Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Forteca Ivangorod

Twierdza w Iwangorodzie, jedna z największych warowni północnego-zachodu Rosji, umiejscowiona jest nad brzegiem Narwy, na szczycie Dziewiczej Góry, z której dosłownie jak na dłoni dostrzec można jej niegdysiejszego rywala – Zamek Hermana. Tak bliskie sąsiedztwo tak wspaniałych, należących do dwóch różnych państw budowli z trudem znaleźć gdziekolwiek indziej, biorąc pod uwagę to, iż państwa te na przestrzeni wieków pałały do siebie nienawiścią. Najcięższych prób Twierdza w Iwangorodzie, mająca za sobą liczne konfrontacje zbrojne, doświadczyła w latach II Wojny Światowej, kiedy to utraciła część swych baszt i murów. Obecnie, po przeprowadzeniu szeregu prac renowacyjnych, twierdza ta, jak przystało na zabytek historyczny, przeobraziła się w popularne kulturowo-muzealne centrum obwodu leningradzkiego.

Historia Twierdzy w Iwangorodzie

Budowa warowni nad brzegiem Narwy rozpoczęła się w 1492 roku, w okresie panowania Wielkiego Księcia Moskiewskiego Iwana III, imieniem którego został ochrzczony nowy obiekt fortyfikacyjny. Do byłych ziem Republiki Nowogrodzkiej, która niedawno została podporządkowana Księstwu Moskiewskiemu, pretendowali sąsiedzi – Szwecja i Liwonia, dlatego też budowa Twierdzy w Iwangorodzie wymagała szybkiego zakończenia. Miejsce pod budowę warowni zostało wybrane niezwykle trafnie – na szczycie stromej Dziewiczej Góry, która w dodatku znajdowała się w tak zwanej Narewskiej Pętli, dzięki czemu wody rzeki obmywały ją z dwóch stron. Narwa pełniła zarówno rolę obrończyni twierdzy, jak i ważnego szlaku wodnego, który wymagał kontroli nie tylko przez wzgląd na interesy handlowe, ale i ze względu na możliwy atak na zachodnie granice Rusi. Na drugim brzegu rzeki, na dystansie lecącej strzały, znajdował się liwoński Zamek Hermana, który został tam wzniesiony przez Duńczyków jeszcze w 13 wieku. (więcej)

Co można zobaczyć?

Obecnie Twierdza w Iwangorodzie stanowi kulturowo-muzealny obiekt, w skład którego wchodzą nie tylko mury obronne i baszty, ale także i kilka budynków gospodarczych – Prochownia, Szpital, Cerkiew św. Mikołaja, Sobór Zaśnięcia, Kordegarda oraz inne obiekty. Odbudowa twierdzy trwa już niejedno dziesięciolecie, raz ustając, to znów ruszając z nową siłą. W ostatnich latach w renowacji zespołu fortecznego nierzadko biorą udział sąsiedzi-Estończycy, zainteresowani rozwojem ogólnego szlaku turystycznego Iwangorod-Narwa. Pracownicy muzeum Południowo-Wschodniej Finlandii także twierdzę tą włączyli do swojego projektu pt. «Od zamku do zamku», w którym zaprezentowano 5 fińskich oraz 6 rosyjskich warowni. Przestronny dziedziniec wewnętrzny idealnie nadaje się do organizacji świąt tematycznych, turniejów i festiwali . Ogromną popularnością cieszą się spektakle operowe wystawiane przez zespół Teatru Maryjskiego na scenie pod gołym niebem.

Wiele spośród wież można odwiedzić, а z nich wejść wprost na mur obronny i obejść wokół niemal całą twierdzę, podziwiając po drodze okolice oraz znajdujący na drugim brzegu Zamek Hermanna. Zamkowe wieże różnią się między sobą pod względem wyglądu zewnętrznego i bardzo często noszą nazwy, na podstawie których bardzo łatwo domyślić się jakie było ich przeznaczenie. Najlepiej zachowane baszty – Bramowa i Prowiantowa – mieszczą się w zachodniej części Bojarshogo Goroda (Grodziska Bojarskiego). Między nimi uwydatnia się wątek (wiązanie) różnych epok, z których najstarszy (w dolnej części muru) datowany jest na rok 1492. Zachodni mur został powiększony pod koniec 16 wieku, kiedy to w przeciwległym narewskim zamku miało miejsce rozbudowywanie baszty o nazwie Długi Hermann, z której to sąsiedzi-Liwończycy zamierzali obserwować sytuację panującą w Iwangorodzie. Jednakże, nadbudowana zachodnia ściana, niczym parawan zakryła sobą dziedziniec zamkowy, dając tym samym mieszkańcom Iwangorodu możliwość obserwacji zamku narewskiego.

Wysoka, zbudowana z olbrzymich podłużnych płyt wapiennych Baszta Bramowa, otrzymała swą nazwę z powodu łukowej potężnej bramy umiejscowionej obok niej w murze Grodziska Czołowego. Okrągła Baszta Prowiantowa była miejscem przechowywania zapasów żywnościowych. Zbudowana ona była na wzór i podobieństwo Baszty Bramowej, lecz w późniejszym czasie uległa lekkiej przebudowie. Prostokątna Wieża Nabatna (alarmowa, informująca o zagrożeniu), nieco wystająca poza linię murów, chroniła niegdyś przed wkroczeniem nieprzyjaciela na terytorium miasta. Jej łukowe wejście w razie konieczności zasłaniane było broną – podnoszoną kratą, а na szczycie wieży mieścił się dzwon sygnalizujący o zagrożeniu. W Wieży Nabatnej mieści się obecnie wystawa fotograficzna poświęcona minionej i obecnej historii Iwangorodu. Najwyższa zamkowa wieża – Prochowa – była wyposażona w wieżyczkę obserwacyjną, piwnice i przejście podziemne, którym można było dotrzeć do rzeki. Obowiązkowo dziś należy wspiąć się na sam szczyt Wieży Prochowej, by stamtąd rozkoszować się widokiem zapierającej dech w piersi panoramy Iwangorodu oraz sąsiadującej z nim Narwy.

Twierdzę w Iwangorodzie można zwiedzać:

od godziny 10:00 do 18:00, bez dni wolnych.