Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Historia Château Laurier w Ottawie

Założycielem Château Laurier był Charles Melville Hays, dyrektor generalny kanadyjskiego przedsiębiorstwa kolejowego «Grand Trunk Railway», w ambitnych planach którego było poszerzenie sieci kolejowej na kanadyjskie prowincje i niektóre amerykańskie stany. Rozwój transkontynentalnej kolei pociągnął za sobą pojawienie się w dużych miastach luksusowych hoteli kolejowych, które pozwalały bogatym pasażerom z komfortem i blaskiem podróżować po kraju. W 1909 roku Charles Hays wynajął nowojorskiego architekta Bradforda Gilberta w celu wzniesienia w Ottawie centralnego dworca kolejowego oraz hotelu, który w celu zwiększenia wygody podróżujących planowano wznieść naprzeciwko dworca. Miejsce pod hotel wybrano malownicze – na wzniesieniu, nad Kanałem Rideau, w obrębie Parku Major's Hill. Jednakże budowa stanęła pod znakiem zapytania w wyniku protestów społeczeństwa, ponieważ mieszkańcy miasta nie mieli zamiaru odstąpić Haysowi jednego z zielonych zakątków w centrum Ottawy.

Dopiero ingerencja ówczesnego premiera Kanady Wilfrida Lauriera, na cześć którego nazwano w późniejszym czasie hotel, pomogła w przypisaniu ziemi firmie «Grand Trunk Railway» i budowa została kontynuowana. Jednakże z biegiem czasu kolejna przykrość wdarła się w plany Haysa – rozgorzał skandal z architektem, po którym prace nad hotelem i dworcem wzięła na siebie firma architektoniczna Ross i McFarlane z Montrealu. W 1912 roku dobiegła końca budowa Château Laurier, na wzniesienie i wykończenie wnętrz którego firma kolejowa wydała 2 miliony dolarów, podczas gdy średnia cena pokoju w tym hotelu w momencie jego otwarcia wynosiła zaledwie 2 dolary za dobę. Niestety, zobaczyć ten imponujący hotel w całej jego okazałości Charlesowi Melville'owi Haysowi dane nie było. W kwietniu 1912 roku Hays wraz ze swą rodziną wyjechał on z Wielkiej Brytanii by zdążyć na uroczyste otwarcie Château Laurier 26 kwietnia, lecz przewrotny los sprawił, że ich liniowcem okazał się być nieszczęsny «Titanic».

Z powodu żałoby po tragicznej śmierci Haysa uroczyste otwarcie hotelu zostało przeniesione na 1 czerwca, а prawo do oficjalnego otwarcia zostało powierzone ministrowi Laurier. W hotelowym holu na cześć Wilfrida Laurier zostało umieszczone marmurowe popiersie wykonane przez rzeźbiarza Paula Romaine Chevré. W dniu otwarcia, na krótko przed wizytą premiera, jeden z pracowników hotelowych nieumyślnie strącił popiersie, uszkadzając je. Mówiło się, iż w podczas osobistej wizyty w hotelu premier widząc swą marmurową podobiznę z oderwanym nosem obraził się, lecz mimo wszystko umieścił swe imię na liście gości Château Laurier, а następnie przeznaczył środki na naprawę popiersia. Wkrótce po otwarciu Château Laurier nie tylko bardzo szybko pozyskał status najlepszego hotelu w stolicy, аle także stał się popularny jako miejsce organizacji najrozmaitszych przedsięwzięć społecznych. Niedaleka odległość od Parliament Hill oraz wytworne hotelowe wnętrza stały się powodem organizacji w tym miejscu różnych politycznych spotkań, о częstotliwości których można wnioskować na podstawie cichego przydomku Château Laurier - «trzecia izba parlamentu».

Po I wojnie światowej, kiedy to gospodarka przezywała nienajlepszy czas, firma «Grand Trunk Railway» w procesie nacjonalizacji kolei stała się częścią Canadian National Railway (kolej kanadyjska). Dzięki temu Château Laurier uniknął upadku i stał się jednym ze słynnych i prestiżowych hoteli w kraju. W 1929 roku architekci John Schofield i John Archibald pracowali nad powiększeniem hotelu, w wyniku czego Château Laurier pozyskał wschodnie skrzydło mieszczące 240 pokoje. W tym też nowym skrzydle, koszt budowy którego wyniósł 6 milionów dolarów, oprócz pokoi mieszkalnych mieściły się także: sala konferencyjna, sala balowa ze sklepionym sufitem i bogatym udekorowaniem, lounge bar, grill bar. Wnętrze sali herbacianej Jaspera w etnicznym stylu Aborygenów wybrzeża Oceanu Spokojnego wykonał słynny kanadyjski malarz Edwin Holgate. W latach 1930-40 za murami hotelu powstał poprzednik współczesnych salonów SPA, «kurort terapeutyczny» z własnym basenem w stylu art déco.

Na przestrzeni wielu lat istnienia hotelu na liście jego gości pojawiały się wybitne osobistości 20 wieku, począwszy od monarchów i wpływowych polityków, na światowych «gwiazdach» muzyki i kina kończąc. Richard Bedford Bennett i Pierre Trudeau, w czasach, gdy piastowali stanowisko premiera Kanady, stale zamieszkiwali za murami hotelu. Na 7 i 8 piętrze przez wiele dziesięcioleci odbywały się transmisje anglo- i francuskojęzyczne za sprawą nadawcy radiowo-telewizyjnego CBC. Na 6 piętrze mieściło się studio słynnego fotografa Yousufa Karsha, który tworzył tu portrety światowych sław. Za murami hotelu w różnych latach odbywały się zdjęcia do fabularnych filmów i seriali. W 1981 roku Château Laurier trafił na listę Narodowych Miejsc Historycznych Kanady. Nieco później miała miejsce potężna renowacja hotelu oraz jego wnętrz, oceniana na 21 milionów dolarów. W 1999 roku Château Laurier stał się częścią sieci luksusowych hoteli Fairmont.