Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Zamek Ueda

Zamek Ueda jest położony w mieście Ueda w prefekturze Nagano. Zamek został wybudowany przez klan Sanada i zasłynął tym, iż nie był go w stanie naruszyć nawet założyciel szogunatu Edo, Ieyasu Tokugawa. Przetrwał dwukrotny szturm szoguna podczas dwóch bitew o Ueda. Ponadto, zamek ten zajmuje 27 miejsce na liście „Stu najważniejszych zamków japońskich” i jest zarejestrowany jako Japońskie Dziedzictwo Narodowe (kategoria: nocny pejzaż). Samo miasto Ueda (zwane też Shinshū Ueda, jako że Shinshū to stara nazwa prefektury Nagano) jest odwiedzane przez wielu turystów i słynie ze swoich gorących źródeł oraz z przyjemnego klimatu. Położony zaś w centrum miasta symbol, zamek Ueda, stał się obowiązkowym punktem na mapie każdego turysty. W otoczonym fosami i szańcem zamku wewnętrznym znajduje się wiele atrakcji turystycznych, m. in. południowa i północna wieżyczka (jap. 櫓czyt. yagura), yaguramon (jap. 櫓門, wieżyczka pełniąca też funkcję bramy) nazywana „Paszczą Wschodniego Tygrysa”, czy też Kamień Sanada. Rzesze turystów przyciągają również organizowane przez cały rok na terenie zamku festiwale, takie jak Festiwal Tysiąca Wiśni Zamku Ueda, Festiwal Sanada czy Festiwal Jesiennych Liści Brzostownicy. Podczas wizyty w Shinshū Ueda, koniecznie wpadnijcie do zamku Ueda i przenieście się do ery Sengoku.

Historia zamku Ueda

Zamek Ueda został zbudowany przez Masayukiego Sanadę w 1583 r. Następnym władcą zamku był Nobuyuki Sanada (1600- 1622), od trzeciego do piątego pokolenia zaś panami byli członkowie rodu Sengoku: w trzecim Tadamasa Sengoku (1622-1628) a w piątym Masatoshi Sengoku (1669-1706). Od szóstego do dwunastego pokolenia zamek zmienił właściciela na ród Matsudaira: w szóstym Tadachika Matsudaira (1706-1728), a w dwunastym Tadanari Matsudaira (1859-1869).

Ród Sanada był jednym z rodów, które od okresu Heian żyły na prowincji Tōshin w prefekturze Nagano i posiadał wiele ziem zdobytych za czasów sojuszu z Shingenem Takedą, słynnym dowódcą wojskowym czasów Sengoku. Korzystając ze swojego majątku ziemskiego, ród rósł w siłę i poszerzał wpływy. Trzema najwiekszymi osiągnięciami tego klanu są z pewnością: wybudowanie zamku Ueda oraz zwycięstwa nad wojskami Tokugawy w pierwszej i drugiej bitwie o Ueda.

Pośrednią przyczyną pierwszej bitwy Ueda był spór terytorialny między Tokugawą i Hōjō, który miał miejsce po upadku rodu Takeda. Doszło do pojednania, jednakże warunkiem zażegnania sporu miało być przyznanie przez Tokugawę ziem dla Hōjō; ziem, którymi rządził ród Sanada, a konkretnie terenu Numata znajdującego się w historycznej prowincji Jōshū. Masayuki Sanada odmówił, tym samym doszło do waśni pomiędzy Tokugawą i Sanadą. Armia Tokugawy najechała zamek w liczbie siedmiu tysięcy wojskowych, zaś Sanada zastawił zasadzkę w postaci jedynie dwustu żołnierzy kawalerii i tysiąca pięciuset żołnierzy piechoty. Mimo to odepchnął siły Tokugawy, dzięki taktyce wykorzystującej do perfekcji kształt zamku Ueda oraz otaczających go terenów, ustawił między innymi palisadę w sposób przypominający ścieg krzyżowy. Do zwycięstwa Sanady przyczynił się też wylew rzeki Kamizawa, w pobliże której została zepchnięta armia Tokugawy. Poniósłszy straszną klęskę, wojsko Tokugawy najechało na zamek Maruko, będący również własnością rodu Sanada, lecz i ten szturm skończył się niepowodzeniem. Klan Sanada stał się dzięki bitwie Ueda sławny na cały kraj.

