca. „Coch” tak naprawdę znaczy „czerwony” po walijsku. Syn Gilberta, o takim samym imieniu, odziedziczył zamek w roku 1307. Zmarł w 1314 roku, wtedy zamek zniszczono i następnie porzucono w czasie trwania walijskiego buntu. (więcej)

Zamek obecnie

Castell Coch jest znany przede wszystkim jako romantyczna średniowieczna budowla. Stanowi doskonałą atrakcję turystyczną, wznosząc się widowiskowo na szczycie niskiego, ale stromego wzgórza. W każdym pokoju znajdują się ekspozycje zabytkowych przedmiotów.

Kiedy w XIII wieku de Clare odbudował murowany zamek, składał się on początkowo z okrągłego donżonu w południowo-zachodnim rogu małego dziedzińca w kształcie litery „D” i komnaty w części południowej. Wszystko to zostało wybudowane z łamanego piaskowca, od którego pochodzi nazwa budowli. Zamek stał na podwyższeniu, górując nad wąwozem rzeki Taff; miał głęboką suchą fosę do celów obronnych. Donżon składał się ze sklepionych izb i stożkowego dachu. Nieco później dobudowano dwie wschodnie wieże, kwadratowy budynek bramny i górną komnatę w części południowej, które mocno ucierpiały w czasie walijskiego powstania – nic się z nich nie zachowało. Mur kurtynowy pogrubiono również w czasie drugiej dobudowy; dodano dwa pasaże obronne, jak również szereg otworów strzelniczych na poziomie dziedzińca oraz zadaszony mur wychodzący na dziedziniec po wewnętrznej stronie.

Istotna rekonstrukcja zamku Castell Coch miała miejsce w 1875 roku. Na początku odbudowano Wieżę Kuchenną, komnaty i mur, następnie Wieżę Studzienną i budynek bramny, jak również donżon. Rysunki Burgesa uzupełniało mnóstwo drewnianych i gipsowych modeli zamku, które zwiedzający mogą oglądać do dziś. W czasie XIX-wiecznego etapu odbudowy starsze części zamku, które pierwotnie wykonano z piaskowca, odtworzono za pomocą czerwonego piaskowca z Pennant. Burges, architekt odpowiedzialny za prace, dobudował drewniany most oraz most zwodzony, który trzeba było przekroczyć, aby dostać się do budynku bramnego. Uczynił to, pragnąc odwzorować konstrukcję zwykle wykorzystywaną w średniowiecznych zamkach. Sam budynek bramny otoczono drewnianą hurdycją, a nad wejściem Burges umieścił kratę i szklany posąg Madonny z Dzieciątkiem.

Donżon i Wieża Kuchenna wraz z kwadratową, zębatą podstawą mają po 12 m średnicy (39 stóp). Ich ściany mają ok. 3 m grubości u podstawy (10 stóp), zwężając się do 0,61 m (2 stóp) na górze. Wieża Studzienna ma 11,5 m (38 stóp) średnicy, na najniższym poziomie znajduje się zapadnięta w ziemię studnia. Wieża nie jest zębata – tak jak pozostałe dwie, z płaskim tyłem wychodzącym na dziedziniec (zamiast zaokrąglonego). Na projekt wież miał wpływ architekt Eugene Viollet-de-Duc, który odrestaurował średniowieczne miasto Carcassonne we Francji. Chociaż zewnętrzna część zamku jest stosunkowo bliska angielskiemu XIII-wiecznemu stylowi średniowiecza, dobudowane stożkowe dachy nie są zgodne z historycznymi realiami. Burges wybrał takie dachy głównie w celu osiągnięcia spektakularnego efektu architektonicznego. Trzy wieże prowadzą na mały, owalny dziedziniec. Biegnące wokół dziedzińca wspornikowe arkady i mury ze starannie wykonanymi drewnianymi elementami uzupełniają otwory strzelnicze.

