Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Historia Zamku Castillo de Coca

Pierwsze ufortyfikowania w miejscu obecnego Castillo de Coca pojawiły się jeszcze w czasie poprzedzającym okres wpływów rzymskich na Półwyspie Iberyjskim, kiedy to ziemie Segowii zasiedliło celtyckie plemię Vaccaei. W ciągu kilku wieków ich osada Cauca przeobraziła się w rozwinięte potężne miasto, do obrony którego na przestrzeni wieków 1-2 p.n.e. wzniesione zostały wały ziemne oraz gliniane mury. Jednakże, tego typu system obronny okazał się być niewystarczający podczas, gdy w stronę rozwijającego się miasta skierowali swą uwagę wodzowie rzymscy. W 151 roku p.n.e. rycerze konsula Lukullusa zdobyli miasto, które od tego czasu na kilka stuleci trafiło w ręce Rzymian. Począwszy od momentu rozpadu Cesarstwa Rzymskiego wiedza na temat losów miasta jest znikoma. Wiadomo jednak, iż przez jakiś czas należało ono do plemiona Wizygotów, а na początku 8 wieku zdobyte zostało przez Maurów. Etap chrześcijański w historii Coca nastąpił w 1085 roku, po zwycięstwie Alfonsa VI nad Muzułmanami, а w ciągu kilku dziesięcioleci miasto Coca stało się częścią Segowii.

Według niektórych historycznych danych, w roku 1430 Coca było częścią obszernych posiadłości Íñigo Lópeza de Mendozy, markiza Santillana del Mar, który nie tylko przykładał sporą wagę do politycznego życia tej epoki, ale był również słynnym poetą i prekursorem hiszpańskiego renesansu w literaturze. Zresztą, о istnieniu jakiegokolwiek zamku w mieście Coca w okresie tym wiadomo nic nie było, dlatego też oficjalna historia twierdzy Coca rozpoczyna się od roku 1453. Inicjatorem budowy zamku był Alonso de Fonseca y Ulloa, biskup Ávilii, który jeszcze w 1451 roku wniósł prośbę do króla Jana II Kastylijskiego o zgodę na budowę kamiennego zamku na terenie miasta Coca. Po uzyskaniu zezwolenia rozpoczęły się prace budowlane, ale już w roku następnym Alonso de Fonseca otrzymał stanowisko arcybiskupa Sevilli i wkrótce zmuszony był opuścić miasto. Po jego śmierci w 1473 roku prawa do miasta i zamku przeszły na jego siostrzeńca, Alonso de Fonseca y Avellaneda, który kontynuował budowę.

Około dwóch dziesięcioleci trwała budowa zamku Coca, który dzięki staraniom najlepszych architektów Toledo został przeobrażony w zapierającą dech w piersi fortyfikację w stylu mudéjar. W tym jakże imponującym zamku bardzo często odbywały się przyjęcia i wystawne uczty, podczas których nierzadko poruszane były sprawy wagi państwowej. Za murami Castillo de Coca zatrzymywał się francuski kardynał Jean Jouffroi, który przybył do Hiszpanii w sprawie kwestii związanych z przypuszczalnym ślubem przyszłej królowej Izabeli Kastylijskiej z bratem króla Ludwika XI, księciem Karolem Walezjuszem. W 1503 roku królowie katoliccy, małżonkowie Izabela i Ferdynand, wydali dekret, zgodnie z którym Coca mógł być dziedziczony jedynie w męskiej linii rodu. Tym oto sposobem, w 1504 roku po śmierci Alonso de Fonseca zamek trafił nie w ręce jego córek, а brata, kapitana gwardii królewskiej Antonio de Fonseca. Jedna z córek, Maria de Fonseca, bez zgody pary królewskiej wyszła za mąż za szlachcica Rodrigo Díaz de Vivar y Mendoza, który w 1505 roku bezskutecznie próbował odwojować twierdzę Coca.

W okresie panowania na zamku Antonia de Fonseca, architektura warowni przeszła szereg zmian: w 1505 roku zostały powiększone zewnętrzne umocnienia, а w 1512 roku, specjalnie w tym celu zaproszeni sewilscy mistrzowie, pracowali nad elementami dekoracyjnymi wewnętrznych pomieszczeń i budynków zamku. W 1520 roku Antonio de Fonseca uczestniczył w tłumieniu Powstania Comuneros (gmin miejskich) w mieście Medina del Campo, po czym wojsko rzemieślników postanowiło zemścić się za spalenie rodzimego miasta. W 1521 roku plebejusze próbowali szturmem wziąć zamek Coca, ale, że im się to nie udało, toteż swój gniew postanowili wyładować na pobliskiej Twierdzy Alaejos. W 1645 roku za murami zamku został zamknięty Gaspar Alonso Pérez de Guzmán, 9-ty książę Medina-Sidonia, który wszczął bunt przeciwko hiszpańskiej władzy w Andaluzji. W drugiej połowie 17 wieku Castillo de Coca drogą ślubów dynastycznych znalazł się w posiadaniu książąt Alby, za czasów których na zamku miały miejsce różnorakie odnowy i przebudowy.

Jednakże, wpływowy ród niezbyt często zaszczycał zamek swymi wizytami, а w 1730 roku, po przeniesieniu archiwum zamku do Madrytu, budowla ta już zupełnie poszła w zapomnienie. W czasach wojny z Napoleonem Castillo de Coca został zdobyty przez wojska francuskie, które kwaterowało za jego murami od roku 1808 do 1812 i pozostawiło po sobie szereg zniszczeń. Opłakany stan budowli pogłębił się kilka lat później, kiedy to niegodziwy rządca bez wiedzy rodu Alba rozsprzedał obiekt dosłownie do kamyczka, nie brzydząc się także sprzedażą marmurowych kolumn oraz innych zabytkowych dekoracyjnych elementów. Na początku 20 wieku rodzina Alba uznała, iż najlepszym sposobem na ocalenie zamku przed ostatecznym upadkiem będzie przekazanie go państwu, z warunkiem renowacji i należytej nad nim opieki. W 1928 roku warownia uzyskała status zabytku historycznego o znaczeniu narodowym. W 1956 roku obiekt został przekazany pod władzę Ministerstwa Rolnictwa, i od tej pory część jego pomieszczeń pełniła rolę sal, w których swe wykształcenie odbierali przyszli leśniczy.