Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Historia Zamku w Uppsali

Zamek powstały w połowie 16 wieku w jednym z najwyższych miejsc Uppsali, zalicza się do grupy zamków i twierdz, wznoszonych w okresie panowania Gustawa I Wazy oraz jego potomków. Budowa twierdzy w Uppsali rozpoczęła się w latach 1540, a jednymi z pierwszych budowli kompleksu zamkowego były bastiony, ponieważ Gustaw I Waza, pierwszy szwedzki król po długoletnim okresie panowania duńskiego, pragnął solidnego umocnienia swej władzy. Pomiędzy bastionami Gräsgården i Styrbiskop znajdował się korpus mieszkalny z salami paradnymi, prywatnymi pokojami króla oraz komnatami dla dworzan.

Miejsce pod budowę zamku zostało wybranie nieprzypadkowo: z jednej strony, twierdza w Uppsali zajęła bardzo dogodną pozycję strategiczną, wykluczającą niespodziewany atak wroga, z drugiej zaś, zamek znajdował się bezpośrednio naprzeciw Katedry w Uppsali, za murami której odbywały się koronacje oraz pochówki kilku szwedzkich monarchów. Katedra ta była również rezydencją arcybiskupa Uppsali, którego po przeprowadzeniu reformacji kościelnej łączyły z królem dość zawiłe stosunki. Możliwe, że właśnie z tego powodu działa znajdujące się na umocnieniach tegoż majestatycznego zamku były skierowane właśnie w stronę iglic Katedry.

Po śmierci Gustawa I jego synowie uczynili wiele w celu przeobrażenia uppsalskiej twierdzy z niedostępnej warowni w nieco bardziej współczesną rezydencję, odpowiadającą pojęciom renesansowego piękna. Eryk XIV, latem 1561 roku, wystawnie uczcił na zamku swą koronację, urządzając wspaniałą ucztę nie tylko dla swych dworzan, ale również i dla prostych mieszkańców miasta. W maju 1567 roku Eryk XIV, cierpiący na maniakalną podejrzliwość i niekontrolowane wybuchy gniewu, oskarżył o zdradę i spisek przedstawicieli szwedzkiej arystokracji, w wyniku czego za murami zamku miał miejsce mord, który przeszedł do historii pod nazwą «zemsty na rodzinie Sture». Niepoczytalny Eryk został wkrótce usunięty z urzędu przez swych braci, a na tronie zasiadł Jan III, któremu przypadła w udziale odbudowa zamku po mającym miejsce w 1572 roku pożarze.

Za czasów Jana III w latach 1570-90, zamek uległ istotnej przebudowie, której dokonali zaproszeni w tym celu zagraniczni architekci i rzeźbiarze, wśród których był również Franciszek Parr i Antonius Watz. W okresie tym powstał kościół zamkowy, zaś druga żona Jana, Gunilla Bielke, podarowała zamkowi dzwon, który ostatecznie został nazwany jej imieniem. Prace budowlane były kontynuowane również i za czasów wnuka Gustawa I Wazy, króla Gustawa II Adolfa, panowanie którego objęło najpomyślniejsze lata w historii Szwecji. W 1614 roku dobudowano Basztę Północną, а w latach 1620 nad udoskonaleniem kompleksu zamkowego trudził się architekt Kasper Panten, zaproszony z Danii przez Gustawa II.

W 1630 roku za murami Zamku w Uppsali Gustaw II Adolf podjął przesądzającą o swym losie decyzję o wkroczeniu w Wojnę trzydziestoletnią, trwającą na owe czasy już od ponad 12 lat. Po upływie dwóch lat, podczas jednego z ataków w bitwie pod Lützen, Gustaw II zginął. Jego córka i spadkobierczyni, królowa Krystyna, latem 1654 roku również podjęła bardzo ważną decyzję zrzeknięcia się tronu, ponieważ na krótko przed tym przeszła na katolicyzm i nie mogła przez to zasiadać na tronie w kraju luterańskim. Na początku 18 wieku zamek ucierpiał w wyniku silnego pożaru i przez kilka dziesięcioleci był w ruinie, a materiał budowlany pochodzący z niego był często wykorzystywany do budowy innych obiektów. Przykładowo, część kamieni pochodzących z zamku oraz jego muru obronnego wykorzystano podczas budowy Zamku Królewskiego w Sztokholmie.

W połowie 18 wieku odbudową Zamku w Uppsali zajął się król Adolf Fryderyk, który zatrudnił do prac renowacyjnych słynnego architekta Carla Hårlemana. Na ruinach niegdysiejszego renesansowego obiektu powstała klasycystyczna budowla, lecz śmierć architekta oraz rychłe problemy finansowe nie pozwoliły w pełni urzeczywistnić zamysłu mistrza. Południowa Baszta zamku została zrekonstruowana dopiero po upływie prawie 60 lat, w latach 1820. W 1932 roku został odnowiony Rikssalen, była Sala Państwowa, w której ponownie zaczęto organizować uroczyste przyjęcia i bale. W roku 2000 w zamku, część którego do dziś stanowi rezydencję gubernatora, została przeprowadzona kolejna rekonstrukcja, w wyniku której zamkowa fasada odzyskała swój zamierzchły kolor, ten sam różowo-beżowy odcień.