Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Zamek Goodrich

Zamek Goodrich wznosi się wysoko na wychodni skalnej nad rzeką Wye. Jest niezwykle piękną budowlą o normandzkich i średniowiecznych korzeniach, wybudowaną z jasnoczerwonego piaskowca na granicy Anglii i Walii. Zamek Goodrich jest jednym z najwybitniejszych przykładów angielskiej architektury obronnej. Leży przy dawnej rzymskiej drodze prowadzącej z Gloucester do Caerleon, która z Anglii wiedzie do Walii. Jest położony na północ od wsi Goodrich w Anglii, 16 mil od Hereford i 4 mile od Ross-on-Wye. Góruje nad przeprawą rzeczną zwaną Walesford lub Walford. Kontrolował strategiczne i kluczowe miejsce między Monmouth a Ross-on-Wye.

Historia zamku Goodrich

Uważa się, że zamek pochodzi jeszcze z czasów przed podbojem Normanów, gdyż mógł być jedną z licznych fortyfikacji wzdłuż walijskiej granicy. W czasach normandzkich Goodrich było częścią Marchii Walijskich, obszarów nadanych normandzkim lordom w Walii i na pobliskich terenach. Zamek Goodrich istniał już w roku 1101. Zwał się wtedy „zamkiem Godrica”, prawdopodobnie na cześć Godrica z Mappestone, lokalnego anglosaskiego właściciela ziemskiego. Początkowo była to ziemno-drewniana fortyfikacja, ale w połowie XII w. pierwotny zamek zastąpiła kamienna twierdza. W tamtych czasach twierdza była stosunkowo mała i prosta, łatwa w utrzymaniu oraz tania w budowie.

W latach 30. XII w. Anglia pogrążyła się w anarchii i konflikcie w wyniku wojny domowej o sukcesję między córką Henryka I, cesarzową Matyldą, a jego bratankiem Stefanem I z Blois. Baderon z Monmouth, który był wtedy lordem zamku Goodrich, mógł wybudować kamienną twierdzę do zapewnienia ochrony we wczesnych latach konfliktu. W końcu Stefan I z Blois zwyciężył i mianował szwagra Baderona, Gilberta de Claire, który później nabył zamek Goodrich, hrabią Pembroke. Richard de Clare, syn Gilberta, odziedziczył budowlę. Mimo to wypadł z łask króla Henryka II, a zamek przeszedł w królewskie ręce. Był własnością Korony do roku 1203, kiedy to otrzymał go William Marshal, hrabia Pembroke, który rozbudował Goodrich i wzniósł dodatkowy kamienny mur kurtynowy z wieżami wokół istniejącej twierdzy. Następnie zamek przejął syn Marshala, Ryszard. Ryszard sprzymierzył się z Walijczykami, co doprowadziło do oblężenia zamku Goodrich w 1233 r. przez króla Henryka III. Chociaż budowla wróciła na krótko do Korony, później, w 1247 roku, trafiła w ręce Williama de Valence, przyrodniego brata króla Henryka. Nad zamkiem nieustannie wisiała groźba najazdu z uwagi na pogarszającą się sytuację na walijskiej granicy oraz liczne ataki. Dlatego też w latach 20. XIII wieku William de Valence rozpoczął budowę znacznie większego zamku wokół pierwotnej twierdzy. Następcy de Valence’a dodawali kolejne zewnętrzne fortyfikacje. (więcej)

Obecnie

Historycy uważają zamek Goodrich za jeden z najlepszych przykładów angielskiej architektury obronnej. Pokaźne ruiny są udostępnione zwiedzającym i zarządzane przez English Heritage.

Zamek składa się z trzech głównych części: twierdzy, budynku bramnego i dziedzińca. Chociaż obecnie twierdza ma 18 m wysokości, pierwotnie była znacznie wyższa. Pochodzi z połowy XII wieku i składa się z trzech pomieszczeń położonych jedno nad drugim. Ma bardzo prostą budowę, wysoki plan kwadratu i wąskie okna – jest to najstarsza część zamku. Ściany wspierały przypory ustawione pod kątem oraz przypora centralna po każdej płaskiej stronie. Dzisiaj zainteresowani mogą obejrzeć dwa oryginalne okna na górnym piętrze twierdzy, które się zachowały na najwyższym piętrze. Budynek bramny wybudowano ok. 1300 roku, mieści się w północno-wschodniej baszcie. Składa się ze sklepionego korytarza o długości 15 m, oddzielonego z każdej strony opuszczaną kratą. Wąski korytarz prowadzi do baszty, która służyła za latrynę dla całego zamku. W budynku bramnym mieści się też kaplica, której okno wykonane z piętnastowiecznego szkła witrażowego niedawno odrestaurowano. Piętnastowieczna framuga okienna zastąpiła jeszcze wyższe starsze okno z XIII wieku. Ołtarz kaplicy jest starszy nawet od samego zamku.

