Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Zamek Dunluce

Dawno już odeszły w zapomnienie te czasy, kiedy to Zamek Dunluce był jedną z najpotężniejszych i najbardziej niedostępnych twierdz znajdujących się na terenie prowincji Ulster. Jednakże, obecnie nawet będąca się w ruinach budowla ta, poraża swym szlachetnym wyglądem każdego, kto tylko zagląda w jej mury. Ten na wpół zburzony zamek górujący na wysokiej bazaltowej skale pozostawił znaczny ślad we współczesnej światowej kulturze: malownicze skruszone mury owego zamku niejednokrotnie gościły na ekranach, występując w charakterze zachwycających dekoracji do różnorakich filmów, a sam wizerunek twierdzy rozsławiany jest w wielu pieśniach i uwieczniony na okładkach albumów muzycznych. Aczkolwiek prawdziwym obiektem kultu dla setek tysięcy turystów Zamek Dunluce stał się po tym, jak pojawił się jako prototyp umiejscowionego na Żelaznych Wyspach Zamku Pyke, znanego ze słynnego serialu «Gra o tron».

Historia Zamku Dunluce

Historia Silnej Twierdzy, bo właśnie to w języku irlandzkim oznacza nazwa Zamku Dunluce, sięga 13 wieku, kiedy to na bazaltowej skale z rozkazu hrabiego Ulsteru Richarda Óg de Burgha wzniesiono umocniony zamek. Pewną ochronę gwarantowała tu również i sama przyroda: potężne zimne morskie fale na przestrzeni wielu tysiącleci wymyły w bokach skały głębokie przepaści, z lądem budowla połączona była tylko za pomocą niedużego łukowego przejścia, zaś ataku od strony morza mógł podjąć się tylko najbardziej zdesperowany przeciwnik. Skomplikowany system przejść podziemnych i jaskiń wydrążonych u podstawy skały świadczy o tym, iż w miejscu Zamku Dunluce istniały schrony i forty jeszcze w czasach wczesnej historii Irlandii. Pod jedną z zamkowych baszt badacze odkryli podziemne przejście, datowane na 6-7 wiek.

Niestety, zarówno budowle pochodzące jeszcze z czasów wczesnego średniowiecza jak i sam zamek, wzniesiony za czasów Richarda Óg de Burgha, do dnia dzisiejszego nie zachowały się. Główna część kompleksu zamkowego, a dokładnie ruiny, które po nim pozostały, to budowle z 16-17 wieku, czasów, kiedy zamek był jedną z rezydencji klanu MacDonell, wywodzącego się od słynnego szkockiego klanu MacDonaldów. Za najwcześniejsze spośród zachowanych budowli Zamku Dunluce uważane są dwie baszty znajdujące się we wschodniej części terytorium zamkowego, które powstały tu pod koniec 14-początkiem 15 wieku, kiedy to zamek był własnością klanu McQuillan. Ten potężny ród władał zamkiem na przestrzeni kilku wieków, jego przedstawiciele byli lordami Rut, północnej części hrabstwa Antrim i wiernymi wasalami hrabiów Ulster. Pierwsza pisemna wzmianka mówiąca o tym, iż twierdza Dunluce należała do rodziny McQuillan, datowana jest na rok 1513. (więcej)

Co można zobaczyć?

Współczesnym turystom, którzy nierzadko nawiedzają mury Zamku Dunluce kierując się w stronę słynnej Grobli Olbrzyma, pozostaje tylko puścić wodze fantazji i wyobrazić sobie, jak prezentował się ten okazały zamek wiele wieków temu wstecz. Malownicze, nadgryzione zębem czasu ciemne mury zamku dosłownie zrosły się z czarną bazaltową skałą, i czasem wydaje się, iż stanowią jej przedłużenie. Wspaniale zachowały się dwie okrągłe baszty znajdujące się we wschodniej części kompleksu zamkowego, wzniesione w czasach klanu McQuillan, а także wieża armatnia oraz część muru bastionowego, powstałe za czasów Sorley Boy’a i jego następcy. Najbardziej niezwykłą budowlą zamku była tak zwana Loggia Włoska, którą zasłonił sobą w późniejszym czasie trzykondygnacyjny budynek zwieńczony ostrym dachem – dom dla lady Katherine Manners. W budynku tym, przyozdobionym wykuszami, znajdowały się szerokie klatki schodowe oraz luksusowa sala paradna.

W 1639 roku na zamku przebudowano dziedziniec wewnętrzny, ponieważ podczas burzy nastąpiło okropne osunięcie się, które zabrało w morską toń kuchnię oraz pomieszczenia gospodarcze wraz ze służącymi. Według legendy, w czasie tego nieszczęsnego dnia ocalał jedynie malutki kucharz, który siedział w najbardziej oddalonym kącie kuchni. Kolejna zamkowa legenda związana jest z grotą Rusałki, znajdującą się we wgłębieniu pod zamkową skałą, dokąd też i uwielbiają schodzić turyści, aby posłuchać rzewnego płaczu Maeve Roe z klanu McQuillan. Ta przepiękna dziewczyna została zamknięta w wieży Zamku Dunluce za to, że odmawiała poślubienia wybrańca jej rodziców. Kiedy postanowiła uciec wraz ze swym ukochanym, silny sztorm zniszczył ich łódź, która rozbiła się o skały niedaleko zamku. Od tego czasu żałosny płacz Maeve Roe można usłyszeć w jednej z zamkowych baszt bądź w grocie Rusałki, w którą to przeobraziła się zmarła dziewczyna.

W niedalekiej odległości od zamku znajduje się zburzony zabytkowy kościół Świętego Kutberta z Lindisfarne, w którym według niektórych historyków zostali pochowani hiszpańscy szlachcice i marynarze, którzy zginęli w 1588 roku podczas katastrofy statku «Girona», jednego z okrętów Wielkiej Armady. Część dział, które udało się zdjąć z pokładu, wykorzystali właściciele Zamku Dunluce do jego umocnienia. W 2011 roku w pobliżu twierdzy rozpoczęły się badania archeologiczne nad miastem, które pojawiło się tutaj jeszcze w latach panowania Randala MacDonnella. W czasie rewolucji irlandzkiej w 1641 roku cała miejska zabudowa została zniszczona i przez kilka wieków miasteczko to uważane było za ostatecznie utracone.

Zamek Dunluce można zwiedzać:

kwiecień-wrzesień – od godziny 10:00 do 18:00;
październik-marzec – od godziny 10:00 do 17:00.