Architekturę zamku zalicza się do wiktoriańskiego neogotyku; wpływ na nią miały też XIX-wieczne francuskie renowacje z tamtej epoki. Jego projekt łączy zachowane elementy średniowiecznego zamku z dodatkowymi formami z XIX wieku.

Wnętrza wież mieszczą szereg apartamentów. Zwłaszcza komnata, salon, sypialnia lorda Bute'a oraz sypialnia lady Bute stanowią przykład wiktoriańskiego neogotyku XIX-wiecznej Wielkiej Brytanii. W przeciwieństwie do zewnętrznej części zamku, która naśladuje architekturę XIII wieku, wnętrza są czysto wiktoriańskie. Sala bankietowa, która ma 6,1 m na 9,1 m (20 na 30 stóp), wraz z 11-metrowym (35 stóp) stropem zajmuje całe pierwsze piętro budynku mieszczącego komnaty. Uwydatnione wzorzyste stropy i freski zdobiące wnętrza przypominają średniowieczne manuskrypty. Horatio Lonsdale był głównym artystą, który namalował wszystkie freski znajdujące się w tych pomieszczeniach.

Ośmiokątny salon kładzie nacisk na przyrodę i mitologię. Kominek przedstawia trzy Parki – greckie boginie; strop zdobią rzeźbione motyle lecące w stronę słońca, natomiast wokół pomieszczenia znajduje się 58 dekoracyjnych płyt – każda przedstawia unikalną roślinę, a ich zwieńczeniem jest fresk ze zwierzętami z bajek Ezopa. Rzeźbione ptaki, jaszczurki i inne dzikie zwierzęta zdobią wejścia.

Sypialnia lorda Bute'a jest stosunkowo niewielka i prosta w porównaniu do innych głównych pomieszczeń. Zawiera bogato zdobiony kominek i kunsztownie rzeźbione meble. Natomiast sypialnia lady Bute, która składa się z dwóch wyższych pięter donżonu, ma kasetonowy strop z podwójną kopułą wznoszący się w stronę stożkowego dachu oraz glify okienne, które tworzą sekwencję ładnych łuków. Jest bogato zdobiona rzeźbionymi małpkami, ptakami siedzącymi w gniazdach oraz drzewami. Ten eklektyczny pokój zaprojektowano w stylu mauretańskim; ma ciemnoczerwone i złote meble oraz dekorację przedstawiającą arabskie noce.

Inne zamkowe pomieszczenia to np. izba z kołowrotem, w której znajduje się działający mechanizm do obsługi mostu zwodzonego i kraty, oraz pomieszczenie z windą kotwiczną, jak również prywatna kaplica zdobiona witrażami okiennymi, sypialnia lady Margaret Bute, kwatery służby i kuchnia.

Okoliczny las bukowy zawiera rzadkie rośliny i geologiczne formy, jest objęty ochroną jako obszar szczególnego znaczenia naukowego. Nazywany jest kompleksem wąwozu Taff. Na terenie dawnej winnicy znajduje się również 9-dołkowe pole golfowe.

Chociaż Castell Coch jest dość mały, warto go odwiedzić, bo jest to bardzo malownicze i bogato zdobione miejsce. Znajduje się tam duży bezpłatny parking, jak również urocza rodzinna kawiarnia na parterze.

Godziny otwarcia zamku Castell Coch

Od 1 marca do 30 czerwca: codziennie od 9:30 do 17:00
Od 1 lipca do 31 sierpnia: codziennie od 9:30 do 18:00
Od 1 września do 31 października: codziennie od 9:30 do 17:00
Od 1 listopada do końca grudnia: od poniedziałku do soboty – od 10:00 do 16:00; w niedzielę – od 11:00 do 16:00
Ostatni zwiedzający są wpuszczani na 30 minut przez zamknięciem. Zamek jest nieczynny 24, 25 i 26 grudnia oraz 1 stycznia.
 
  Opracowanie: Melisande Aquilina