Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Zamek Dunnottar

Malownicze ruiny nadmorskiej fortecy leżą na wielkim skalistym cyplu oddzielonym od stałego lądu. Zamek Dunnottar znajduje się w północno-wschodniej Szkocji, ok. 3 km (niecałe 2 mile) na południe od miasta Stonehaven i 20 km (niecałe 15 mil) od Aberdeen. Wychodzi na Morze Północne, natomiast z trzech stron otoczony jest urwistymi klifami. Można dostać się do niego jedynie wąskim przesmykiem, podążając stromą kamienną ścieżką aż na szczyt skały. Dunnottar jest jednym z najbardziej widowiskowych szkockich zamków – jego ruiny rozciągają się na terenie o powierzchni ponad trzech akrów. Dzięki wyjątkowemu położeniu w strategicznym miejscu właściciele zamku mogli kontrolować obszar przybrzeżnej terasy między klifami Morza Północnego a wzgórzami Mounth, 3,5 km w głąb lądu, co dawało dostęp do północno-wschodniej Szkocji. Spektakularne położenie tej budowli i malownicze widoki, jak również przepiękne panoramy otaczające to miejsce sprawiają, że jest to jedna z najpopularniejszych destynacji turystycznych poza Edynburgiem.

Historia zamku Dunnottar

Słowo „Dunnottar” pochodzi od szkockiego gaelickiego „Dùn Fhoithear” i oznacza „fort na pochylonym zboczu”. Czerwona skała, na której stoi zamek, wynurzyła się na powierzchnię 440 mln lat temu w okresie syluru – jest to niezwykle trwały konglomerat złożony z głazów do metra szerokości, zwany „zlepieńcem”.

Z uwagi na położenie i funkcję obronną zamek Dunnottar odegrał ważną rolę w historii, zwłaszcza w średniowieczu. Działo się tak, ponieważ budowla wznosi się nad szlakami żeglugowymi prowadzącymi do północnej Szkocji; jest położona na wąskiej przybrzeżnej terasie, która umożliwiała kontrolę nad dostępem do południowego wybrzeża, prowadzącym przez torfowisko Portlethen do miasta Aberdeen. Historia zamku sięga jednak czasów pradawnych; archeolodzy znaleźli dowody na to, że Piktowie zamieszkiwali teren przy nadmorskiej iglicy skalnej Dunnicaer, nieco na północ od miejsca, w którym znajduje się dzisiejszy zamek. Według metody węglowej, pozwalającej określić wiek, jest to najstarszy odkryty piktyjski fort. Nazwa „dun” oznacza w języku piktyjskim „fort”. Chociaż nie wiadomo dokładnie, od jak dawna zamieszkiwano to miejsce, uważa się, że Piktowie założyli je między 5000 r. p.n.e. a 700 r. n.e. W V wieku do Dunnottar przybył święty Ninian, nawracając Piktów na chrześcijaństwo i fundując kaplicę, która miała powstać w tym miejscu. (więcej)

Zamek obecnie

Tym, którzy chcą zwiedzić zamek, radzimy wybrać krótką drogę z pobliskiego miasta Stonehaven, bo trasa jest bardzo piękna i malownicza. Trzeba iść szczytem klifu, naprzeciwko pomnika ku czci poległych w czasie wojny. Ci, którzy wolą przyjechać samochodem, mają do dyspozycji niewielki parking obok zamku, skąd trzeba kawałek podejść, prawie na sam dół kamienistej plaży znajdującej się niżej, a następnie znowu w górę, aż dojdzie się do zamku.

Ruiny zamku Dunnottar są rozrzucone po terenie o powierzchni ponad 3,5 akrów i otoczone stromymi klifami, które wpadają do Morza Północnego, ponad 52 m w dół. Cypel łączy z głównym lądem wąski pas ziemi. Podążając wąską ścieżką dotrzemy do budynku bramnego. Osoby mające problemy z poruszaniem się powinny wiedzieć, że do zamku prowadzi dużo schodów ciągnących się w górę i w dół, co może okazać się wyzwaniem. Silna pozycja obronna zamku oznacza, że nie można dojechać tam na wózku. Można dostać się tam, idąc wąską 800-metrową ścieżką od parkingu, przy nadmorskiej drodze.

