Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Zamek w Łucku

Wiele wieków temu, gdy wołyńskie ziemie wymagały jeszcze opieki silnego i wiernego stróża, zaczęła swój bieg historia Łuckiej twierdzy, zwanej często Zamkiem Lubarta, co miało być wyrazem czci wobec jej załozyciela. W późniejszym czasie za murami tej zapierającej dech w piersi budowli miało swą siedzibę sądownictwo stanowe. To właśnie tutaj odbywały się posiedzenia sejmu powiatowego oraz mieściła się słynna zamkowa kancelaria, wielotysięczne grodzkie księgi której są dziś skarbnicą cennej wiedzy dla wielu współczesnych historyków. Obecnie Zamek w Łucku cieszy się ogromną popularnością w środowisku turystycznym. Zalicza się on do grona największych i najlepiej zachowanych zabytków architektonicznych epoki Wielkiego Księstwa Litewskiego, а w roku 2011 został zwycięzcą akcji pt. «Siedem Cudów Ukrainy».

Historia Zamku w Łucku

Za poprzednika Łuckiej warowni uważać można niewielką osadę, powstałą w 10 wieku na wzgórzu obmywanym wodami krętej rzeki Styr. Proste obwarowania tejże osady, znanej wtedy jeszcze pod nazwą Łuczesk, przedstawiały sobą piaskowo-gliniane wały o wysokości przekraczającej niewiele ponad metr. W kronice słynnego polskiego historyka Jana Długosza pojawia się wzmianka głosząca, iż zarówno Łuck jak i twierdza zostały założone w 1000 roku przez kijowskiego księcia Włodzimierza Wielkiego. W tym to czasie obiekt ten wyposażony był w tradycyjne dla tego okresu umocnienia – wysokie wały i drewnianą palisadę. W 1069 roku, w czasie wyprawy na Kijów króla Bolesława II Chrobrego, zamek był w stanie przetrwać oblężenie i nie ugiął się pod naporem wojska polskiego. Pojawiające się na temat Łuckiej warowni wzmianki w słynnym Latopisie ipatijewskim datowane są na rok 1085, ten sam, w którym podczas wojen wewnętrznych Włodzimierz Monomach wziął do niewoli matkę oraz żonę kniazia Jaropełka, udającego się w tym czasie z pomocą zbrojną do Polski.

W roku 1150 twierdzy przyszło stawić opór wojskom księcia Jerzego Dołgorukiego, który mimo, iż przez kilka tygodni oblegał Łuck, to i tak nie był w stanie poskromić ducha dumnych mieszkańców Wołynia. Na początku 13 wieku warownia z każdym dniem coraz bardziej przypominała rezydencję książęcą, mimo, iż nadal wszelkie zabudowania znajdujące się na jej terytorium wykonane były z drewna. Pierwszym murowanym obiektem Łucka była cerkiew Jana Ewangelisty, przemianowana ostatecznie na katedrę biskupów Łuckich. W latach 1230 Daniel Halicki przekazał Wołyń w ręce swego brata, księcia włodzimierskiego Wasylka Romanowicza, przez co Łuck przestał funkcjonować już jako stolica samodzielnego księstwa. W roku 1255 krewny Batu-chana, beklarbek Złotej Ordy Kuremsa, starał się zdobyć zamek, lecz przybyłe z pomocą mieszkańcom Łucka oddziały Daniela Halickiego zdołały ocalić miasto. (więcej)

Co można zobaczyć?

Droga do zamku, podobnie jak i wiele wieków temu, w dalszym ciągu wiedzie przez Basztę Wjazdową, zwieńczoną piękną «koroną» – renesansową attyką. Na jej głównej fasadzie dostrzec można dwa zamurowane łuki – szeroki i wąski, które niegdyś pełniły rolę wejścia pozwalającego dostać się na dziedziniec zamkowy jeźdźcom oraz przechodniom. Mury baszty kryją w sobie kilka ekspozycji poświęconych życiu zamkowej straży oraz budowie Łuckiej warowni. Ciekawym eksponatem są materiały budowlane (cegły, dachówka, kafle i in.) odkryte na terenie zamku podczas prac archeologicznych. Ze znajdującego się na szczycie tejże baszty tarasu widokowego, można cieszyć się widokiem starego Łucka oraz jego okolic. Na zamkowym dziedzińcu, w miejscu gdzie niegdyś mieściło się «łobnoje miesto», znajdują się dziś średniowieczne narzędzia tortur i przyrządy egzekucyjne, patrząc na które człowiek dochodzi do wniosku, iż najbardziej humanitarną formą stracenia było jednak ścięcie głowy.

Baszta Władycza również kryje w sobie różnorakie wystawy, nazwy których mówią same za siebie: «Loch» oraz «Zamkowa broń». Na górnych jej kondygnacjach znajduje się kolekcja jedynego na Ukrainie muzeum dzwonów, wśród eksponatów którego podziwiać można zabytkowe dzwony pochodzące z różnych krajów. W budynku byłego skarbca, wzniesionego na zamkowym dziedzińcu w 19 wieku, mieści się obecnie muzeum książki. Prezentuje ono zwiedzającym księgi pochodzące z 17-20 stulecia, а także maszyny drukarskie, z których najstarsza datowana jest na 15 wiek. Nie opodal wejścia, w prawej części zamkowego podwórza, znajdują się pozostałości po niegdysiejszym pałacu książęcym, zaś dalej za nimi – budynek byłej kancelarii. Obecnie mieszczą się tu ekspozycje Muzeum Artystycznego w Łucku, prezentujące swym gościom dzieła krajowych oraz zagranicznych malarzy 16-20 wieku.

Zamek w Łuku można zwiedzać:

od godziny 10:00 do 19:00 (okres letni);
od godziny 10:00 do 17:00 (okres zimowy).