Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Historia zamku Caernarfon

Rzymski fort Segontium, mający pełne prawo do uważania się za poprzednika Zamku w Caernarfon, pojawił się nad brzegiem rzeki Saint w latach 60 n.e., kiedy to rzymska armia usunęła z ziem środkowej i północnej Walii celtyckie plemiona Ordowików. Początkowo fort ulokowany w pobliżu cieśniny Menai był wybudowany z drzewa, lecz z biegiem lat stopniowo przeobrażał się w kamienną twierdzę, która mieściła w sobie garnizon składający się z 1000 żołnierzy. Castrum Segontium stał na szlaku wiodącym do Chester, gdzie też znajdował się równie potężny rzymski fort przeznaczony dla całego legionu. Wraz z zakończeniem się epoki antyku nad brzegami rzeki Saint ponownie osiedliły się okoliczne plemiona, będące w późniejszym czasie założycielami Królestwa Gwynedd.

Po normandzkim podboju Anglii na ziemiach tych pojawili się normandzcy rycerze, z którymi wiąże się budowa drewnianego zamku. Zgodnie z normandzką tradycją, umocniony zamek miał znajdować się na wzniesieniu, а dodatkową ochronę zapewniał mu potężny, rozciągający się wokół niego ostrokół. Pod koniec 11 wieku w Walii wybuchło potężne powstanie zorganizowane przez jej mieszkańców i skierowane przeciwko normandzkim zdobywcom. W wyniku tego twierdza ponownie na wiele dziesięcioleci przeszła w ręce władców Gwynedd. W 1282 roku w trakcie kolejnego, skierowanego również przeciwko Normanom powstania, zginął ostatni władca niepodległej Walii Llewelyn Ostatni, w związku z czym Walia w bardzo szybkim tempie została zdobyta przez angielskiego króla Edwarda I. Od tego właśnie momentu odliczana jest historia obecnego Zamku w Caernarfon, który wraz z szeregiem innych warowni powstał na rozkaz Edwarda I w celu umocnienia angielskich wpływów w Walii.

Budowa nowego zamku rozpoczęła się latem 1283 roku i posuwała się w dość zadowalającym tempie, o czym świadczy fakt, iż już wiosną 1284 roku do zamku tego przybył z wizytą sam Edward I wraz z małżonką Eleonorą Kastylijską. W kwietniu tegoż roku za murami twierdzy w Caernarfon przyszedł na świat ich pierwszy syn, przyszły król Edward II, który niebawem otrzymał tytuł księcia Walii – w ten oto sposób zapoczątkowano wielowiekową tradycję kultywowaną do dnia dzisiejszego. Szeroko zakrojona budowa zamku kosztowała Edwarda I ogromną ilość pieniędzy. Według świadectw współczesnych mieszkańców, wyniosła ona skarb państwa sumę niemal równą całorocznemu dochodowi ówczesnej Anglii. Projekt zamku stworzył nadworny architekt, Mistrz James z St. George, kamienie pod budowę pozyskiwano w okolicznych kamieniołomach, а odpowiednie drewno transportowano drogą morską z Liverpoolu.

Zakończenie prac datuje się na rok 1292, kiedy to ze skarbca państwowego przestały już wypływać pieniądze na budowę twierdzy i mury obronne. Pierwszą próbę nowy zamek miał okazję przejść dosłownie kilka lat po zakończeniu prac budowlanych. W 1294 roku w Walii ponownie wybuchło powstanie a Caernarfon został otoczony przez jej mieszkańców. Obrońcy zamku, którzy otrzymali prowiant drogą morską, pomyślnie odpierali atak, lecz wiosną 1295 roku zmuszeni byli skapitulować. Walijczycy starali się wyrządzić jak największe zniszczenia ostoi znienawidzonych przez nich Anglików, dlatego też po stłumieniu powstania zamek wymagał niezwłocznego remontu. Prace renowacyjne trwały do lat 1330, ponieważ angielski skarbiec został dość mocno nadszarpnięty z powodu wojny ze Szkocją.

Po odbudowie zamek ów na przestrzeni wielu lat pełnił ważną rolę ośrodka władzy angielskiej, przy którym trwał garnizon wojskowy na wypadek zamieszek i wzburzeń miejscowej ludności. W Orlej Wieży mieściło się lokum urzędnika sądowego, głównego sędziego i politycznego urzędnika Północnej Walii. W 1400 гоroku twierdza w Caernarfon ponownie znalazła się w epicentrum walijskiego powstania, lecz tym razem wszystkie oblężenia okazały się być bezskuteczne i zamek nie trafił w ręce przeciwnika. Strategiczne znaczenie warownia utraciła w momencie objęcia w 1485 roku tronu przez Henryka VII z dynastii Tudorów, która wywodziła się z wybitnej walijskiej szlachty. W okresie panowania Tudorów Anglia i Walia wyraźnie nawiązały stosunki, w wyniku czego liczne obiekty obronne przestały odgrywać już tak ważną rolę.

W obiekcie, który nie uczestniczył już w starciach, zaczęły stopniowo niszczeć drewniane konstrukcje, rozpadać się dachy i bramy. Kiedy w 1642 roku wybuchła Wojna domowa Caernarfon znajdował się w rękach rojalistów, którzy przeczekali tu kilka ataków ze strony parlamentarzystów. W 1646 roku wojska Cromwella mimo wszystko zdobyły zamek, lecz była to już ostatnia w jego dziejach bitwa. W 1660 roku został wydany rozkaz rozbiórki kamiennych konstrukcji warowni i umocnień miejskich, ponieważ nie odpowiadały one już ani duchowi czasów, ani wojennym realiom. Jednakże, na szczęście, rozkaz albo został źle wypełniony, albo wkrótce odwołany – rozpadający się, lecz nie zburzony jeszcze, zamek trwał w zapomnieniu aż do końca 19 stulecia.

W latach 1870 ze skarbca państwowego wydzielono środki pieniężne na renowację twierdzy w Caernarfon, nad którą czuwał zastępca konstabla, Sir Llewelyn Turner. I choć niektóre działania budowniczych mijały się z zachowaniem historycznego oblicza tej zabytkowej budowli, to jednak zamek został doprowadzony do porządku: odbudowano blanki wieńczące mury i baszty, naprawiono dachy i drewniane schody, oczyszczono rów w północnej części zamku. W 1908 roku twierdza w Caernarfon została wpisana na listę obiektów mających dla kraju ważne znaczenie historyczne, a następnie trafiła pod skrzydła organizacji zajmującej się ochroną historycznych zabytków Walii. Od 1986 roku Zamek w Caernarfon, wraz z innymi twierdzami Walii wzniesionymi przez króla Edwarda I, znajduje się na liście Światowego Dziedzictwa UNESCO.