Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Historia Zamku Fenis

Na niewielkim wzgórzu, z którego spogląda na okolicę niezłomny zamek Fenis , w połowie XIII wieku zbudowano fortyfikacje. Pierwsze pisemne wzmianki o zamku, który wtedy nie był jeszcze tak imponującym i potężnym, datują się na lata 1242, kiedy to do władzy w Fenis doszła rodzina Challand, wywodząca się z książęcego rodu Aost, jedna z potężniejszej gałęzi dynastii sabudzkiej. W latach 1320-40 na zamku przeprowadzona była znacząca rekonstrukcja, która nadała zamkowi bardziej współczesny, tym czasom, wygląd i poszerzyła jego obszar.

W 1392 roku nowy właściciel zamku, Bonifacy I Challand kontynuował prace nad uwspółcześnieniem wyglądu swojej rodzinnej posiadłości, co trwało ponad dwadzieścia lat. W tym czasie zamek Fenis przeżywał okres swojego największego rozkwitu: budynek stał się o wiele wyższy, zostały dobudowane wieże i kaplica zamkowa, której ściany malowidłami ozdobił znany malarz Giacomo Jaquerio . Niestety, po śmierci Bonifacego w 1426 r. jego następcy zarzucili wszystkie niedokończone, dla celów upiększenia wyglądu obiektu, projekty, a sam zamek skazany został na stopniowe, przeobrażanie się przez wieki, w ruinę.

Upadek zamożności rodziny Challand w pierwszym rzędzie odbił się na wizerunku zamku, w którym przez kilka stuleci nie przeprowadzono żadnych znaczących prac budowlano remontowych. Wyjątek stanowiły freski, wykonane w XVII wieku przedstawiające genealogię rodziny Challand. W 1705 roku przerwana została pierwsza linia rodu Challand-Fenis i zamek przypadł na własność krewnym z rodu Challand- Chatillon, którzy wkrótce sprzedali posiadłość hrabiemu Baltazarowi Pesa.

Zniszczona i w połowie zrujnowana budowla od 1705 do 1895 roku kilkakrotnie zmieniała gospodarzy, ale remontu przez dwa wieki zamek się nie doczekał. Doszło do tego, że w końcu wieku XIX służył on w części za zagrodę dla bydła, w części za pomieszczenia gospodarcze. Odradzanie byłego piękna tego majestatycznego zamku rozpoczęło się dopiero z momentem wykupienia go w 1895 roku przez władze Włoch gdy stał się własnością państwa. Odbudowę zamku nadzorował znany architekt Alfredo de Andrade, który to stworzył również miniaturową kopię zamku Fenis w turyńskim parku Valentino.

Z powodu kłopotów finansowych od roku 1920 restauracja zamku została wstrzymana, aż do roku 1935, kiedy to prace nad odbudową zlecone zostały architektowi Vittorio Mesturino. W tym czasie oprócz prac nad przywróceniem zewnętrznej architektury, z taką samą dbałością pracowano nad odrodzeniem wizerunku wnętrz, które przedstawiały sobą historyczny obraz kilku epok. Praktycznie nie zachowało się nic z autentycznego wyposażenia wnętrz, dlatego antyki, meble, naczynia skupowano na aukcjach, bazarach, galeriach.