Nad zamkiem góruje fort zewnętrzny stojący na tzw. „główce”, czyli wzniesieniu po zachodniej stronie cyplu. Wejście stanowi brama główna osadzona w murze kurtynowym, który całkowicie blokuje rozpadlinę w skalistych klifach. Brama ma kratę, która została częściowo zablokowana. Wśród przeróżnych budynków na zamku znajduje się XIV-wieczna wieża mieszkalna, jak również XVI-wieczny pałac. Pałac powstał w ramach wielkiej przebudowy i był świadkiem tego, jak poprzednia średniowieczna forteca zmieniała się w wygodne domostwo. Zajął się tym 5. hrabia Dunnottar, założyciel szkoły marszałkowskiej w Aberdeen. Pałac składa się z kilku części znajdujących się wokół czworokątnego dziedzińca i tworzy kompleks luksusowych kwater mieszkalnych po północno-wschodniej stronie klifów, z niezwykłymi widokami na morze. XIII-wieczna kaplica została odnowiona i przyłączona do dziedzińca; wybudowano imponujący budynek bramny, który nazwano Kwaterą Benholma – jest to pięciopiętrowa konstrukcja wcinająca się w skałę, w której mieściło się więzienie, a wyżej znajdowały się kwatery mieszkalne. Niższe piętra mają po trzy rzędy ambrazur od strony wejścia.

Drugie wejście na zamek znajduje się od strony skalistej zatoczki, gdzie stroma ścieżka prowadzi do bocznej bramy na szczycie klifu. Ta z kolei wiedzie do zamku przez bramę wodną. Pochodząca z końca XIV wieku wieża ma piwnicę z kamiennym sklepieniem; pierwotnie składała się z trzech pięter i poddasza. Mierzy 12 x 11 metrów, a jej wysokość wynosi 15 metrów. Główne pomieszczenia to m.in. wielka sala, prywatna komnata lorda i sypialnie na górze. Kwatera Watertona, zwana również „domem księdza”, też jest częścią zamku. Ten niewielki domek, wybudowany ok. 1574 roku, ma m.in. salę i kuchnię na parterze oraz prywatne komnaty na górze.

Siedem identycznych kwater mieści się na zachodnim końcu dziedzińca, nad którym znajduje się 35-metrowa galeria, obecnie bez dachu. Piwnica północnego skrzydła składa się z kuchni i magazynów, a wyżej znajduje się jadalnia i wielka komnata. Wschodnie skrzydło mieści na parterze warzelnię, spiżarnię i piekarnię, a na piętrze apartament hrabiny. Piwnica Wigów, o wymiarach 16 x 4,5 m, znajduje się poniżej „Królewskiej Sypialni”, w której zatrzymał się król Karol II i gdzie przetrzymywano kowenanterów w 1685 roku. Główny teren obejmuje staw rybny i wielki zbiornik, który służył za główne źródło wody na zamku. Na południu znajduje się również niewielki cmentarz. Prawie wszystkie zamkowe budynki nie mają dachu i znajdują się w ruinie, oprócz odnowionego salonu.

Obecnie zamek prawie całkowicie popadł w ruinę, głównie w wyniku zniszczeń podczas bombardowania przez Olivera Cromwella, jak też naturalnego procesu erozji przez morze, fale i wiatr. Dzięki spektakularnemu panoramicznemu położeniu jest jednym z ulubionych miejsc turystów, chociaż dotarcie tam publicznymi środkami komunikacji stanowi wyzwanie. Najlepiej jest przyjechać samochodem, ponieważ zamek leży zaledwie 20 km od miasta Aberdeen i ok. 2 mile na południe od Stonehaven.

Godziny otwarcia zamku Dunnottar:

Sezon letni (od 1 kwietnia do 30 września): 9:00 - 18:00 (ostatni wstęp o 17:30), codziennie.
Sezon zimowy (od 1 października do 31 marca):
1.10. – 29.10.: 10:00 - 17:00 
30.10. – 5.11.: 10:00 - 16:00 
6.11. – 26.11.: 10:00 - 15:30 
27.11. – 21.01.: 10:00 - 15:00 
22.01.- 4.02.: 10:00 - 15:30 
5.02. – 18.02.: 10:00 - 16:00 
19.02. - 4.03: 10:00 - 16:30 
4.03 - 31.03.: 10:00 - 17:00 

Ostatni zwiedzający są wpuszczani 30 minut przed zamknięciem.

  Opracowanie: Melisande Aquilina