Również i druga z bitew mających miejsce w Ueda stała się walką słynną na całą Japonię, gdyż mimo olbrzymiej przewagi liczebnej armii Tokugawy, Sanada pokazał po raz kolejny, co przy małych zasobach ludzkich może zdziałać dobra strategia bojowa. Po śmierci Hideyoshiego Toyotomiego, a tuż przed decydującą bitwą pod Sekigaharą, armia Mitsunariego Ishidy przeprowadziła atak na Tokugawę, będącego wtedy u steru polityki. Mitsunari Ishida zażądał od rodu Sanada, by przyłączył się do wojska zachodniego. W praktyce Masayuki dołączył do armii zachodniej, a jego najstarszy syn Nobuyuki do armii wschodniej. Z tego też powodu Masayuki w drodze na bitwę pod Sekigaharą skonfrontował się z armią Ieyasu Tokugawy w Ueda. Armia Tokugawy wynosiła około trzydziestu-ośmiu tysięcy żołnierzy, natomiast Masayuki Sanada nie miał nawet trzech tysięcy. Przed bitwą doszło w Shinano Kokubunji do rozmowy obydwu stron, w której Tokugawa zażądał opuszczenia zamku. Sanada zaś, grając na zwłokę, perswadował, że potrzebuje czasu, aby przekonać sojuszników do tej propozycji. W międzyczasie zaś skrupulatnie przygotowywał się do walki. W wyniku niespełnienia żądania opuszczenia zamku nastąpił szturm armii Tokugawy na teren zamku, lecz Sanada tylko na to czekał. Tokugawa nie mógł wstąpić na teren zamku z całym wojskiem i wprowadził tylko małą jego część, dlatego Sanadzie udało się toczyć walkę o wyrównanych szansach. Doprowadziło to nie tylko do kolejnego niepowodzenia Tokugawy w przejęciu zamku Ueda, ale też do strasznej porażki jakim było opóźnienie rozpoczęcia bitwy pod Sekigaharą. Jedynie zamek Ueda może się pochwalić dwoma zwycięstwami w swojej „wojennej karierze” nad tak ważnym historycznie wojownikiem, jakim był Ieyasu Tokugawa.

Po samej bitwie pod Sekigaharą Masayuki odstąpił od swojej roli pana zamku Ueda, by nagrodzić swojego najstarszego syna- bitwa zakończyła się zwycięstwem dla wschodniego wojska, którym zarządzał Nobuyuki i to on stał się drugim panem zamku. Masayuki dzielnie walczył w letniej i zimowej kampanii w Osace, lecz zginął na polu bitwy. Po jego śmierci, Nobuyuki przeniósł się do ówczesnego Matsushiro, gdzie od tego czasu prosperował odłam rodziny Sanada, znany jako Matsushiro Sanada Ke.

W trzeciej generacji zamkiem zawładnął ród Sengoku, który pochodził z historycznego kraju Mino, lecz który, dzięki sojuszowi z Nobunagą Odą i Hideyoshim Toyotomim przejął władzę nad zamkiem Takamatsu znajdującym się w historycznym kraju Sanuki (obecna prefektura Kagawa). Następnie ród przeniósł się do znajdującego się w Shinshū Komoro, gdzie władał na zamku Komoro, a potem przeniósł się do zamku Ueda. Ród Sengoku rozpoczął przebudowę zamku Ueda, podczas której postawiono wiele wieżyczek oraz yaguramon. Zachodnia Wieżyczka nishiyagura, która przetrwała do dziś, jest bardzo cenną budowlą zarejestrowaną jako skarb prefektury Nagano. Po restauracji Meiji pozbyto się wszystkich wieżyczek i yaguramon. wyłączając Zachodnią Wieżyczkę. Jednakże dwie wieżyczki, obecna Południowa i Północna Wieżyczka, były następnie odkupione i przywrócone. W 1994 roku została również przywrócona yaguramon „Tygrysia Paszcza”.

