Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Historia zamku Montjuic

Protoplastami zamku Montjuic były stare wojskowe fortyfikacje, wznoszone na wzgórzu w różnych epokach, jednakowoż w jednym celu – dla kontroli wybrzeża. W początkach XI wieku pojawiła się twierdza Casto de Port, która ledwo, ledwo ale jakoś trwała ponad cztery wieki, aż do czasu gdy na jej ruinach nie wybudowano w roku 1460 wieży strażnicy Farrell. Z wysokości tej wieży doskonale były widoczne wszystkie podejścia i drogi do Barcelony, która wstępowała właśnie w aktywną fazę budowy. W roku 1640 w czasie rewolty katalońskiej na miejscu postarzałej strażnicy w ciągu zaledwie miesiąca zbudowana została twierdza, następnie przekształcona w zamek Montjunic. Taki pośpiech w pracach budowlanych spowodowany był tym, że zbuntowanym przeciwko królowi Kastylii Filipowi IV Katalończykom potrzebna była ochrona przed armią królewską i zdolność do sprawowania kontroli militarnej nad miastem. To masowe powstanie nazwane zostało „ Wojną Żniwiarzy”, jako że wśród buntowników znalazło się wielu chłopów, którzy nie dość, że wycieńczeni podatkami na potrzeby Wojny Trzydziestoletniej, sprzeciwili się też rozmieszczaniu na ziemi katalońskiej armii królewskiej, w której znajdowało się wielu cudzoziemskich najemników. Nowo powstała twierdza przedstawiała sobą skrajnie prostą konstrukcję architektoniczną- kwadratowy plac z gliniano błotnymi wałami i kamiennymi murami, a mimo to, w styczniu 1641 roku armia hiszpańska pod dowództwem generała Pedro Fajardo nie zmogła posiąść jej szturmem ponosząc klęskę w bitwie pod Montjuic.

Istotne zmiany w wyglądzie twierdzy nastąpiły w 1694 roku, kiedy to na wzgórzu Montjuic wyrósł prawdziwy zamek z trzema wieżami i murami obronnymi. Zamek Montjuic odegrał ważną rolę w czasie wojny o sukcesję hiszpańską w latach 1701-14, kiedy to kilkakrotnie przechodził z rąk do rąk. We wrześniu 1705 roku Montjuic zajęły wojska koalicji niemiecko, brytyjsko, holenderskiej, pod dowództwem hrabiego Charlesa Marlborougha, sprzyjającej Karolowi Austriackiemu w jego roszczeniach do tronu hiszpańskiego. Drugi pretendent do tronu książę Filip z Anjou wiosną 1706 roku zdobył zamek, jednak utrzymać go zdołał jedynie kilka tygodni. Ostatecznie dopiero 11 września 1714 roku Barcelona i zamek Montjuic przeszły pod władzę Burbonów, kiedy już książę Andegawenii Filip V obwołał się królem Hiszpanii. W roku 1751 zamek Montjuic został przebudowany wg projektu architekta Juana Martina Cormeno, który zaprojektował masywne mury twierdzy w kształcie gwiazdy oraz fosę ochronną. W tym też czasie w zamku powstały zbiorniki do gromadzenia wody deszczowej, jako zabezpieczenie na wypadek długotrwałego oblężenia. W następnych dziesięcioleciach obszar zamku znacznie się powiększał i w końcu wieku XVIII wzbogacił się o kuchnie i piekarnie , które mogły zabezpieczyć spożywczo około 3tys. ludzi. Zdolność obronną zamku dopełniało umieszczenie armat, których ilość na ten czas wynosiła 120 sztuk.

W połowie lutego 1808 roku do Barcelony wkroczył korpus wojsk napoleońskich w liczbie ponad 5400 żołnierzy. Zakładano, że wojska nie na długo zatrzymają się w mieście, ale 25 lutego pułkownik Floresti z częścią oddziału wyprawił się na wzgórze i bez walki zdobył zamek. W roku 1842 za czasów władzy generała Baldomero Espartero w Barcelonie doszło do krwawo stłumionego przez niego buntu, z rozkazu generała z zamku przeciw dzielnicom rebeliantów prowadzony był intensywny ostrzał armatni. W ciągu 81 dni na miasto spadło ponad 2500 pocisków.

W drugiej połowie XIX wieku zamek utracił swoje militarne i obronne znaczenie, a zaczął być wykorzystywany jako więzienie i miejsce tortur buntowników i rewolucjonistów. W 1909 roku, za podżeganie do buntu w twierdzy został stracony wolnomyśliciel i anarchista Francisco Ferrer, ale najkrwawszymi w historii zamku były lata wojny domowej , kiedy to w okresie od 1939 do 1938 roku w samej dolinie Św Heleny rozstrzelano 173 ludzi. W czasie dyktatury generała Franco zamek nadal pełnił funkcje więzienia wojskowego, nieprzerwanie do roku 1960, kiedy to został przekazany na własność władz miejskich. Po rekonstrukcji i restauracji 24 czerwca 1963 roku Zamek Montjuick został otwarty zwiedzającym w charakterze Muzeum Wojskowego.