Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Historia zamku Himeji

Niewątpliwie długa historia Zamku Himeji sięga początków roku 1333, kiedy to na szczycie wzgórza Himeyama z rozkazu Norimure Akamatsu, władcy regionu Harima, została wzniesiona twierdza. Ten słynny wódz, aktywnie uczestniczący w obaleniu okresu Kamakura, zapewnił dostojne posady również i swym synom. Jeden z nich, gubernator prowincji Mimasaka, Akamatsu Sadonori, zajął się przebudową twierdzy w 1346 roku. Poprzednia budowla została zdemontowana i przeniesiona w miejsce, w którym do dnia dzisiejszego dumnie góruje Zamek Himeji. W trakcie krwawych wewnętrznych zatargów pomiędzy feudałami w 14-16 wieku, klan Akmatsu był zmuszony kilkukrotnie opuszczać zamek ze wzgórza Himeyama, lecz w późniejszym czasie odzyskał swą własność. W latach 1470, w okresie wojny Ōnin, klan Akmatsu kolejny raz przywrócił sobie na własność twierdzę, lecz po upływie kilku dziesięcioleci Himeji przeszedł w ręce klanu Kodera.

W 1545 roku Kodera Masamoto wydał swą adoptowaną córkę za mąż za syna swojego wiernego wasala Kurodę Shigetaka, po czym rodzina Kuroda uzyskała pozwolenie na zamieszkanie za murami zamku. Shigetaka i jego syn Mototaka przez 15 lat prowadzili przebudowę w starym zamku, lecz jego klanowi nie było pisane długie nim władanie. W 1580 roku Yoshitaka Kuroda przekazał zamek na własność dowódcy Hideyoshi Toyotomi, służącemu w tym czasie rodowi Nobunaga Oda. Za czasów Toyotomi w zamku ponownie została wszczęta przebudowa, w wyniku której powstały nowe baszty oraz potężny trzykondygnacyjny donżon – Tenshu.

Po śmierci Toyotomi Hideyoshiego praktycznie indywidualną władzę nad Japonią uzyskał Ieyasu Tokugawa, który po upływie kilku lat podarował Zamek Himeji swemu zięciowi Terumasa Ikeda jako wyraz wdzięczności za pomoc w bitwie pod Sekigaharą. Od 1601 do 1609 roku Terumasa zajmował się gruntowną adaptacją swej nowej posiadłości, która w tym okresie przeobraziła się w ogromny zamkowy kompleks. Główna trzykondygnacyjna baszta, wzniesiona za czasów Toyotomi, została całkowicie zburzona, a jej miejsce zajął nowy siedmiokondygnacyjny donżon, górujący nad pozostałymi budowlami na wysokość 45 metrów. Bezpieczeństwo całemu kompleksowi zapewniały trzy fosy, ogromna liczba baszt obronnych, kilka nieprzystępnych bram oraz pionowe mury ze strzelnicami. Po śmierci syna Ikeda w 1617 roku zamek przeszedł w ręce Honda Tadamasy, żonatego z wnuczką Ieyasu Tokugawy. Przy tym władcy na zamku pojawiło się jeszcze kilka budynków, w tym odrębna baszta przeznaczona dla jego synowej, księżniczki Sen. Po wygaśnięciu klanu Honda Zamek Himeji jeszcze kilkukrotnie przechodził z rak w ręce różnorakich wpływowych rodów, zachowując swój niemal niezmieniony wygląd. W okresie Meiji, kiedy to wiele zamków zostało zburzonych za sprawą nowego rządu, twierdza Himeji została wystawiona na aukcję i sprzedana za zaledwie 23 jeny japońskie. Nowy gospodarz planował zburzyć te wiekowe budynki, aby tym samym pozyskać ogromną działkę ziemi, lecz okazało się, iż zniszczenie tak potężnego kompleksu budynków pociąga za sobą takie koszty, że w rezultacie budowla ta uniknęła owego nieszczęsnego losu.

W 1871 roku niektóre przejścia i bramy będące częścią kompleksu zostały zburzone, aby zwolnic tym samym miejsce pod koszary armii japońskiej. Dzięki staraniom pułkownika Nakamura Shigeto, który zdołał przekonać ministra armii Aritomo Yamagata do konieczności zachowania Zamku Himeji, ten wspaniały obiekt historyczny został ocalony. W rezultacie pomnik na cześć pułkownika Nakamura został umiejscowiony w niedalekiej odległości od głównej Diamentowej Bramy zamku. Pod koniec II wojny światowej, kiedy to miasto Himeji drżało od bombardowań, zamkowy kompleks, ku zdziwieniu, niemal walce nie ucierpiał. Jedna z bomb spadła na dach baszty, lecz na szczęście nie eksplodowała.

Po wojnie, za murami Zamku Himeji została przeprowadzona renowacja, która dobiegła końca w 1964 roku. W 1995 roku Zamek Białej Czapli, pomimo swego sędziwego już wieku, bez uszczerbku zniósł trzęsienie ziemi, pokazawszy tym samym wszystkim, jak odporne na czynniki sejsmiczne budowle wznosili budowniczy minionych epok. Według niektórych opinii, zamek ten był na tyle nieruchomy podczas trzęsienia ziemi, iż znajdująca się na górnej kondygnacji budowli butelka nie była w stanie spaść z półki. W 1993 roku zamek ten stał się jednym z pierwszych japońskich zamków, które zajęły pozycję na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Ponadto, pięć spośród wchodzących w skład zamkowego kompleksu budynków uzyskało status Narodowego Zabytku Japonii, zaś duża część pozostałych budowli uzyskała status Ważnego Obiektu Kulturowego.