Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Twierdza Van

Forteca w mieście Van (tr. Van Kalesi) jest najważniejszą monumentalną pamiątką po starożytnym królestwie Urartu, które od IX do VII wieku p.n.e. wywierało potężny wpływ na dzieje wschodniej Anatolii. Współczesne tureckie Van było w owym czasie stolicą Urartu i znane było jako Tuşpa lub Turuşpa. Zachowana po dziś dzień forteca stała się bogatym źródłem wiedzy o dawnych czasach tego regionu Turcji.

Najwcześniejsze osadnictwo w Tuşpa, o którym istnieniu wiemy, zlokalizowane było tuż przy stromym urwisku na terenie twierdzy, w pobliżu jeziora Van, na zachód od współczesnego miasta. Znaleziono tu inskrypcje urartyjskie, datowane na VIII i VII wiek p.n.e. Jednak najstarsza odkryta inskrypcja pochodzi aż z IX wieku p.n.e., z czasów panowania urartyjskiego króla Sarduri. Została wykuta w kamieniu w formie pisma klinowego, w języku neo-asyryjskim.

Zamek w Van to potężna kamienna fortyfikacja, która chroniła stolicę Urartu. Stanowi największy przykład architektury obronnej z tamtego okresu historii, chociaż zachowały się mniejsze rozmiarami fortyfikacje urartyjskie, zlokalizowane na zboczach wzgórz i występach skalnych na terenie współczesnej Turcji, Armenii i Iranu. Po Urartyjczykach fortecę w Van kontrolowali kolejno: Ormianie, Rzymianie, Medowie, Achemenidzi, Sasanidzi, Arabowie, Seldżucy, Osmanowie i Rosjanie.

Dolne części zamku powstały z bloków bazaltu, których nie łączono żadną zaprawą. Pozostałe, wyższe partie twierdzy zbudowano z cegieł suszonych na słońcu. Zamek pełnił bardziej funkcję kontroli regionalnej w królestwie Urartu, a nie służył do obrony przed wrogami zewnętrznymi.

Informacje praktyczne:

Teren twierdzy jest spory, warto przewidzieć na jej zwiedzanie sporo czasu. Należy również unikać godzin południowych, kiedy trudno znaleźć jest tam schronienie przed palącym słońcem. Wstęp na teren zamku jest płatny (w 2010 roku bilet kosztował 3 TL). W razie trudności w znalezieniu poszczególnych atrakcyjnych punktów twierdzy można poprosić o ich wskazanie dozorcę, ale będzie on oczekiwał napiwku za wyświadczoną przysługę.

Ze szczytu wzgórza, patrząc w kierunku południowym, widać pozostałości Starego Miasta (tr. Eski Van), w znacznej mierze zniszczonego podczas walk w czasie I wojny światowej. Warto zwrócić uwagę na kompleks meczetowy Hüsrev Paşa Külliyesi z 1567 roku, meczet Kaya Çelebi Camii z 1662 roku, ceglany minaret seldżuckiego Wielkiego Meczetu (Ulu Cami) oraz Czerwony Meczet (Kızıl Camii).

Po południowej stronie twierdzy znajdują się wyryte w skale inskrypcje urartyjskie oraz ormiańskie krzyże. Warto poszukać również zbiornika na wodę, antycznej łaźni oraz ruin pałacu. Trudna do znalezienia jest tzw. Wieża Sardur (Sardur Burcu) z IX wieku p.n.e., położona w niewielkim lasu wierzbowym. Jest to konstrukcja prostokątna wzniesiona z kamienia, w którym wyryto inskrypcje sławiące urartyjskiego władcę Sardur

Dojazd:

Samochodem: jadąc od południa główną ulicą przez miasto Van (Ipek Yolu Cd) należy skręcić w lewo na drugim rondzie (zaraz za stadionem) w ulicę Melen. Dla jadących od północy będzie to trzecie rondo a punktem orientacyjnym może być hala marketu Migros (na rondzie skręt oczywiście w prawo). Dwupasmowa Melen Cd kończy się gwałtownie pod płotem okalającym ruiny twierdzy. Należy skierować się w wąską drogę biegnącą wzdłuż płotu w kierunku jeziora. Droga doprowadzi nas do sporego placu przy bramie wejściowej na teren obiektu.

Dla pieszych: opisana trasa jest najkrótszym dojściem od Ipek Yolu Cd - do przejścia jest około 2,3 km. Kilka lat temu przejście tej trasy było dość nieprzyjemnym przeżyciem, przez zaczepki lokalnych wyrostków (dopisek: Iza).

Dolmuszem: z ulicy İskele Caddesi kursują pod twierdzę minibusy opatrzone tabliczką 'Kale'/

tekst: Izabela Miszczak - Turcja w Sandałach