Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Twierdza Narikala

Wiele wieków temu pojawiła się na szczycie wzgórza Sololaki Twierdza Narikala, cichy obserwator niezliczonych doświadczeń jakie spłynęły na gruzińską stolicę, wierny stróż Tbilisi i nieszczęsna ofiara napływowych zdobywców. Obecnie twierdza ta prezentuje sobą kompleks obiektów z różnych epok, na podstawie których bardzo łatwo prześledzić historię zarówno miasta, jak i jego władców. Wzloty i upadki miasta Tbilisi, raz przeżywającego «złoty wiek», to znów okres niekończących się wojen i zniszczeń, pozostawiły po sobie głęboki ślad na obliczu warowni. Budowla ta zachowała się zaledwie fragmentarycznie, lecz jej masywne mury, które do dziś dominują nad współczesnym miastem, wywołują zachwyt w oczach każdego, kto tylko skieruje swój wzrok w stronę tej pradawnej cytadeli.

Historia Twierdzy Narikala

Zawiła i wielowarstwowa historia twierdzy górującej nad Tbilisi liczy nie mniej niż 15 wieków, lecz dokładna data jej budowy nie zachowała się, co też i dało badaczom prawo do wysuwania różnorodnych wersji dotyczących wieku tej wiekowej cytadeli. Najbardziej rozpowszechnioną i najbardziej uznawaną przez wielu historyków jest wersja głosząca, iż niejaki obiekt obronny górujący na grzbiecie wzgórza Sololaki został wzniesiony w latach 360, kiedy to na tronie Kartli zasiadał Waraz Bakur, irański protegowany i wasal dynastii Sasanidów. Pod koniec 4 wieku, kiedy to kraj zupełnie podlegał Persom, Tbilisi stało się rezydencją «kartlijskich pitiachszy», perskich namiestników, którzy władali państwem na równi z kartlijskimi carami. Obrończyni miasta, perska cytadela, otrzymała w tym czasie imię „Shuris-tsikhe” («shuri» – bitwa, potęga wojenna w języku średnioperskim). I rzeczywiście, dzięki dogodnej lokalizacji twierdza prezentowała sobą imponującą budowlę obronną, która oprócz murów posiadała także naturalną ochronę w postaci stromych skalistych zboczy grzbietu Sololaki i rzeki Kura. (więcej)

Co można zobaczyć?

Biorąc pod uwagę burzliwą wojenną historię Twierdzy Narikala, nie dziwi to, iż, ogromny i potężny niegdyś kompleks obronny przetrwał do dziś w niezbyt zadowalającym stanie. Fragmenty murów i wież na odrębnych odcinkach obiektów zamkowych zostały odrestaurowane i pozwalają wyobrazić sobie, jak wyglądała Narikala w okresie swego rozkwitu. Jednakże, liczne obiekty wciąż czekają na przywrócenie do życia, jak choćby na przykład na wpół zburzony Fort Szachtahti, który na starych planach widnieje jako masywny bastion z pięcioma basztami. Fort Szachtahti, wzniesiony przez Arabów w okresie Emiratu Tbilisi, pełnił rolę strażniczej i obronnej baszty, а ponadto, za jego murami miesiło się obserwatorium. Niektóre obiekty fortyfikacyjne Twierdzy Narikala datowane są na 8 wiek, а od czasów epoki cesarza Wachtanga I Gorgasali zachował się zaledwie fragment baszty w północno-wschodniej części dziedzińca zamkowego.

W 20 wieku w czasie badań archeologicznych na terytorium twierdzy odnaleziono fragment świątyni Świętego Mikołaja, uważanej za bezpowrotnie utraconą po trzęsieniu ziemi w 1827 roku. Ta zamierzchła świątynia, fragmenty której datowane są na 12 wiek, w okresie Imperium Rosyjskiego została oddana na potrzeby garnizonu i przekształcona w prochownię. Podczas trzęsienia ziemi potężny wybuch zniszczył budynek świątyni i część pobliskich obiektów zamkowych, po czym na wiele lat ruiny trafiły pod warstwę gleby. Obecnie odrestaurowany budynek jest czynnie działającą świątynią, lecz turystom nie zabrania się wchodzenia do środka. Jednakże to co najciekawsze można dostrzec z zewnątrz – w dolnej części nowej świątyni zauważyć można historyczny wątek, ten sam fundament, który został odnaleziony przez archeologów.

Wysokościowa lokalizacja Twierdzy Narikala przyciąga tu i tych, którzy pragną napawać się zapierającymi dech w piersi widokami na Stare Miasto, rzekę Kura, współczesny Park Rike i słynny most dla pieszych zwany Mostem Pokoju. Od Parku Rike na szczyt wzgórza można łatwo dotrzeć dzięki kolejce, która została uruchomiona w 2012 roku. Lecz i na tych, którzy wybierają trudniejszą, pieszą drogę na szczyt, czeka masa wspaniałych wrażeń płynących w tej wędrówki. W niedalekiej odległości od górnej stacji kolejki znajduje się gigantyczny posąg «Matki Gruzji», który powstał na szczycie na cześć 1500 rocznicy założenia Tbilisi.

Twierdze Narikala można zwiedzać:

codziennie i całodobowo.