W obrębie dziedzińca znajdowały się budynki mieszkalne, w tym wielka sala, prywatna izba, kuchnia, spiżarnia i komórka. Wielka sala o szerokości 20 m i długości 9 m, z licznymi oknami i wielkim kominkiem, wychodzi na rzekę Wye. Prywatna izba została dobudowana do murów obronnych podczas rozbudowy, która miała miejsce za czasów Williama de Valence. Na dziedzińcu o wymiarach ok. 21 m2 znajduje się studnia, która zaopatrywała zamek w wewnętrzne źródło wody.

Budowę najważniejszych kamiennych fortyfikacji rozpoczęto za czasów Waltera, 5. hrabiego Pembroke. Konstrukcję zewnętrznego kamiennego muru i wieżyczek otaczających zamek ukończono między 1220 a 1245 rokiem. W czasie drugiej połowy XIII wieku ród de Valence’ów kontynuował dalszą przebudowę twierdzy na warownię. Wybudował cztery wielkie mury wokół twierdzy oraz cylindryczne baszty o kwadratowych podstawach w trzech rogach. Budynek bramny wzniesiono w czwartym rogu, który prowadzi na zewnątrz do półokrągłego barbakanu i mostu zwodzonego. Wydrążony w skale rów dawał dodatkową ochronę na południu i wschodzie.

Ruiny stajni leżą za murami zamku. Chronił je mniejszy mur kurtynowy, który dzisiaj w znacznej mierze też znajduje się w ruinie.

Podczas XV w. Talbotowie rozbudowali kwatery lorda wewnątrz zamku i dodali więcej pomieszczeń dla służby. Budynek w rzeczywistości zaprojektowano w taki sposób, by służba i arystokraci mogli mieszkać oddzielnie, co w tamtych czasach było nowością. W XV wieku między prywatną izbą a budynkiem bramnym dobudowano dwupiętrowy budynek oraz drugie piętro wzdłuż wschodniego odcinka. Wschodnia sala mogła w rzeczywistości służyć za garnizon, była oddzielona od izb lorda.

Po zakończeniu wojny domowej zamek oficjalnie stał się ruiną po tym, jak został zaniedbany i porzucony. Otacza go kilka legend nadających Wielkiej Twierdzy alternatywną nazwę „Wieży Makbeta”, ponieważ krążą opowieści o więzionym tam irlandzkim dowódcy. Według legendy zginął on podczas próby ucieczki, dlatego jego duch nawiedza twierdzę. Inna historia o duchach mówi o bratanicy pułkownika Bircha, Alice Birch, która miała się zakochać we wrogim żołnierzu rojalistów, Charlesie Cliffordzie. Kochankowie próbowali razem zbiec z zamku, ale zginęli w gwałtownej powodzi podczas próby przejścia rzeki Wye. Podobno ich duchy nadal nawiedzają zamek. Przechodnie widzieli późno w nocy duchy kochanków przyglądające się im z ruin zamkowych szańców.

Turyści mogą obecnie udać się z bezpłatnego parkingu na krótki spacer po zamku, a potem obejrzeć nawet moździerz zwany „Ryczącą Meg”, który zachował się w zamku dzięki Radzie Herefordshire, wraz z kulami armatnimi z okresu wojny domowej znalezionymi w zamku Goodrich podczas wykopalisk w latach 20. XX wieku. Zamek Goodrich to jedne z najbardziej malowniczych ruin w Wielkiej Brytanii. Chociaż żadne wnętrze nie pozostało nienaruszone, budowla jest tylko na wpół zrujnowana i znajduje się w zadziwiająco dobrym stanie.

Godziny otwarcia zamku Goodrich:

W marcu i grudniu 2016 r. oraz w styczniu i lutym 2017 r. zamek jest otwarty dla zwiedzających tylko w soboty i niedziele od 10:00 do 16:00.
Od 24 do 26 grudnia 2016 r. jest nieczynny.
25 marca – 30 września 2016 r.: od 10.00 do 18.00
1 października – 31 października 2016 r.: od 10.00 do 17.00
 
Autor tekstu: Melisande Aquilina