Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Historia Zamku Larnach

Główną w historii zamku osobistością był bankier i polityk William James Mudie Larnach, na życzenie którego w 1871 roku rozpoczęła się budowa rezydencji przeznaczonej dla jego rodziny. Przodkowie Larnacha, pochodzącego z australijskiego stanu Nowa Południowa Walia, byli wychodźcami ze Szkocji, dlatego też nic dziwnego, iż do budowy rodzinnego zamku William Larnach wybrał okolice miasta Dunedin, które pozyskało pochlebny przydomek «nowozelandzkiego Edynburga». Malownicze miejsce na półwyspie Otago zostało odkryte przez Larnacha i jego syna w czasie konnej przejażdżki po Wyspie Południowej. Z jednego z zielonych wzgórz rozpościerały się tak zapierające dech w piersi widoki na otoczoną górami zatokę, na bezkresną gładź Oceanu Spokojnego i na rozciągające się w dali miasto, iż wątpliwości nie było – przyszły Zamek Larnach zostanie wzniesiony właśnie tutaj. Zanim przystąpiono do budowy obiektu, pracownicy przez kilka miesięcy oczyszczali szczyt wzgórza z drzew, а następnie wyrównywali ukształtowanie skały w miejscu, w którym planowano budowę zamku.

Architektem rodzinnej rezydencji rodziny Larnach był Robert Arthur Lawson, popularny architekt i autor licznych budynków miasta Dunedin. Materiałem budulcowym zamku był bazalt wydobywany w kamieniołomie znajdującym się w okolicach miasta. Czterokondygnacyjny budynek zamku z kwadratowymi basztami, w popularnym w tym czasie stylu neogotyckim, budowano przez około trzy lata, aczkolwiek znacznie więcej czasu wymagało stworzenie wytwornych pomieszczeń wewnętrznych. Niemal 12 lat za murami Zamku Larnach tworzono wyszukane wnętrza i dekoracje pokoi, nad którymi pracowali europejscy architekci i rzeźbiarze. Na realizację planów i oczekiwań ukochanej żony William Larnach nie szczędził środków, a większość materiałów wykończeniowych przywożono z Europy: szkło weneckie, kafle angielskie, włoski marmur, walijski szary łupek. Drewniane fragmenty wnętrz powstawały, z reguły, z cennych gatunków nowozelandzkich drzew-endemitów.

Umiejętni rzeźbiarze wywodzący się z rodziny Godfrey tworzyli w zamku niezwykle piękne drewniane sufity, wśród których najwspanialszym był sufit Głównego Foyer, praca nad którym zajęła ponad 6 lat. W 1885 roku za murami zamku powstała ogromna sala balowa, otwarcie której zbiegło się w czasie z obchodami urodzin Kate Larnach, starszej córki gospodarza zamku. Na moment zakończenia budowy zamek liczył 43 komnaty, a kompleks jego obiektów zawierał własną winiarnię, stajnie, obory oraz inne budynki gospodarcze. Godnym uwagi jest to, iż sam Larnach początkowo nazywał swą posiadłość po prostu daczą bądź domkiem podmiejskim, а tytuł zamku ta monumentalna budowla otrzymała dopiero za sprawą miejscowych gazeciarzy, którzy po raz pierwszy posłużyli się tym określeniem w nowościach na temat nowego mieszkania rodziny Larnach w 1874 roku.

Szczęśliwy przedsiębiorca, farmer i bankier Larnach w 1875 roku został jeszcze politykiem, który na przestrzeni wielu lat piastował różnorakie ministerskie stanowiska. Jednakże szczęśliwe życie Williama Larnacha okazało się jedynie iluzją, gdyż już w 1877 roku jego sytuacja finansowa uległa znacznemu pogorszeniu. Po kilku latach, będąc już na granicy bankructwa, w celu ratowania zamku przed wierzycielami, Larnach przekazał go na własność żonie Elizie. Niespodziewana śmierć ukochanej małżonki w 1880 roku była ciosem dla Larnacha, lecz po upływie paru lat ponownie ożenił się on z przyrodnią siostrą byłej małżonki, Mary Cockburn Alleyne. Czy była to miłość, czy Larnach po prostu chciał odzyskać Zamek – na ten temat historia milczy, lecz już w 1887 roku Mary Alleyne również odeszła z tego świata. Trzecie, ostatnie już małżeństwo, William Larnach zawarł w 1891 roku, biorąc za żonę młodziutką Constance de Bathe Brandon. Nieżyczliwe ludzkie pogłoski utwierdzały w przekonaniu, że trzecia żona zdradzała Larnacha czy to z jego własnym synem, czy to z zięciem. Niestabilna sytuacja finansowa (a może i dramat rodzinny) doprowadziła Williama Larnacha do samobójstwa, które popełnił w 1898 roku.

Taka kolej śmierci przyniosła Zamkowi Larnach złą sławę, a do tego też z powodu braku testamentu spadkobiercy prowadzili długotrwałą walkę i byli zmuszeni sprzedaż zamek władzom państwowym, które znalazły mu nienajlepsze zastosowanie – otwarły za jego murami szpital dla umysłowo chorych. W 1918 roku zamek został pozostawiony na pastwę losu, i ta opustoszała budowla nierzadko cierpiała w wyniku «wizyt» złodziei i wandali. W 1927 roku Zamek Larnach został wykupiony przez niejakiego biznesmena Jacksona Purdie, który ponad 10 lat zajmował się odbudową obiektu i przylegającego do niego terytorium. W 1939 roku problemy zdrowotne zmusiły Purdie do wystawienia zamku na sprzedaż, a jako, że ofert kupna przez długi czas nie było, toteż gospodarz planował nawet rozebrać budynek i sprzedać pozyskane w ten sposób materiały budowlane. Po upływie roku zamek został sprzedany na aukcji a następnie kilkukrotnie zmienił swych właścicieli, zanim w na wpół zburzonym stanie trafił w ręce Barry i Margaret Barker. Ci nowożeńcy dostrzegli zamek w czasie podróży poślubnej po wyspie i zdecydowali się na jego kupno, by tym samym przywrócić tej cudownej budowli jej niegdysiejszą wspaniałość.