Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Historia Kilchurn

Historia Zamku Kilchurn sięga czasów budowy pięciokondygnacyjnej baszty obronnej, wzniesionej niegdyś na niewielkiej skalistej wysepce w połowie 15 wieku. Po obwodzie owa baszta chroniona była przez mur obronny, zaś wyspa połączona była z lądem za pomocą usypanej tamy, którą przed wzrokiem obcych skrywały wody jeziora Loch Awe. W ciągu kilku wieków, spłycone jezioro obnaży sztuczny przesmyk, przeobrażając wyspę w półwysep. Jednakże, w latach wczesnej historii zamku drogę wiodącą po nasypie znali tylko wtajemniczeni. Założycielem zamku był Sir Colin Campbell, pierwszy lord Glenorchy, wywodzący się z wpływowego klanu, który kontrolował ogromną część zachodniej Szkocji w latach późnego średniowiecza.

Colin Campbell, nazwany przez lud tych czasów Czarnym Colinem Rzymskim w związku z jego wielkokrotnymi podróżami i wizytami w Rzymie, zasłynął ze swych wojennych czynów w walce z Turkami na Rodos w szeregach oddziału rycerzy szpitalników. Według legendy, Colina przed niebezpieczeństwem chronił charmstone – czarodziejski kamień-amulet, który zajął później swe miejsce w kolekcji podobnych artefaktów w Narodowym Muzeum Szkocji w Edynburgu. Nic więc dziwnego, że budowa Zamku Kilchurn przez większą część czasu odbywała się pod kontrolą Margaret Campbell, która pomyślnie radziła sobie z tym zadaniem podczas długotrwałych wojennych wypraw męża. W podziemiach baszty znajdowały się lochy i piwnice. Na pierwszej kondygnacji umiejscowiona była sala przyjęć, а pozostałe piętra zajmowały prywatne pokoje i pomieszczenia pomocnicze.

Następca Colina, Duncan Campbell, na początku 16 wieku nieznacznie poszerzył rodzinny zamek, wznosząc od strony południowej budynek jednokondygnacyjnej Sali Dolnej. W drugiej połowie 16 wieku Zamek Kilchurn został istotnie odnowiony przez szóstego lorda Glenorchy, Sir Colina Campbell, zwanego Szarym Colinem. Na północ od donżonu pojawiło się kilka budynków, а wierzchołek baszty mieszkalnej wieńczyły cztery kanciaste wieżyczki przyozdobione gzymsami. Zresztą, pomimo udoskonalenia zamku, w tym okresie Kilchurn przestał już być traktowany jako rezydencja klanu Campbell z Glenorchy, ponieważ Colin Campbell w latach 1570-80 wybudował dla swej rodziny nowy dom - Zamek Taymouth w Perthshire. Sprawowanie rządów nad Zamkiem Kilchurn powierzono starym sojusznikom wywodzącym się z klanu McGregor, którzy wcześniej (do 14 wieku) zarządzali tymi ziemiami, dopóki drogą związku małżeńskiego, w charakterze posagu, nie przekazali ich klanowi Campbell.

Klan McGregor przez kilka dziesięcioleci mieszkał za murami zamku, lecz nieoczekiwany krwawy zatarg wewnętrzny naruszył wszelkie dane obietnice i doprowadził do przewlekłej wrogości panującej pomiędzy niegdysiejszymi sojusznikami. Twierdza powróciła w ręce klanu Campbell, lecz wkrótce wybuchła wojna domowa w Szkocji, w latach której nad zamkiem niejednokrotnie wisiała groźba zdobycia przez rojalistów. W 1654 roku generał Middleton przez kilka dni oblegał zamek, dopóki z pomocą oblężonym nie pospieszyło wojsko Cromwella na czele z generałem Monckiem. Kolejne oblężenie obiektu miało miejsce w 1685 roku, kiedy to hrabia Argyll przyłączył się do buntu księcia Monmouth przeciwko królowi Jakubowi VII.

Po upływie kilku lat właściciel Zamku Kilchurn, John Campbell, uświadomił sobie ważność strategicznej lokalizacji swej posiadłości i starał się wyciągnąć z tego jak największe korzyści. Zamek Kilchurn, zgodnie z jego zamysłem, powinien był przekształcić się w idealny przyczółek dla ulokowania wojsk rządowych, które byłyby w stanie kontrolować buntowniczych mieszkańców zachodniej części Highlands. W tym celu, na terytorium zamku powstały trzykondygnacyjne koszary, obliczone na około 200 żołnierzy. W okresie powstań jakobickich w 1715 i 1745 roku, w zamku rzeczywiście znajdował się garnizon wojsk rządowych, lecz do wykupienia zamku od klanu Campbell rząd się nie wcale spieszył.

Po bezskutecznych próbach sprzedania Zamku Kilchurn ród Campbell ostatecznie przeniósł się do Zamku Taymouth, а po niszczycielskiej burzy mającej miejsce w 1769 roku, kiedy to w wyniku uderzenia pioruna ucierpiała jedna z baszt, Kilchurn został opuszczony przez ostatnich jego mieszkańców. Porzucona warownia stopniowo przekształcała się w ruiny, na dodatek cierpiała w wyniku działań okolicznych właścicieli ziemskich, którzy wykorzystywali materiały pochodzące z tegoż wiekowego obiektu do własnych celów. Przez wiele dziesięcioleci malownicze ruiny Zamku Kilchurn były źródłem natchnienia dla poetów i malarzy epoki romantyzmu. Obecnie zamek ten upatrzyli sobie turyści, wypoczywający nad wodami jeziora Loch Awe.