Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Twierdza Mehrangarh

Majestatyczna Twierdza Mehrangarh, jedna z najlepiej zachowanych budowli fortyfikacyjnych Indii, umiejscowiona jest na wysokiej, górującej ponad miastem Dźodhpur skale. Ta wielowiekowa budowla wzbudza szacunek za sprawą imponującego oblicza swych murów i bastionów, które są tak masywne i niedostępne, że patrząc na nie mimowolnie na myśl przychodzą wypowiedziane przez Rudyarda Kiplinga słowa na temat Twierdzy Mehrangarh: «Pałac ten mogli zbudować Tytani». Wewnątrz fortu, pod osłoną spalonych pustynnym słońcem murów obronnych, mieści się pałacowy kompleks, który pełnił rolę rezydencji władców Dźodhpur, maharadżów z klanu Rathore.

Historia Twierdzy Mehrangarh

Majestatyczną cytadelę na skraju pustyni Thar zaczęto wznosić za czasów Rao Jodha, piętnastego władcy radżpuckiego księstwa Marwar, na cześć którego nazwano miasto Dźodhpur, które ostatecznie rozrosło się wokół Mehrangarh. Klan Rathore, z którego wywodził się Rao Jodha, we wczesnym średniowieczu był częścią wszechmocnej dynastii Gurjara-Pratihara, władców Północnych Indii, lecz po najeździe arabskich zdobywców ród ten zmuszony był migrować i osiąść w Marwarze. Pierwszą stolicą księstwa było miasto Mandore, lecz w 1459 roku Rao Jodha z powodu zaostrzenia się konfliktów zbrojnych z sąsiadującymi księstwami postanowił przenieść rezydencję klanu w nowe miejsce. Bhakur-cheeria, odosobnione i wysokie pasmo otoczone rozżarzonymi pustynnymi pisakami, stało się tym miejscem, które mogłoby zapewnić naturalną i pewną ochronę nowej warowni. Mało tego, Mehrangarh umiejscowiony był w bezpośredniej odległości od karawanowego szlaku handlowego z Delhi do Gudźarat, co doprowadziło do szybkiego wzrostu i rozkwitu, rozciągającego się u podnóża skalistego pasma, miasta Dźodhpur. (więcej)

Co można zobaczyć?

Twierdza Mehrangarh zalicza się do szeregu tych miejsc, w których to czas spowalnia swój bieg: można tu spędzić cały dzień, zachwycając się ażurowym pięknem pałacowych i świątynnych ścian, podziwiać luksusowe dekoracje niegdysiejszych pokoi maharadżów Marwaru, bogate kolekcje muzealne i skarby. Wysokościowe położenie fortu pozwala nacieszyć się widokiem wspaniałej panoramy wiekowego miasta Dźodhpur i pojąć, dlaczego właściwie zwie się ono Błękitnym Miastem. Z zamkowych wałów doskonale widać, jak wiele jest w tym mieście domów z błękitnymi ścianami. Tradycja ta zrodziła się bardzo dawno, kiedy to na taki właśnie kolor malowali swe domy Braminowie – kasta duchownych, których popierał klan Rathore. Obecnie ściany w tym kolorze maluje się bardziej ze względów pragmatycznych, gdyż wywołuje on odczucie chłodu w tym suchym klimacie oraz odpędza termity, ponieważ w skład farby wchodzi siarczan miedzi. Na fortecznych wałach znajduje się różnoraka broń artyleryjska, lecz na tym nie koniec – oszałamiająca kolekcja oręża czeka na turystów w muzealnych ekspozycjach.

Wojskowy arsenał dynastii Rathore reprezentują eksponaty kilku epok, wśród których dostrzec można prywatne miecze maharadżów Marwaru, а także broń, która należała do Akbara Wielkiego i jego słynnego przodka Timura Chromego. Liczne zbroje, miecze i kindżały zdobione są inkrustacją, rzeźbieniami, drogocennymi kamieniami tak umiejętnie i bogato, iż przypominają jubilerskie arcydzieło. Zresztą, arcydziełami winny zwać się liczne eksponaty muzealnej kolekcji Twierdzy Mehrangarh, która liczy w sobie nie tylko broń, przedmioty sztuki użytkowej i obrazy, ale i tak niezwykłe dla europejskich turystów eksponaty jak Howdah (lektyka-siodło montowane na grzbiecie słoni) lub turban. Dwumiejscowe siodła na słonie, w których dumnie zasiadali maharadżowie ze swymi wiernymi strażnikami, zdobi złoto i srebro, a pod względem przepychu dekoracji nie ustępują one miejsca lektykom. Kolekcja turbanów zadziwia różnorodnością koloru i fasonu, wszak to nakrycie głowy, nieoddzielna część narodowego stroju Radżastanu, zależy od kasty jego właściciela, regionu zamieszkania bądź wydarzenia.

Za murami twierdzy mieści się wiele budowli, które powstawały na życzenie maharadżów Dźodhpur na przestrzeni kilku wieków. Sheesh Mahal (Pałac Lustrzany) Twierdzy Mehrangarh powstał pod wpływem popularnych architektonicznych tradycji Wielkich Mogłów, lecz mimo wszystko posiada pewne różnice. Na przykład, lustrzane wtręty na ścianach pomieszczenia są tutaj wykonane w postaci dużych deseni lub figur, nie zaś w postaci mozaiki z drobnych fragmentów luster. Phul Mahal (Pałac Kwiatowy) Twierdzy Mehrangarh powstał w połowie 18 wieku na złoto, które zdobył w charakterze trofeum Abhai Singh. Później, pod koniec 19 wieku, pałac został przyozdobiony malunkami ściennymi, obrazami i portretami, przy patrzeniu na które czuje się wpływ sztuki europejskiej. Okazuje się, iż Maharadża Pratap Singh był wielkim koneserem i miłośnikiem brytyjskiej kultury. Moti Mahal (Pałac Perłowy) pojawił się za murami twierdzy pod koniec 16 wieku i wykorzystywany był przez maharadżów w charakterze Durbar (sali do prywatnych audiencji). Znajdują się tutaj ukryte wnęki i balkony, by doradcy mogli słuchać rozmów maharadży z poddanymi, а sam pałac niezwykle obficie został przyozdobiony złotem, kolorowymi witrażami i rzeźbionymi lamperiami.

Twierdzę Mehrangarh można zwiedzać:

codziennie, od godziny 09:00 do 17:00.