Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Fort Gwalior

Sędziwa już twierdza Gwalior, jedna z najpotężniejszych na terenie Indii Północnych, ceniona jest ze względu na wchodzące w skład jej kompleksu średniowieczne budynki, które powstawały za sprawą kilku wpływowych dynastii jeszcze przed epoką Wielkich Mogołów. Hinduskie świątynie, bóstwa dżinizmu, pałace maharadżów z majestatycznymi fasadami i mrocznymi lochami, stawy i pawilony - wszystko to pozwala zatopić się w atmosferze minionych wieków i poznać bogata historię miasta, o które zaciekle walczyli władcy różnych epok i wyznań.

Historia Fortu Gwalior

Historia fortu rozpoczęła się już w pierwszych wiekach naszej ery, i jak każda tego typu inna, w sposób organiczny łączy w sobie fakty i mity. Historyk i lingwista John Faithfull Fleet w 19 wieku przedstawił światu inskrypcje (obecnie znane jako Gwaliorskie Inskrypcje Mihirakuli), z których wynika, iż na początku 6 wieku naszej ery na wysokim wzgórzu Gopagiri istniał już poprzednik obecnego fortu. Inskrypcja ta wskazuje, iż w okresie panowania cara Hunów Mihirakuli na wzgórzu w Gwaliorze powstała świątynia boga Słońce. Odnośnie mitycznej strony powstania fortu, to legendy reprezentują sobą ciekawe historyczne wariacje na temat pustelnika Gwalipy oraz okolicznego przywódcy Suraja Sena. Święty mąż Gwalipa mieszkał na wzgórzu i wyleczył z trądu Suraja Sena dzięki wodzie ze źródełka, do dziś zresztą istniejącego w Gwaliorze i zwanego Suraj Kund. W ramach wdzięczności Gwalipa poprosił władcę, by ten wzniósł na szczycie mur chroniący pustelników przed dzikimi zwierzętami. (więcej)

Co można zobaczyć?

Kompleks Fortu Gwalior powstawał na przestrzeni kilkuset lat, dlatego też można tu naocznie zobaczyć wyraziste przykłady architektury tej czy innej epoki. Warownia często przechodziła z rąk jednej dynastii w ręce drugiej, lecz mimo różnorakich religijnych preferencji tychże rodów główna część jej obiektów przetrwała. Najmniej poszczęściło się Tirthankarom dżinizmu, gigantycznym rzeźbom, wydrążonym w skalistych brzegach Fortu Gwalioru w okresie panowania dynastii Tomarów i wcześniej. Mimo, iż większość tych bożków została pozbawiona oblicza z rąk muzułmańskich wojowników w czasach, gdy fort należał do Wielkich Mogołów, to jednak reszta pozostała nienaruszona i ocalała do dziś. Najdokładniej te gigantyczne rzeźby obejrzeć można, idąc do fortu pieszo od strony dolnej Bramy Urwahi. Jednakże warto wziąć pod uwagę długość drogi oraz jej strome nachylenie.

Za najbardziej wyróżniające się obiekty Fortu Gwalior uważane są pałace Man Mandir oraz Gujari, które powstały pod koniec 15 wieku na życzenie maharadży Man Singha. Man Mandir został zbudowany z piaskowca, lecz barwna okładzina jego fasady wykonana z malowanych kafelków stała się przyczyną tego, iż budowlę zaczęto określać mianem Pałacu Barw. Okrągłe baszty i kopuły, wypukłe kamienne fryzy i kolorowa płytka - wszystko to przeobraża pałac w prawdziwą perełkę hinduskiej architektury, którą zachwycał się nawet wpływowy władca Mogołów Babur. Składową częścią Pałacu Man Mandir jest okazała Brama Hathi Pol (Brama Słoniowa), również przyozdobiona kafelkami oraz ażurową kamienną rzeźbą. Przez bramę tą, przyozdobioną niegdyś dwoma posągami słoni naturalnej wielkości, maharadżowie opuszczali fort. W niedalekiej odległości od bramy zachowała się niewielka, acz wytworna altanka, z podwyższenia której władcom Gwalioru wygodnie było wsiadać na grzbiet żywego słonia.

Pałac Gujari został zbudowany przez Man Singha dla kolejnej żony, gudżarackiej księżnej Mrignayani, która nie chciała mieszkać razem z poprzednimi żonami maharadży. Zgodnie z legendą, ta kochająca wolność dziewczyna, przyzwyczajona do życia na łonie natury, zgodziła się wyjść za mąż za Man Singha pod warunkiem, że otrzyma własny pałac, do którego będzie docierać woda rzeczna. Aby spełnić ten warunek budowniczy za pomocą akweduktu połączyli Pałac Gujari z rzeczką Rai. Obecnie za murami Pałacu Gujari mieszczą się ekspozycje muzeum archeologicznego, przedstawiające dzieła kultury hinduskiej oraz dżinizmu. W niedalekiej odległości od pałacu Man Mandir, na skraju urwiska, wznoszą się dwie zabytkowe świątynie, wybudowane w czasach dynastii Kachchhapaghata w 11 wieku. Te dwie świątynne budowle noszą jedno imię Saas Bahu, oznaczające "Świątynię Synowej" oraz "Świątynię Teściowej", ponieważ zostały zbudowane dla żony i synowej króla Mahipala, które czciły różnych bogów – Wisznu i Śiwa. W zachodniej części fortu mieści się jego najstarszy budynek, świątynia Teli Ka Mandir, która powstała w 9 wieku w charakterze świątyni bramińskiej.

Fort Gwalior można zwiedzać:

codziennie, od godziny 08:00 dо 18:00.