Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Zamek Alhambra w Granadzie

Widziana z dużej odległości Alhambra de Granada przykuwa wzrok przede wszystkim swoją wielkością oraz surowością architektonicznej formy. Nie brak jej oczywiście pierwiastka magii. Twierdza umiejscowiona na szczycie zielonego wzgórza wznoszącego się ponad starą Grenadą wygląda niczym wielki okręt, który przycumował w porcie. Za nią na spowitym błękitem nieba horyzoncie majaczą ośnieżone szczyty Sierra Nevada. Panujący tutaj do samego końca średniowiecza Arabowie zwali owo wzgórze al-Sabika, a zamek który zbudowano na jego grzbiecie: Qualat al-Hamra. "al-Hamra" w tym przypadku oznaczało "czerwony", bo taki kolor miały ponoć mury fortecy mieniące się w zachodzącym, andaluzyjskim słońcu. Istnieją oczywiście inne hipotezy dotyczące pochodzenia tej nazwy. Mury zwykły posiadać ponoć zawsze jasnożółtą barwę, zmieniającą się w czerwień w nocy na skutek światła z oświetlających je pochodni. Wielki poeta muzułmański żyjący w XIV wieku, Ibn Zamrak tak opisywał to miejsce: "al-Sabika jest koroną na czole Grenady, a Alhambra (niech Allah ma ją w swojej opiece) jest rubinem na szczycie tej korony". Ale prawdziwe skarby tego zespołu pałacowo-obronnego kryją się wewnątrz jego murów. To właśnie one sprawiły, że obiekt w 1984 roku został wpisany na listę światowego dziedzictwa kultury UNESCO i uczyniły z niego najczęściej zwiedzany przez turystów zabytek w Hiszpanii.

Historia

Alhambra to bez wątpienia najpiękniejszy pałac muzułmański jaki kiedykolwiek powstał na świecie. Mogło tego dokonać jedynie wielkie imperium, a takim bez wątpienia była wówczas dominacja islamu na rozległym terytorium od Chin, przez Północną Afrykę aż po enklawę Al-Andaluz na zachodnim krańcu Europy. Konieczny też był najwyższy poziom nauki oraz wielkie bogactwa, którymi niemalże cały okres średniowiecza dysponowali właśnie Arabowie.

Skonstruowane przez muzułmanów zabudowania na wzgórzu al-Sabika istniały już w IX wieku. Z tamtego okresu pochodzi najbardziej ufortyfikowana część całego kompleksu budowli - Alcazaba. Obronny charakter nadały mu również pozostałe elementy obmurowania pochodzące z XI wieku. W XII wieku miejsce to było świadkiem licznych konfliktów zbrojnych pomiędzy Almorawidami i Almohadami. Na początku XIII wieku Maurowie pod coraz skuteczniejszym naporem wojsk chrześcijańskiej rekonkwisty musieli wycofać się z północy Półwyspu Iberyjskiego. Przenieśli się daleko w głąb zdominowanej przez nich od ponad pięciu stuleci krainy, którą nazywali Al-Andaluz. Budowę kompleksu pałacowego z prawdziwego zdarzenia właśnie w Grenadzie rozpoczęto na samym początku panowania pierwszego arabskiego władcy z dynastii Nasrydów - Muhammada I Ibn Yusufa. Miasto stało się wówczas stolicą niezależnego, muzułmańskiego królestwa na terytorium średniowiecznej Europy. Otoczona masywnymi, długimi na ponad 2 km murami Alhambra nie była jedynie mającą chronić monarchę fortecą pełniącą rolę pałacu. Było to swego rodzaju miasto w mieście, otoczone dzielnicami włączonymi do wielkiej aglomeracji miejskiej jaką była ówczesna Granada. (więcej)

Architektura

Ufortyfikowany zespół pałacowy Alhambra to najwspanialsze świadectwo średniowiecznej architektury muzułmańskiej. Podczas gdy w chrześcijańskim budownictwie pogrążonym jak cała europejska nauka w mrokach "ciemnych wieków" panował nieład, arabscy architekci przekazywali swoim budowlom harmonię i piękno. Najdobitniej widać to właśnie w głównym zabytku z Grenady. Jak tego dokonali? Wystarczyła podstawowa znajomość geometrii oraz użycie długiego sznura. Wykorzystano do tego prostą, matematyczną relację zależnych od siebie prostokątów. By uzyskać proporcjonalne względem siebie czworoboki wystarczyło obrać taką samą ich podstawę i wykorzystać jej przekątną kwadratu powstałego na bazie jej długości jako wysokość kolejnej elewacji. Tak więc kluczem do osiągnięcia architektonicznej harmonii okazała się prosta zależność między bokiem kwadratu i jego przekątną. Jeśli użyjemy tej przekątnej do stworzenia prostokąta oraz następnych do tworzenia kolejnych figur otrzymamy ciąg proporcjonalnych wobec siebie prostokątów. Czwarty z kolei czworobok będzie dokładnie dwa razy wyższy od pierwszego. Przekątne są więc kwadratowymi pierwiastkami z 2, 3, 4, 5 i kolejnych liczb w tej sekwencji. Tych samych proporcji użyto przy konstruowaniu innych elementów architektonicznych Alhambry np. dziedzińców bądź kolumn. (więcej)

Tekst dzięki współpracy z hiszpania-portal.pl