Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Historia Wielkiego Muru Chińskiego

Warunki dla rozpoczęcia budowy Wielkiego Muru zrodziły się w III w p.n.e., w czasie tzw. okresu Walczących , gdy wielkie królestwa Wei, Yan, Qin, Zhao, zapragnęły obronić swoje północne granice od najazdów starożytnych nomadów- Hsiung-nu. Początkowo rozproszone mury z ubitej z gliną ziemi stanowiły ochronę nie tylko przed barbarzyńcami, ale były też granicami między poszczególnymi królestwami. W litą budowlę mury te zaczęły się przeistaczać dopiero za czasów cesarza Qin Shi Huang, który potrafił dokonać zjednoczenia walczących z sobą królestw w potężne imperium. Budowa Wielkiego Muru wzdłuż pasma górskiego Inshan na rozkaz cesarza rozpoczęła się w latach 220 p.n.e., odpowiedzialnym za budowę muru został mianowany dowódca Meng Tian, pod jego nadzorem pracowało ponad 300 tys. ludzi.

Starsze odcinki muru, które dotąd stanowiły granice między wojującymi królestwami rozebrano, a pozostałe wzmacniano , wydłużano i łączono z nowymi częściami. Większość segmentów muru z tego okresu zostało zbudowane metodą umieszczania między przegrodami, z prętów gałęzi lub trzciny, ziemi zagęszczonej gliną i miałkimi kamieniami. Czasem budowniczy przygotowywali cegły, które nie były wypalane w piecu, a po prostu suszono je na słońcu. Takie prymitywne materiały i zewnętrzny wygląd budowli najwyraźniej spowodowały, że Wielki Mur w języku narodowym zyskał miano „ ziemnego smoka”. Rzeczywiście mur wije się wzdłuż ściany grzbietów górskich, wznosi się na wyżyny i opada w dół do wąwozów, organicznie zlewając się z krajobrazem, co wywołuje wrażenie gigantycznego węża.

Na niektórych odcinkach w epoce dynastii Qing do konstrukcji muru zaczęto wykorzystywać kamienne płyty, a także wysokie ziemne wały to w tych miejscach, gdzie z racji geograficznego położenia kamień i glina były niedostępne. Tak szerokie przedsięwzięcie budowlane wzbudzało niezadowolenie wśród mas ludu przymusowo wykorzystywanego do wyczerpującej pracy. Problemy z żywieniem i wyczerpująca praca doprowadziły w czasie budowy Wielkiego Muru do masowych zgonów robotników, z czego zrodziło się wiele legend, min. o tym, że w ściany muru specjalnie wmurowywano zmarłych robotników by ich dusze także po śmierci strzegły kraj przed wrogami. Niemożliwa do ustalenia jest liczba ofiar jakie pochłonęła ta legendarna budowla , chińskie przysłowie mówi jednak, że każdy kamień tego muru- to czyjeś życie!

Po upadku dynastii Qing budowę muru kontynuowała dynastia Han rządząca nieprzerwanie do III w n.e. W tym okresie linia elementów muru skierowana była również w zachodnią część Chin do reprezentatywnego, zamożnego miasta Dunhuang, nazywanego bramą do Wielkiego Jedwabnego Szlaku. Wówczas pojawił się system wież strażniczych, który rozciągnięto w tereny pustynne w celu ochrony karawan kupieckich przed napadami plemion koczowniczych. Kolejne dynastie okresowo dobudowywały i restaurowały Wielki Mur , choć nie zawsze ta ogromna struktura okazywała się wystarczającym zabezpieczeniem – wrogowie przekupowali straże, czy znajdowali słabsze ogniwa w linii obronnej. Do naszych czasów zachowały się odcinki muru wzniesione w XIV-XVII wiekach podczas panowania dynastii Ming, kiedy to do budowy powszechnie już używano kamienia i cegły. Za czasów panowania tej dynastii Wielki Mur rozciągnął się od Morza Żółtego do współczesnej prowincji Gansu, a dostać się do kraju można było jedynie przez dwanaście bram, utworzonych w murze w różnych częściach Chin. Mocne , dobrze strzeżone bramy zamykano na noc i nie otwierano ich do samego rana, jedna z legend mówi, że kiedyś późnym wieczorem strażnicy nie wpuścili do kraju samego cesarza i musiał czekać świtu by dostać się na terytorium własnego państwa. Ponieważ mur powstawał w czasach różnych władców i w różnych epokach , jego segmenty różnią się od siebie parametrowo . Średnio, jednak, wysokość muru to ok. 7-7,5 metra, szerokość– 5,5-6,5 m , co pozwalało przemieszczać się po murze szeregom żołnierzy liczącym pięciu jeźdźców czy piechurów razem. Na murze rozmieszczono wieżyczki i platformy sygnalizacyjne, z których przy pomocy konwencjonalnych sygnałów przekazywano informacje, a w sytuacjach wyżej konieczności ważne wiadomości z jednego końca muru na drugi docierały w ciągu doby. Odległości między wieżami wynosiła około 200m co średnio równa się odległości lotu strzały i to pozwalało żołnierzom utrzymywać obronę swojego odcinka a także pomagać sąsiadom.

W 1644 roku Sanguy dowódca pułku zdradził cesarza z dynastii Ming i otworzył bramy Shanhayguanskiego punktu przed armią mandżurską, potwierdzając tym samym powszechną mądrość, że nawet najbardziej nieprzystępne mury można pokonać przy pomocy złotych monet.

Mandżurska dynastia Qing przez trzy stulecia swojego panowania nie uczyniła niczego co mogłoby chronić Wielki Mur, stare mury niszczały pod wpływem czasu i pogody, a także ulegały rozbiórce przez miejscową ludność, która materiał tak uzyskany wykorzystywała dla swoich potrzeb budowlanych. Jedynie odcinek Badaling niedaleko Pekinu funkcjonujący jako charakterystyczna brama do stolicy zachował się w jako takim porządku.

W wieku XX wiele odcinków Wielkiego Muru zostało zniszczonych w czasie powstawania nowych wiosek, budowy szos i linii kolejowych. Dopiero w 1984 wystartowała dużej skali akcja restauracji Wielkiego Muru Chińskiego , w której finansowanie włączyło się wiele źródeł, w tym darowizny od osób prywatnych i zagranicznych firm. W roku 1987 Wielki Mur Chiński został wpisany na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.