Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Historia Zamku Hohenwerfen

Długa historia Hohenwerfen w każdym calu swojego istnienia jest silnie związana z historią Salzburga, dla obrony którego był w swoim czasie wzniesiony ten potężny zamek. Przełęcz Lyueg blisko miasta Werfen była jedynym słabym punktem otwierającym wrogom drogę do rezydencji salzburskich arcybiskupów. W trakcie przedłużającego się konfliktu między Stolicą Apostolską a Cesarstwem Rzymskim zwanego w historii jako „spór o inwestyturę” arcybiskup salzburski Gebhard postanowił zabezpieczyć swoje włości i w tym celu rozkazał wybudować trzy nowe zamki-twierdze- Hohenwerfen na przełęczy Lyueg , Hohensalzburg w samym Salzburgu i Petersburg w pobliżu Friesach.

W 1077 roku rozpoczęto budowę zamku Hohenwerfen, ale w tymże samym roku arcybiskup Gebhard popadł w niełaskę cesarza Henryka IV i był zmuszony kilka lat ukrywać się w Szwabii i Saksonii. W 1086 udało mu się powrócić do swojego biskupstwa, zmarł w zamku Hohenwerfen w czerwcu 1088 roku. Na przestrzeni wieków XII i XIII oryginalne drewniane fortyfikacje zamku były stopniowo zamieniane kamiennymi, zamek w tym czasie wciąż należał do arcybiskupstwa suwerennego księstwa salzburskiego .

Na początku wieku XV, w czasie panowania arcybiskupa Eberharda III zamek został przebudowany by być wytrzymalszym na wrogi ostrzał artylerii i broni palnej. Jak na ironię w niespełna wiek później, porządnie wzmocniony, zamek został uszkodzony nie ogniem nieprzyjacielskich armat, a rękami słabo uzbrojonych chłopów i górników. Fala wojny chłopskiej w Niemczech w 1525 roku dotarła na ziemie Salzburga, gdzie grasujący chłopi zniszczyli Hohenwerfen i zburzyli stare mury praktycznie do fundamentów.

Postradawszy, w czasie szturmu na zamek, uczestnicy wojny chłopskiej zmuszeni byli poddać się arcybiskupowi Mathausowi Lang von Vellenburgowi, a ten odesłał jeńców do odbudowy zniszczonego przez nich samych zamku Hohenwerfen. Okres przebudowy przeciągnął się na prawie sto lat, a każdy kolejny władca wnosił coś nowego do wyglądu. Tak więc, w 1535 r. powstały nowe wieże i grube mury, a w 1560 trwały prace nad zmianami architektonicznymi dziedzińca wewnętrznego. W latach 1563 do 1568 w zamku powstały nowe wały i arsenał,a kaplica Świętego Zygmunta otrzymała nowy wizerunek w stylu gotyckim.

Ostatnie poważne zmiany architektoniczne zaszły w okresie wojny trzynastoletniej, wtedy powstało kilka nowych wież, w tym Wieża Armatnia, która mieściła całą baterię armat. Również w tym czasie powstał zbiornik wodny, który miał załogę zabezpieczać w wodę na wypadek długiego oblężenia. Okres wojen napoleońskich to kres suwerenności księstwa salzburskiego, w wyniku czego Hohenwerfen w roku 1810 przeszedł w posiadanie Bawarii, a w roku 1816 stał się własnością Austrii.

Kilka lat, zdewastowany Hohenwerfen, stał na krawędzi całkowitego zniszczenia, bogaty arsenał został skonfiskowany jeszcze w czasie wojny przez wojska francuskie, meble i wyposażenie w tym dzieła sztuki zostały w 1822 r. wystawione na aukcję, kościół utracił swoją własność jak i przynależne jej okoliczne ziemie. Przed groźbą rozbiórki uratował obiekt cesarz Franciszek II , który zapragnął ocalić stary zamek i wydzielił środki na jego odbudowę. W latach 1824-33 w Hohenwerfen przeprowadzono szereg prac remontowych na koszt brata cesarza Jana Merano, który zaaranżował tu romantyczny zamek myśliwski.

W roku 1898 nowy gospodarz arcyksiążę Ferdynand Eugeniusz dokonał kolejnej rekonstrukcji zamku przeobrażając go w luksusową rezydencję, wypełnioną przepychem cennych zbiorów, o bogatym wystroju. W roku 1931 pożar strawił główny budynek, ale w krótkim czasie został on odbudowany. W 1938 roku Hohenwerfen wszedł w zestaw federalnych ziem Salzburga, później hitlerowcy utworzyli w nim wojskowy ośrodek szkoleniowy. Po zakończeniu II wojny światowej przez kilka dziesięcioleci w zamku mieściła się szkoła żandarmerii i dopiero od 1987 zamek zaczyna swoją historię jako muzeum.