Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Historia Zamku Hazlewood

Historia zamku sięga jeszcze czasów podbojów normandzkich, kiedy to pod koniec lat 1060 Wilhelm I dokonał istotnej zmiany życia politycznego i społecznego Anglii, przymusowo zastępując anglosaskich właścicieli ziemskich swoimi rodakami. Ziemie, na których obecnie stoi zamek Hazlewood, zostały oddane w posiadanie Normandczykowi Moshe le Vavasour, wasalowi barona Wilhelma de Percy, który towarzyszył Wilhelmowi I Zdobywcy w czasie jego wypraw. Jednym z wymogów króla przy podziale ziem była budowa wież strażniczych, szczególnie na terenach północnych, od Lincoln aż po Lancashire.

Moshe le Vavasour wzniósł na wysokim wapienniczym grzbiecie wieżę strażniczą, z której za pomocą pochodni można było dawać sygnały, informując tym samym o niebezpieczeństwie. Wieża ta przetrwała do dziś i jest najstarszym obiektem zamku Hazlewood, z którego rozpościera się przepiękny widok na Yorkshire. Pierwsze pisemne wzmianki na temat warowni pojawiają się już w 1086 roku w księdze «Domesday Book», w której z rozkazu Wilhelma I został sporządzony powszechny spis posiadłości ziemskich Anglii.

Spadkobiercy Moshe le Vavasour wiedli spokojne i dostatnie życie w Hazlewood, zajmując wysokie państwowe stanowiska. W czasach Henryka II, William Vavasour był wybitnym sędzią, a jego syn Robert piastował stanowisko Wysokiego szeryfa w York. W 1220 roku Robert Vavasour, w celu umocnienia Katedry York, udostępnił kamienie wydobywane w jego kamieniołomie znajdującym się w pobliżu Hazlewood. W późniejszym czasie, po lewej stronie Wielkich Zachodnich drzwi (głównego wejścia) Katedry umieszczono figurę Roberta, а kamienie wydobyte w Hazlewood wykorzystane zostały także do budowy Eton College oraz Kaplicy Królewskiej w University of Cambridge.

W czasach wojny domowej, zwanej Drugą wojną baronów w 1264 roku, zamek Hazlewood był atakowany przez konkurencyjną gałąź rodu Vavasour i uległ znacznemu uszkodzeniu w wyniku pożaru. W 1283 roku został odbudowany, а w 1290 roku jego mury zwieńczono blankami. W marcu 1461 roku, zaledwie dwa kilometry od Hazlewood, rozegrała się jedna z największych bitew jaka kiedykolwiek miała miejsce na angielskiej ziemi. W starciu pod Towton zginęło około 30 tysięcy żołnierzy w ciągu jednego dnia, ale los ocalił zamek i ród Vavasour, który od zawsze cechował się lojalnością w stosunku do panujących monarchów. Zgodnie z legendą, rodzina Vavasour schroniła się we własnej kaplicy, gdzie spędziła w zamknięciu pewien czas, podczas gdy zwycięzca bitwy, młody król Edward IV, świętował sukces w ich zamku.

W styczniu 1569 roku w zamku Hazlewood zatrzymała się na noc królowa Maria Stuart, podróżująca z zamku Bolton do zamku Tutbury. Kilku przedstawicieli rodu Vavasour ucierpiało z powodu swych przekonań religijnych w czasach prześladowań katolickich nonkonformistów, ale mimo to, w 1628 roku Thomas Vavasour otrzymał, dziedziczony z czasem, tytuł baroneta. Drugi baronet, Walter Vavasour, w okresie Wojny domowej walczył po stronie rojalistów, lecz po ich klęsce zmuszony był ukryć się we Francji i powrócił do swego zamku dopiero po przywróceniu monarchii w 1660 roku.

Pod koniec 17 wieku nastąpił okres rozkwitu rodu Vavasour, który bardzo często inwestował swój majątek w modernizację rodowej posiadłości, odnowę zamku i budowę nowych obiektów. W 1750 roku w twierdzy zbudowano Stajnię, przebudowaną później na Dom Gościnny. W latach 1760-70 do architektury, zarówno twierdzy Hazlewood jak i zamkowej kaplicy, wniesiono liczne zmiany dokonujące się pod kierownictwem słynnego architekta Johna Carr. W 1826 roku zmarł nieżonaty i bezdzietny 7-y baronet Vavasour i z powodu barku bezpośrednich spadkobierców zamek przeszedł w ręce dalszego krewnego Edwarda Stourtona, który z czasem przyjął nazwisko Vavasour.

Pod koniec 19 wieku gospodarz zamku William Vavasour zetknął się z problemami finansowymi, z powodu których w 1908 roku został zmuszony do sprzedania swej posiadłości zamożnemu adwokatowi z Yorkshire - Edwardowi Simpson. Simpsonowie panowali na zamku Hazlewood przez około 40 lat. Owocem ich kadencji był przedni taras oraz nowe wejście do Wielkiej Sali. W czasach II wojny światowej i aż do 1953 roku część zamku stała się domem narodzin, w którym na świat przychodziło około 600-800 dzieci rocznie.

W 1953 roku zamek Hazlewood nabyła rodzina Fawcett, ale już po upływie czterech lat pojawił się jego nowy właściciel – Donald Hart. W 1972 roku twierdza została sprzedana panującemu nad nią do 1997 roku zakonowi karmelitów, po czym przekształcona na hotel, restaurację oraz centrum bankietowe.