Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Historia Zamku Nijō

Poprzednikiem obecnego Zamku Nijō był pałac, wybudowany w 1569 roku po tym, jak wybitny przywódca Nobunaga Oda zdobył Kioto. Główną rezydencją Nobunagi był wznoszący się na górze Kinka Zamek Gifu, aczkolwiek w celu wizyt sioguna w Kioto powstał drewniany pałac. W późniejszym czasie pałac w Kioto drogą dziedziczenia przeszedł w ręce towarzysza broni Nobunagi Oda, Hideyoshi Toyotomi, który powiększył pałac i zbudował na jego terytorium jeszcze kilka budynków. W 1600 roku, po zwycięstwie w Bitwie pod Sekigaharą rzeczywiście władcą Japonii został Ieyasu Tokugawa, wojenny przywódca, który dołożył wielu starań w celu zjednoczenia japońskich prowincji w jedno państwo. To właśnie w tym okresie zapisały się pierwsze strony w dziejach Zamku Nijō, na budowę którego z rozkazu Tokugawy wszyscy feudałowie Japonii zachodniej ofiarowali niezbędne środki oraz siłę roboczą, by zamek ten zachwycał swym bogactwem.

Na zachód od zamku znajdował się pałac imperatora cesarza Go-Ёdzey, dlatego też Tokugawa pragnął stworzyć zamek, który prześcigałby pod względem rozmiarów i przepychu dekoracji pałac cesarski, by tym samym podkreślić potęgę i wyższość klanu Tokugawa. W 1603 roku w twierdzy Nijō miało miejsce coś, o czym marzył Ieyasu Tokugawa – otrzymał on z rąk cesarza tytuł Wielkiego Sioguna i stworzył własny rząd. To wspaniałe wydarzenie przyjęto uważać za początek okresu Edo, historycznego okresu, w którym to krajem przez ponad 260 lat władał siogunat Tokugawa. W 1624 roku wnuk Ieyasu Tokugawy, Iemitsu Tokugawa, przeprowadził przebudowę Zamku Nijō, w wyniku której zakres kompleksu zamkowego ponownie uległ zwiększeniu. Na danym etapie budowy w zamku pojawił się pałac Ninomaru Gōten, budowla składająca się z pięciu części, do budowy której wykorzystywano drewno cyprysika japońskiego. Mieściły się tutaj mieszkalne pokoje sioguna, sale ceremonialne, pokoje dla gości oraz wartowników.

W 1625 roku z Zamku Fushimi do Nijō przeniesiono kilka części, w tym wspaniałą Bramę Karamon oraz pięciokondygnacyjny donżon, który, niestety, został zniszczony podczas pożaru mającego miejsce w 1750 roku. Począwszy od drugiej połowy 17 wieku, sioguni z rodu Tokugawa praktycznie nie odwiedzali twierdzy Nijō, a za jego stan odpowiadał specjalny inspektor ze stolicy, do obowiązków którego zaliczał się również i nadzór nad położeniem politycznym w Kioto. W 1768 roku za murami zamku ponownie wybuchł pożar, w czasie którego spaleniu uległ budynek pałacu pierwszego dziedzińca, a jego odbudową zajęto się dopiero po upływie wielu dziesięcioleci, już po zakończeniu się epoki panowania siogunatu Tokugawa. Z woli losu, okres Edo dobiegł końca tam, gdzie się zaczął – w 1867 roku za murami Zamku Nijō Yoshinobu Tokugawa zrzekł się władzy, która ponownie przeszła w ręce domu cesarskiego. W 1884 roku twierdza Nijō otrzymała status jednego z cesarskich pałaców, а w 1939 roku została ona przekazana w darze mieszkańcom Kioto i przekształcona w muzeum, zainteresowanie którym nie gaśnie po dziś dzień.