Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Historia zamku Upnor

Budowę zamku w Upnor rozpoczęto w 1559 roku. Trwała ona pięć lat. Z uwagi na osłonięte położenie rzeki Medway nieopodal Londynu właśnie w tamtym miejscu w XVI wieku budowano i naprawiano okręty wojenne oraz korzystano z przystani. Królowa Elżbieta I oraz jej Rada Królewska wydała rozkaz wzniesienia zamku w Upnor. Po wybudowaniu stoczni marynarki wojennej w Chatham doszła do wniosku, że przy ujściu rzeki potrzebny jest fort do obrony kotwicowiska i uzupełnienia luk w umocnieniach nadbrzeżnych. Fortyfikacje zaprojektował Sir Richard Lee, z kolei Humphrey Locke i Richard Watts nadzorowali teren. Do roku 1564 znajdowały się tam dwadzieścia trzy największe okręty floty.

W czasie angielskiej wojny domowej w 1642 roku zamek przekazano Parlamentowi, jednak później, podczas buntu rojalistów, właśnie oni przejęli go na krótko. Fort zwrócono Parlamentowi po wizycie generała Fairfaxa. Obronność zamku została poddana próbie później – w 1667 roku, podczas drugiej wojny angielsko-holenderskiej.

Król Karol II Stuart opóźnił negocjacje pokojowe i w tamtym roku nie zwodował floty ze względu na kłopoty finansowe. Holenderska flota pod dowództwem admirała Michiela de Ruyter wpłynęła na rzekę Medway w kierunku Chatham, nie napotkawszy oporu, i spaliła fort w Sheerness. Mimo że na rzece zawieszono wielki metalowy łańcuch między Gillingham i Ho Ness, holenderskie okręty złamały linię obrony, unieszkodliwiając ją. Spalono i zniszczono wiele okrętów, które cumowały w stoczni, inne przejęto. Po tak druzgocącej stracie reszta angielskich okrętów wycofała się w górę rzeki do zamku w Upnor, transportując dodatkowy proch do nadchodzącej bitwy. Wtedy fortem dowodził Sir Edward Scott. Na północ od zamku wybudowano baterię, kolejną po drugiej stronie rzeki. Holenderskie okręty wojenne przypuściły atak na zamek w Upnor i prowizoryczne baterie.

Spalono trzy angielskie okręty, wielu ludzi zostało zabitych i rannych. Co więcej stocznię zablokowały liczne statki, które zostały zatopione przez samych Anglików, co miało powstrzymać Holendrów. To skłoniło Holendrów do przerwania ataku i odpłynięcia ze swoimi łupami w stronę ujścia rzeki Medway, zostawiając rozbitą angielską flotę. Zamek w Upnor nie spełnił swego zadania. Okazał się nieskuteczny wobec ataku z wody, głównie dlatego, że w tamtym czasie nie był ani dobrze obsadzony, ani dobrze utrzymany. Chociaż posiadał struktury obronne od strony wody, jego głównym zadaniem było ostrzeliwanie statków wroga płynących w górę rzeki, a nie odpieranie bezpośrednich ataków. Nie udało się powstrzymać Holendrów z powodu poważnego mankamentu w projekcie – bastion przy wodzie miał kształt gwiazdy, przez co tylko jedna z jego stron wychodziła na rzekę. Nie było zatem wystarczającej liczby stanowisk działowych do skutecznego ostrzeliwania floty płynącej po rzece Medway.

W XVII wieku zmalało znaczenie zamku w Upnor, a w 1668 zmieniła się jego funkcja – z militarnej fortecy stał się „magazynem” dla marynarki wojennej, miejscem do przechowywania amunicji. Przetransportowano tam setki beczek z prochem z londyńskiej Wieży Wharf. W 1808 roku przy ujściu rzeki, obok zamku, wybudowano magazyn na proch, mieszczący 10.000 beczek. Drugi, większy magazyn powstał w pobliżu w latach 1856-1857. Na przestrzeni lat wzniesiono więcej budynków do przechowywania wypełnienia łusek nabojów i bawełny strzelniczej. Większość z nich została później wyburzona, ale pierwszy magazyn zachował się do dziś.

W 1827 zamek w Upnor miał służyć głównie jako laboratorium wojskowe, chociaż dalej przechowywano w nim proch aż do 1913 roku. W 1891 zamek przeszedł z Admiralicji w ręce Departamentu Wojennego. W 1945 roku zaczął pełnić funkcję muzeum, którego właścicielem było English Heritage, a zarządzcą Rada Medway.