Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Historia Zamku Kreuzenstein

Na początku XII stulecia w strategicznie ważnym miejscu spotkania Dunaju z Laskiem Wiedeńskim, na rozległym wzniesieniu na ruinach starej rzymskiej twierdzy zbudowany został zamek Kreinstein. Jego romantyczna nazwa, Kamienny Krzyż pochodzi od nazwiska pierwszego władcy, o którym wspominają kroniki z 1115 roku. W połowie wieku XIII zamek, ta potężna fortyfikacja na obrzeżach Wiednia przeszła w posiadanie Habsburgów, dynastii, która z pomocą kasztelanów i dozorców władała zamkiem około 250lat.

Od XV do XVII wieku zamek Kreuzenstein należał do kilku władców, z których wymienić można króla czeskiego Jerzego {Jiri} Podebrady, hrabiego Ferdynanda Hardegga, barona Johana Herberstein, hrabiego Karla Saint-Hilaire. W czasie panowania Saint-Hilairego zamek został znacząco przebudowany i stał się ważną twierdzą broniącą drogę do Wiednia podczas wojny trzydziestoletniej. W 1645 roku, już u schyłku tej wyczerpującej wojny wojskom szwedzkim, okrążającym Wiedeń, udało się zdobyć zamek i to tu swój sztab umieścił feldmarszałek hrabia Leonard Torstensson .

Później wojskom austriackim, pod wodzą arcyksięcia Leopolda Wilhelma, udało się odbić zamek, ale ustępujący Szwedzi podminowali go z czterech stron i wysadzili. Zniszczony zamek przez wiele lat stał opustoszały, a okoliczni mieszkańcy rozbierali go kamień po kamieniu wykorzystując jako materiał budowlany dla swoich potrzeb, w rezultacie czego w krótkim czasie obrócił się w całkowitą ruinę. Na początku wieku XVIII Kreuzenstein przeszedł na własność feldmarszałka Heinricha Wilhelma von Wilczka, potomkowi którego przyszło później odegrać bardzo ważną dla losów zamku rolę.

Wnuk feldmarszałka, Johann Nepomuk Graf Wilczek znany hojny filantrop i koneser sztuki w 1874 roku postanowił odbudować zamek, by zgodnie ze swoim marzeniem uczynić w nim publiczne średniowieczne muzeum. Rekonstrukcja, podczas której architektom przyszło sprostać wyzwaniu przywrócenia zamkowi średniowiecznego wyglądu, trwała ponad trzydzieści lat. Główny architekt Carl Gangolf Кayser nie dożył zakończenia prac, ale jego dzieło w roku 1895 kontynuowali Egon Rheinberger i Humbert Moltaynom. I tak w roku 1906 na wysokim wzgórzu nad rzeką Dunaj wznosił się już odbudowany, w mieszanym rzymsko-gotyckim stylu, zamek Kreuzenstein.

W odtworzeniu wnętrz zamku wielką pomocą okazały się zbiory zabytkowych mebli i dzieł sztuki jakie na przestrzeni lat gromadził Johann Wilczek. W 1915 roku w wyniku uderzenia pioruna w zamku wybuchł pożar, w następstwie czego ucierpiało archiwum i biblioteka, z tego powodu wiele cennych rękopisów z kolekcji Wilczka zostało przekazane, jako ekspozycja, do Austriackiej Biblioteki Narodowej. Pod koniec II Wojny Światowej znów na zamek spadły ciężkie doświadczenia, w wyniku działań wojennych ucierpiały budynki, a w wyniku kradzieży zniknęło wiele cenności i kolekcji dzieł sztuki. Podczas powojennej restauracji na niektórych ścianach zamkowych pozostawiono wgłębienia po pociskach, jako milczące świadectwo wytrwałości murów, które przetrwały mimo uderzenia w nie ponad 250 pocisków.