Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Historia Zamku Bunratty

W latach 970 w miejscu, w którym obecnie twardo stoją potężne mury zamku Bunratty, znajdował się ośrodek handlowy wikingów. W 1250 roku Normandczyk Robert de Muscegros zbudował na tych ziemiach pierwszą obronną twierdzę - wzmocnioną drewnianą wieżę stojącą na szczycie nasypu. W drugiej połowie 13 wieku jego posiadłość przeszła w ręce Thomasa de Clare, założyciela pierwszego kamiennego zamku powstałego w tym miejscu. W okresie tym, wokół Bunratty zaczęło powstawać miasto liczące około 1000 mieszkańców.

W 1318 roku wojska syna Thomasa, Richarda de Clare zostały rozbite w bitwie Normanów i Irlandczyków w wyniku czego zniszczeniu uległ zarówno zamek jak i miasto. Na rozkaz króla Anglii zamek został odbudowany, niestety już w 1332 roku ponownie zniszczony przez irlandzkich przywódców królestwa Thomond z klanu O’Brien i MacNamara. Budowla ta była ruiną przez ponad 20 lat do momentu ponownego jej odbudowania przez sir Thomasa Rokeby. Po kolejnym ataku Irlandczyków mającym miejsce pod koniec 14 stulecia, zamek Bunratty przeszedł w ręce silnej irlandzkiej rodziny MacNamara.

Odnowiony w 1425 roku zamek Bunratty przybrał wygląd, który z niewielkimi zmianami przetrwał do dnia dzisiejszego. W 1475 roku jego właścicielami zostali przedstawiciele rodziny O’Brien, największego klanu w Północnym Munster, zamieszkujący zamek z ogromnym przepychem. W tym to czasie został on otoczony przepięknymi ogrodami i terenami myśliwskimi, na których znajdowało się około 3 tysięcy danieli. W 1543 roku ostatni władca królestwa Thomond, Murchad O'Brien przysiągł posłuszeństwo monarsze angielskiemu Henrykowi VIII, który nadał mu tytuł hrabiego Thomond jak również prawo do dalszego panowania na tych ziemiach.

Panowanie rodziny O’Brien zakończyło się w momencie wojny pomiędzy Stewartami a republikanami, kiedy to wojska Cromwella zajęły twierdzę. Ród O’Brien opuścił zniszczony zamek Bunratty i już nigdy więcej nie powrócił, chociaż w późniejszym czasie kilkadziesiąt kilometrów od owej budowli wzniósł nowy przepiękny zamek Dromoland - równie popularną atrakcję turystyczną hrabstwa Clare.

Po latach 1680 zamek Bunratty został odbudowany а w 1712 roku ostatni hrabia Thomond sprzedał zarówno twierdzę jak również przylegające do niej ziemie Thomasowi Amory, który nie tylko zapłacił za kupno, ale był również zobowiązany wypłacać coroczną opłatę za dzierżawę. W 1720 roku Amory odsprzedał swą własność Thomasowi Studdertowi, rodzina którego zamieszkiwała w zamku Bunratty do blisko 1804 roku. Przyczyną opuszczenia go przez ród Studdert było powiększenie się rodziny po ślubie jednego z synów, а także stan zabytkowej budowli, która dość mocno się postarzała w ciągu minionych wieków. Niedaleko zamku została zaś wybudowana bardziej komfortowa i nowoczesna rezydencja Bunratty House, stanowiąca dzisiaj część Skansenu.

W połowie 19 wieku twierdza zaczęła być wykorzystywana jako koszary dla Królewskich irlandzkich konstabli, co jeszcze bardziej pogłębiło opłakany zresztą już stan owej budowli. Pod koniec 19 wieku runął dach Wielkiej sali, po czym na kilka dziesięcioleci zamek Bunratty został porzucony. Jego odbudową zajął się irlandzki lord Standish Vereker, 7 wicehrabia Gort, który wykupił na wpół zburzony Bunratty w 1953 roku. Po odbudowaniu średniowiecznej budowli Standish Vereker wypełnił jej sale antykwarycznymi meblami oraz elementami dekoracyjnymi, а także przedmiotami sztuki pochodzącymi z jego osobistych kolekcji. W 1962 roku wicehrabia Gort ofiarował zamek wraz z jego wyposażeniem narodowi irlandzkiemu i od tej pory Bunratty jako zabytek narodowy został otwarty dla zwiedzania.