Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Zamek Ananuri

Ponad turkusowymi wodami żinwalskiego zbiornika wodnego, w otoczeniu malowniczego leśno górskiego masywu Szeupowari wznosi się zamek obronny Ananuri, gruzińskiego rodu książęcego – Aragwi-Eristawi , który to ród kilka wieków władał doliną rzeki Aragwi. Kompleks architektoniczny twierdzy, która jest jednym z najlepiej zachowanych zabytków wschodniej Gruzji okresu późno feudalnego, obejmuje wieże strażnicze, pomieszczenia mieszkalne, kilka kościołów, dzwonnicę, źródła i zbiorniki wodne oraz inne budowle. Niesamowitym duchem wielkości i męstwa przesycone są stare mury twierdzy Ananuri, która niejednokrotnie zmuszona była odpierać najazdy Irańczyków, Turków i Lezgian. Obecnie Ananuri jest znanym miejscem turystycznym, którego popularność wynika z faktu, że twierdza znajduje się na szlaku sławnej, funkcjonującej do dziś Gruzińskiej Drogi Wojennej, powstałej w końcu XVIII wieku.

Historia Zamku

Historia nie znajduje zapisów świadczących o dokładnej dacie powstania twierdzy, jednak wiele badań archeologicznych prowadzonych w tym terenie pozwala ustalić, że już w XIII-XIV na lewym brzegu Aragwi istniało grodzisko, które stanowiło punkt zapory przed wrogiem w wąwozie Wedzathewi. Pierwsze pisane świadectwa dotyczące zamku Ananuri, w którym zamieszkiwali groźni aragwscy książęta Eristawi , władający tymi ziemiami znaleźć można dopiero w XVII w. W tamtym czasie kompleks budowli był o wiele bogatszy, do naszych dni zachował się z nich zamek, który przedstawia jedynie górną część tego czym dawniej była twierdza Ananuri. (więcej)

Co można zobaczyć ?

Nie ma w danym momencie w zamku czynnych do zwiedzania wnętrz czy muzealnych ekspozycji dlatego główną atrakcją są czynne, ocalałe z wielu bitewnych zawieruch obiekty sakralne i wieże. W czasie budowy w mury obronne okalające kompleks zamkowy zostało wkomponowane pięć wież. Początkowo wysokość murów nie przewyższała 6 metrów, później w celu wzmocnienia zdolności obronnych mury zostały nadbudowane o 2-3 metry.

Główną wieżą zamku Ananuri jest najwyższa , siedmio piętrowa wieża Sheupovari, która kiedyś łączyła w sobie funkcje obronne, mieszkalne i obserwacyjne. Za czasów Teimuraza II na każdym piętrze znajdowały się kominki, nisze i luki dla żołnierzy. Nie zachowały się do naszych czasów drewniane podłogi, ale po kamiennych schodach można wspiąć się na sam szczyt wieży, skąd rozpościera się widok na kopułę kościoła, zbiornik wodny i majestatyczne, gęsto zalesione góry.

Najciekawszym obiektem kompleksu zamkowego Ananuri uważany jest ogromny kościół Wniebowzięcia NMP z kopułą , który przyciąga uwagę artyzmem zdobienia ścian zewnętrznych. Na każdej stronie elewacji świątyni znajduje się duży rzeźbiony krzyż, przymocowany bezpośrednio do ciosanych kamiennych ścian. Krzyż po stronie południowej nie tylko, że zdobi misterna rzeźba, ale umieszczony jest on w otoczeniu obrazów ludzi, zwierząt i ptaków dziobiących grona ze stylizowanej winorośli. Napisy na ścianie świątyni świadczą o tym, że została ona wzniesiona w 1689 roku za czasów Bardzima z rodu Eristawi. We wnętrzu kościoła Wniebowzięcia NMP zachowała się tylko część fresków, większość uległa zniszczeniu w czasie pożaru w 1739 roku.

Inną zabytkową atrakcją Ananuri jest mały kościółek Mkurnali, a raczej jego dzwonnica. Sam budynek kościoła mieści się w dolnej części twierdzy dlatego jest niedostępny dla zwiedzających, ale dzwonnica w formie łuków na ośmiobocznych cokołach znajduje się na wysokości murów obronnych. Dzwonnica na tle żinwalskiego sztucznego zbiornika stała się znakiem rozpoznawczym, niejako wizytówką twierdzy, na tle której fotografują się zwiedzający by zdjęcie mogli mieć jako pamiątkę pobytu w Ananuri.

Zamek Ananuri otwarty dla zwiedzających: codziennie od 10:00 do 18:00.

tekst Neyla Terehova