Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Twierdza w Sorokach

Pradawna, położona w Sorokach warownia, zasłużenie uważana jest za wyjątkowy obiekt kulturowo-historycznej spuścizny Hospodarstwa Mołdawskiego, a to za sprawą tego, iż w międzyrzeczu Prutu i Dniestru jest to jedyny tak wspaniale zachowany pomnik budownictwa średniowiecznego. Warownia ta już od wielu stuleci góruje nad prawym brzegiem Dniestru, i nawet na tle współczesnych miejskich zabudowań poraża potęgą głównej cytadeli oraz zwieńczonych blankami baszt. Majestatyczny wygląd twierdzy, niczym świadectwo dumy narodowej, uwieczniony jest nie tylko na jednym z banknotów narodowych, ale także na dowodzie osobistym każdego obywatela Mołdawii.

Historia Twierdzy w Sorokach

Budowa Twierdzy w Sorokach rozpoczęła się w czasach panowania hospodara mołdawskiego Stefana III, którego zresztą sami Mołdawianie określają honorowo Ștefan cel Mare (Stefan Wielki). To właśnie za jego czasów terytorium Hospodarstwa Mołdawskiego zostało opasane systemem obronnym, składającym się z kilku, rozmieszczonych nad Dunajem i Dniestrem oraz nad północnymi granicami państwa warowni. W ramach obrony przez Osmanami, z rozkazu Stefana III zostały nie tylko zrekonstruowane niektóre stare twierdze, ale także wzniesione nowe, w szeregach których znalazła swe miejsce i Twierdza w Sorokach, zbudowana w ostatniej ćwierci 15 wieku w pobliżu jednego z pięciu brodów przez Dniestr. W miejscu nowej twierdzy istniało wcześniej stare umocnienie, które przez niektórych historyków traktowane jest jako fort niegdysiejszej genueńskiej kolonii Olchiona. Twierdza w Sorokach w epoce Stefana III prezentowała się jako kwadratowe, drewniano-ziemne umocnienie, i odgrywała rolę jednego z punktów strażniczych.

Ważnym wojenno-administracyjnym centrum twierdza ta stała się za czasów syna Stefana III, hospodara Piotra Raresza, z rozkazu którego ta drewniana forteca została całkowicie przebudowana w kamienną cytadelę z pięcioma basztami. Zachował się list, datowany na 23 kwietnia 1543 roku, a którym to Piotr Raresz zwraca się o pomoc do magistratu Bystrzycy Siedmiogrodzkiej i prosi by przysłać doświadczonych murarzy w celu wzniesienia twierdzy w Sorokach. Mocne mury i cechy architektoniczne charakterystyczne dla średniowiecznych europejskich zamków, uczyniły tą odnowioną warownię niepokonaną dla techniki oblężniczej tej epoki. Mało tego, jej fundament wnikał w ziemię na kilka metrów, co całkowicie wykluczało możliwość podkopu bądź wyłamania murów w czasie ostrzału z dział. (więcej)

Co można zobaczyć?

Obecnie Twierdza w Sorokach, za murami której w maju 2015 roku dobiegł końca pierwszy etap żmudnej pracy restauratorów, jest jednym z najbardziej popularnych obiektów turystycznych na terenie Mołdawii. Ta średniowieczna cytadela poraża podobieństwem do zamków północnej części Włoch, czy też do surowych brytyjskich warowni typu «motte-and-bailey». Co ciekawe, ta masywna forteca zbudowana jest z miękkiego kamienia (okoliczna kreda), aczkolwiek miękkość ta miała swoje zalety – w czasie ostrzałów w murach nie tworzyły się pęknięcia od kul, nie było także i drobnych odłamków, które mogłyby zranić obrońców twierdzy. Obecnie zwiedzający ten wspaniały obiekt obronny mogą z łatwością dostrzec różnice pomiędzy starymi, nieco ciemniejszymi częściami murów, a odrestaurowanymi odcinkami, zbudowanymi z cegły i jasnego kamienia. Wejście do twierdzy umiejscowione jest jak niegdyś, od strony Dniestru, w głównej kwadratowej baszcie. Dopiero na przestrzeni wielu stuleci zrównały się z ziemią rozciągające się wokół warowni fosy, i dziś turyści nie są zmuszeni do pokonywania tego odcinka trasy przez most. Dziedziniec wewnętrzny jest dość niewielki, jego powierzchnia wynosi ogółem coś ponad 30 metrów w średnicy, aczkolwiek budowniczym w swym czasie udało się tutaj organicznie rozmieścić wszystko, co było niezbędne do funkcjonowania garnizonu. Na wewnętrznych ścianach twierdzy zobaczyć można rzędy drewnianych galerii, na których w czasie walk rozmieszczali się żołnierze. Pierwszą kondygnację twierdzy stanowi piwnica przeznaczona do składowania amunicji i żywności, na drugiej znajdowały się pomieszczenia mieszkalne, а trzecia pełniła funkcję galerii, na której mieścili się wartownicy bądź żołnierze garnizonowi. Na terytorium zamku do tej pory działa studnia, wydrążona jeszcze pod koniec 17 wieku, w latach stacjonowania tu polsko-litewskiego garnizonu.

Twierdzę w Sorokach można zwiedzać:

od godziny 09:00 do 18:00; poniedziałek, wtorek – dni wolne.