Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Historia Zamku Drezdeńskiego

Nie jest zanana dokładna data powstania zamku, wokół którego wiek za wiekiem rozrastały się miejskie zabudowania Drezna, ale większość badaczy jest zdania, że jakaś drewniana twierdza znajdowała się w tej miejscowości już pod koniec XII wieku. Do twierdzy , przez Łabę , wiódł drewniany most, wątpliwym jest iż do twierdzy o małym znaczeniu budowano by most. Jeszcze jednym, przemawiającym za tezą o istnieniu warowni faktem jest pisemny zapis o wielkim zgromadzeniu szlachty saskiej, które odbyło się w Dreźnie w 1206 roku pod przewodnictwem margrabiego Miśni Ditricha I. Pierwszy pisemny zapis o zamku pochodzi z roku 1289, kiedy to umocnienia Drezna otrzymały miano „castrum”a przez rzekę otrzymały połączenie już kamiennym mostem. Twierdza w stylu romańskim z typowym dla średniowiecza niewielkich rozmiarów dziedzińcem wewnętrznym (36x38m) zachowała się bez istotniejszych zmian aż do początku wieku XV, kiedy to rozszerzeniem zamku zająl się margrabia Wilhelm I Jednooki.

W tym okresie terytorium zamku wzbogaciło się o pałac hrabiowski z Salą Rycerską na parterze oraz luksusowymi mieszkalnymi apartamentami na pierwszym piętrze, a także o Wieżę Strażniczą, która w następstwie tego została nadbudowana i zyskała kilka poziomów. W 1423 roku margrabia Fryderyk IV z rodu Wettinów, w nagrodę za wierną służbę cesarzowi Zygmuntowi Luksemburskiemu, otrzymał tytuł elektora Saksonii , po czym Drezno ze stolicy Marchii Miśnińskiej stało się stolicą Elektoratu Saksonii. Od tego czasu zamek Dresden był, przez jego kolenych właścicieli, wielokrotnie przebudowany i ulepszany i zmieniał swój wygląd zgodnie z trendami mody następujących kolejnych epok. Tak więc, w drugiej połowie XV wieku przebudową zamku drezdeńskiego zajął się architekt Arnold von Vestfallenom, który w 1470-tych stworzył tu nowy zespół zamkowy, utrzymany w najlepszej tradycji architektury włoskiej . Cztery trzypiętrowe skrzydła zamku okalały zamknięty dziedziniec, który zawierał wszystko co potrzebne dla właścicieli zamku - kaplicę, zaplecze kuchenne, pomieszczenia mieszkalne dla szlachty i urzędników, dużą salę bankietową oraz wiele innych budynków.

W latach 1530, za panowania księcia saskiego Jerzego Brodatego, została przebudowana średniowieczna brama łabska, która otwierała drogę do zamku od strony rzeki. Odnowiona brama otrzymała odtąd nazywę bramy Jerzego i stała się nie tylko częścią fortyfikacji miejskich, ale prawdziwym arcydziełem renesansu. W roku 1547 tytuł elektora Saksonii został przekazany hrabiemu Moritz (Moryc) z albertyńskiej linii rodu Wettinów, w następstwie czego zamek Dresden przez kilka wieków regularnie pełnił rolę rezydencji elektorów saksońskich. Oczywiście wraz z tym wydarzeniem nastąpiła rozbudowa zamku, szereg prac innowacyjnych, a rekonstrukcję zamku, na rozkaz księcia Moritza zlecono i przeprowadzono pod nadzorem architektów Hansa Kramera i Hansa von den Rotfelzen. Terytorium zamku, w tym okresie, zostało znacznie rozszerzone, w zachodniej części dziedzińca powstał nowy pałac, pałac Moryca , a także wydłużone zostały południowe i północne skrzydła , tak aby mogły one z pałacem Moryca stworzyć zamkniętą przestrzeń wewnętrzną.

Następca księcia Moryca , jego brat August Saksoński kontynuował prace udoskonalające drezdeński zamek-rezydencję stąd dla wykonania prac upiększających na dwór elektorski zaproszeni zostali zagraniczni mistrzowie sztuki dekoratorskiej. W latach 1550-60-tych zachodnia ściana północnego skrzydła została pokryta malowidłami w technice "sgraffito". Za Augusta Saksońskiego na parterze zachodniego skrzydła powstała kolekcja klejnotów, która później stała się częścią słynnej galerii Zielone Sklepienie . Kilka istotnych zmian w architekturze zamku nastąpiło pod koniec XVII - początku XVIII wieku, kiedy to księstwo Saksonii stopniowo odnawiało się po zniszczeniach wojny trzydziestoletniej. W 1674 roku, kiedy elektorem był Johann Georg II nadbudowana została wieża Strażnicza, uzyskując w konsekwencji wygląd barokowego budynku zwieńczonego kopułą dachu z wysoką wieżą. W roku 1701 wielki pożar uszkodził wschodnie skrzydło budynku oraz bramę Jerzego , elektor Saksonii i król Rzeczypospolitej Fryderyk August II Mocny postanowił jednak przywrócić zamek do dawnej świetności. W latach 1720 -ych w zachodnim skrzydle został stworzony kompleks galerii kolekcjonerskich : Sala Srebrna, Sala Brązowa, Sala Heraldyczna, Sala Pozłacana i inne.

W 1806 roku elektorzy Saksonii otrzymali tytuł królów Saksonii, stąd też Zamek w Dreźnie kontynuował swoje istnienie już jako rezydencja królewska. Pod koniec wieku XIX, z okazji 800-lecia saksońskiego rodu Wettinów, król Albert nakazał renowację Drezdeńskiego Zamku-Rezydencji. I tak w roku 1876 artysta Wilhelm Walther zdobi fasadę zamku unikalnym 102-metrowym, poświęconym historii dynastii Wettinów, freskiem "Procesja książąt". Ponad 10 lat, architekci Gustav Gustav i Frohlich Dünger pracowali przy przebudowie budynku głównego i przylegających doń budynków. W roku 1900, w południowej części zamku powstaje nowa budowla w stylu neobarokowym, której zadaszona galeria łączy się z królewskim pałacem Taschenberg. W swoim czasie północna część zamku wzbogaca się również o kryty most, przejście, które prowadzi do katedry Św. Trójcy . Most ten został zbudowany na podobieństwo słynnego Mostu Westchnień w Wenecji

W 1904 roku, fresk "Korowód książąt" zastąpiono analogicznym ale już porcelanowym, na wykonanie którego potrzeba było 23.000 płytek porcelany. W lutym 1945 roku, straszliwe bombardowanie dosłownie zrównało z ziemią historyczne centrum Drezna, wówczas wraz z innymi pięknymi budowlami zniszczeniu uległ też Zamek Drezdeński. W 1946 roku nad rozpadającymi się murami zamku został zainstalowany tymczasowy dach, ale odbudowa zamku rozpoczęła się dopiero w 1985 roku. Od tego czasu wykonano ogrom ciężkiej pracy, aby przywrócić zamkowi jego dawny, wspaniały wygląd, ale restauracja wielu części kompleksu zamkowego jest nadal w toku.