Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Zamek Nassau

Na lewym brzegu rzeki Lahn, na wysokiej skale górującej nad niewielkim średniowiecznym miastem Nassau, znajduje się tej samej nazwy zamek, którego właściciele byli przodkami współczesnych monarchów Holandii i Luksemburga. Zamek Nassau, którego historia liczy prawie dziewięć stuleci, przez długi czas był jedną z rezydencji potężnej dynastii arystokratycznej, lecz nieubłagany czas okazał się mocniejszy od kamiennych murów. Około trzech wieków zamek Nassau stanowił samotną porzuconą budowlę, póki w końcu XX wieku nie rozpoczęła się renowacja dawnych ruin, które wkrótce zmieniły się w popularny obiekt turystyczny kraju związkowego Nadrenia-Palatynat.

Historia zamku Nassau

Obszary na brzegu rzeki Lahn od czasów późnego antyku stanowiły własność kościelnego księstwa Świętego Cesarstwa Rzymskiego, biskupstwa Wormacji, którego władca posiadał nie tylko duchowną, lecz i świecką władzę. Dokumentalna wzmianka o pewnej Villa Nassova, należącej do księcia biskupa, spotyka się w aktach kościelnych roku 915. Na początku XII wieku hrabia Dudo Henryk von Lauenburg, założyciel dynastii Nassau, uzyskał od biskupstwa wormackiego w lenno ziemię w dolinie rzeki Lahn, po czym na skale nad rzeką rozpoczęto wznoszenia zamku. W latach dwudziestych XII wieku budowę i powiększanie zamku Nassau kontynuowali synowie Dudo, Ruprecht I i Arnold I, lecz wkrótce rosnąca siła hrabiowskiego rodu Lauenburg doprowadziła do konfliktu z księciem biskupem wormackim. Imię hrabiów Nassau, dodane do tytułów Ruprechta i Arnolda, w przeciągu kilku stuleci było kwestionowane przez biskupstwo Wormacji i nawet gdy Ruprecht I uzyskał urząd wójta (zarządcy ziem kościelnych) w Weilburgu, konflikt nie wygasł.

Po śmierci Ruprechta I biskup wormacki oddał prawo do lenna Nassau arcybiskupowi Trewiru Hillinowi, którego wasalem uznał się w 1159 syn Ruprechta, Walram I. Pokojowo usposobiony i mądry arcybiskup nie raz pomagał w rozstrzygnięciu konfliktów terytorialnych wśród feudalnych sąsiadów, potrafił także i zagasić konflikt między biskupem Wormacji a „pretendującym na tytuł” hrabiego Nassau. W tym celu arcybiskup Hillin dokonał wymiany z biskupem Wormacji Konradem I, użyczając własnych użytków w Portenheim wzamian za Nassau i przylegające ziemie. Następnie swą nową własność arcybiskup przekazał w formalne władanie Walramowi I, w zamian uzyskując od niego rodzinny zamek Lauenburg. Od tego czasu ród Lauenburg ostatecznie zmienia swe nazwisko na Nassau, i tak ta dynastia weszła do historii dając światu monarchów Holandii i Luksemburga. W latach dwudziestych XIII wieku starszy syn Walrama I, hrabia Henryk II Bogaty po ożenku z Matyldą von Heldern przystąpił do poszerzenia i przebudowy zamku Nassau. (więcej)

Zamek dziś

W epoce swego rozkwitu zamek Nassau zabezpieczony był dwoma wieżami, ale kwadratowy stołp we wschodniej części podwórza zamkowego do dnia dzisiejszego się nie zachował, jak Wielki Stołp. Ta wieża, zbudowana w XIV wieku na fundamencie starszej budowli XII wieku, mieści się pośrodku zachodniej strony podwórza i ma plan pięciokąta. Wielki Stołp góruje nad wszystkimi budynkami zamkowymi i najwidoczniej głównym jego przeznaczeniem była ochrona wejścia na zamek. Ze wschodniej strony wieży znajduje się występująca przybudówka, w której mieszczą się spiralne schody prowadzące na piętra wieży. Niezwykły i charakterystyczny widok stołpowi nadają narożne wieżyczki, przymocowane na górnym poziomie, niemal pod samym dachem. Ze szczytu wieży, gdzie turyści mają bezpłatny dostęp, rozpościera się wspaniały widok na miasto. Ponadto w stołpie urządzono pokój dla nowożeńców, nierzadko wynajmowany przez romantyków.

Dawniej na terenie zamku i na zboczach Góry Zamkowej wznosiło się niemało domów szachulcowych, gdzie pod osłoną murów zamkowych zamieszkiwali rzemieślnicy, zamkowa załoga, służba i administracja (pisarze, skarbnicy itd.) Wznosząc się pieszo do zamku Nassau po dawnej drodze można napotkać ruiny tak zwanego zamku Stein, gdzie zamieszkiwała znakomita rodzina baronów. Tutaj na świat przyszedł i spędził dzieciństwo baron Heinrich Friedrich Karl vom und zum Stein, pełniący w pierwszej połowie XIX wieku urząd pierwszego ministra i ministra finansów Prus. W południowej, najbardziej obronnej części podwórza zamkowego znajdował się dom mieszkalny hrabiów Nassau, odbudowany w końcu XX wieku na wzór Palais z ryciny Meriana. W tym budynku mieści się restauracja, a także Sala Rycerska, którą można wynająć na różne imprezy.

Zamek Nassau otwarty jest dla turystów:

wtorek-niedziela – od 11 do 18.