Władający zamkiem Ueda od szóstego do dwunastego pokolenia ród Matsudaira przybył w 1706 z historycznego miasta Izushi (obecne miasto Toyooka w prefecturze Hyōgo). Był ostatnim panującym tam rodem przed restauracją Meiji. Były to czasy, kiedy trzęsienia ziemi oraz wylewy rzeki Chikuma, która przepływa przez Shinshū doprowadzają do wielu zniszczeń kamiennych murów i wieżyczek. Zostały one jednak naprawione przez ród Matsudaira.

Co warto zobaczyć:

Nishiyagura

Nishiyagura czyli Zachodnia Wieżyczka, to jedyna zabudowa, która pamięta czasy postawienia zamku. Zbudowano ją na wzgórzu Amakefuchi. Aby zapobiec rozpadowi wieżyczki, zewnętrzne ściany zostały poddane szalowaniu, a okap ma strukturę nurikago (został poddany lakowaniu i przypomina nurikago czyli lakowany koszyk). Tak jak minamiyagura i kitayagura została zarejestrowana jako skarb prefektury Nagano. Można również zobaczyć w niej drzwi push-up zwane „Oknem wojownika”, oraz małe okienka, z których strzelano z kusz i broni palnej.

Kamień Sanada

Kamień Sanada to ogromny kamień w kamiennym murze, który znajduje się po prawej stronie yaguramon o nazwie „Paszcza Wschodniego Tygrysa”. Ma 2,5 m wysokości oraz 3 m szerokości. Legenda głosi, iż gdy drugi pan zamku Ueda, Nobuyuki Sanada, miał wyruszać do Matsushiro, chciał przewieźć ten kamień jako pamiątkę po swym ojcu a pierwszym panu zamku, Masayukim Sanadzie, jednak nie był w stanie go poruszyć i zrezygnował z pomysłu. Mur został wybudowany z kamieni pochodzących z góry Taro w Ueda.

Studnia Sanada

Na ruinach honmaru (japoński termin określający mur otaczający zamek wraz z terenem, który ten mur otacza) zamku znajduje się Chram Sanada. Jest to sanktuarium, które zostało wybudowane w celu czczenia rodu Matsudaira dlatego też pierwotnie nosiło nazwę Chram Matsudaira, co zmieniono na Chram Ueda, a następnie przemianowano na obecny Chram Sanada. Obręb sanktuarium ma 2 m średnicy oraz posiada studnię o głębokości 16,5 m. Studnia nosi nazwę Studni Sanada i mówi się, że była wykorzystywana kiedyś jako tajemne przejście.

Kamienna Rynna

Jest to kamienny dren w fosie ninomaru zamku Ueda. Kiedyś była drewniana, lecz gdy reperowano ją w 1702 roku za panowania rodu Sengoku, została przebudowana w kamieniu.

Amakefuchi

Kiedyś na południu zamku Ueda płynęła gałąź rzeki Chikuma, ale obecnie już nie płynie ponieważ prąd rzeki uległ zmianie. Zamek Ueda używał tej gałęzi rzeki jako naturalnej fosy. Nie była to stojąca woda, należało wzmocnić otaczającą rzekę fortyfikację, więc wzniesiono masywny kamienny mur. To miejsce nazywa się Amakefuchi, zatem zamek Ueda był również zwany swego czasu zamkiem Amakefuchi.

Zamek Ueda można zwiedzać:

1. Park zamkowy Ueda Otwarte 24 godziny na dobę, siedem dni w tygodniu.
2. Kitayagura, Minamiyagura Codziennie od godziny 8:00 do 17:00 (wstęp do 16:30)
Kwiecień- Lipiec: zamknięte w środę i święta narodowe.
Sierpień – Październik: otwarte codziennie.
Grudzień – Marzec: zamknięte.
3. Muzeum Miasta Ueda 08:00 ~ 17:00 (wstęp do 16:30) Zamknięte w środy, w święta narodowe i następny dzień, od 27 grudnia do 04 stycznia.