Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Historia Zamku Ananuri

Historia nie znajduje zapisów świadczących o dokładnej dacie powstania twierdzy, jednak wiele badań archeologicznych prowadzonych w tym terenie pozwala ustalić, że już w XIII-XIV na lewym brzegu Aragwi istniało grodzisko, które stanowiło punkt zapory przed wrogiem w wąwozie Wedzathewi. Pierwsze pisane świadectwa dotyczące zamku Ananuri, w którym zamieszkiwali groźni aragwscy książęta Eristawi , władający tymi ziemiami znaleźć można dopiero w XVII w. W tamtym czasie kompleks budowli był o wiele bogatszy, do naszych dni zachował się z nich zamek, który przedstawia jedynie górną część tego czym dawniej była twierdza Ananuri.

Stolicą aragwskiego księstwa było Duszeti, główną zaś drogę do niego przyszło ochraniać twierdzy obronnej jaką był zamek Ananuri. Miejsce pod budowę zamku wybrano niezwykle trafnie- ulokowany w wąskim wąwozie u zbiegu rzek Wedzathewi i Aragwi zamek Ananuri mógł stać na straży centralnej części książęcych włości, jak też ochraniać drogę odwrotu w góry mieszkańcom doliny Aragwi. W pierwszej połowie XVIII zębate mury twierdzy dały schronienie rodzinie królewskiej i samemu królowi Kacheti , którego armia wzdrygała się przed naporem przeważających sił wojsk Lezgian.

O tym wydarzeniu, które miało miejsce w 1723 roku, wspomina w swoich pismach gruziński książę, historyk i geograf Wahuszti Bagrationi. Władca Kacheti Tejmuraz II z żoną Tamarą i małym synem, późniejszym królem Iraklijem II , przebywali w twierdzy Ananuri ponad rok, a Lezgianom nie udało się zdobyć dobrze ufortyfikowanej twierdzy. Później starszy brat Tejmuzara, król Kacheti Konstantyn II odpłacił aragwskim książętom czarną niewdzięcznością odbierając twierdzy Ananuri działa by wykorzystać je do obrony swojej rezydencji w Telawi.

W roku 1739 zamek Ananuri znów stał się miejscem tragicznego wydarzenia, które utrwaliły kroniki tamtej epoki. Między dwoma z większych feudałów Gruzji – rodu Eristawów z Argawi i przedstawicielem tegoż rodu z Kasani, wybuchł konflikt, którego praprzyczyny tkwiły w długoletnich animozjach. Z powodu osobistych urazów kasański przedstawiciel Eristawów, chcący pomścić rodzinę rodzonego brata, napadł na Ananuri oddziałami wojska swojego i najemników lezgiańskich. Długotrwałe oblężenie twierdzy nie dawało żadnych rezultatów , i dopiero zniszczenie wodociągów zmusiło obrońców Ananuri do negocjacji o poddaniu twierdzy. Zwycięzcy obiecywali aragwskim wojownikom miłosierdzie, ale nie dotrzymali słowa – zniszczyli i zbezcześcili kościoły, jeńców uczynili niewolnikami, zabili wielu żołnierzy, a syna aragwskiego księcia z rodu Eristawów, który zabarykadował się w wieży, spalili żywcem.

W roku 1743 gruzińskich książąt rodu Eristawi osunięto od władzy, a zamek przeszedł na własność króla. W 1795 w twierdzy schronienie znaleźli mieszkańcy Tbilisi i mocno postarzały już król Iraklij II , który uciekał tutaj przed pogromem jakiego dokonały w stolicy Gruzji wojska perskie. Na początku XIX wieku po podpisaniu układu o zjednoczeniu Gruzji i Rosji w twierdzy Ananuri rozlokowano garnizon wojsk rosyjskich, którego zadaniem była ochrona ludności i Gruzińskiej Drogi Wojennej wiodącej przez główny grzbiet Kaukazu.

Po jakimś czasie wojsko opuściło zapuszczony zamek i przeniosło się do nowo powstałego, w innym miejscu, obozu. Zainteresowanie zamkiem Ananuri pojawiło się dopiero w latach 1930-ych , kiedy to w tej miejscowości rozpoczęły się na szeroką skalę badania archeologiczne i prace wykopaliskowe. Dziś twierdzę Ananuri często odwiedzają turyści zatrzymując się tutaj w czasie drogi do Kazbegi lub na Przełęcz Krzyżową.