Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Zamek Królewski w Savarsin

Historia zamku

Zamek został zbudowany w latach 1650 – 1680 przez rodzinę Forray. W listopadzie 1781 roku, rebelianci Horei, do których dołączyli chłopi pańszczyźniani z okolicy Săvârşin, spalili zamek, jak i kościół rzymsko-katolicki w tej okolicy. Zamek spłonął doszczętnie, a wraz z nim zostało zniszczone całe archiwum. Z tego powodu nieznane są dokładne fakty związane z jego dziedziczeniem.

Wiadomo jest, że w 1758 roku rodzina Brunswick weszła w posiadanie własności ziemskiej Săvârşin, w ramach darowizny przez cesarza z Wiednia, po zakończeniu okupacji tureckiej. Iulia Brunswick poślubiła Andreia Forray, z którym miała 3 dzieci: Ioana, Iulię i Zefiza. Rodzina Forray odbudowała zamek.

Kiedy w 1848 roku ruchy rewolucyjne objęły dolinę Mureş, zamek ponownie został spalony i odbudowany. W roku 1870 zamek otrzymał formę, którą oglądamy do dziś, z fasadami w stylu późniejszego neoklasycyzmu. Zamek posiada trzy kondygnacje: półsuterena, która składa się z jadalni, pralni, pomieszczeń magazynowych i pomieszczeń gospodarczych łącznie z kuchnią; parter, który składa się z holi recepcyjnych, sali recepcyjnej i jadalni; piętro, które składa się z trzech apartamentów i dwóch osobnych pokoi.

Kompleks budynków należących do zamku i wokół niego, składa się z pawilonu administracyjnego, domów byłego personelu, szklarni, gospodarstwa, warsztatu, elektrowni, itp. Zamek znajduje się w środku rozległego parku, z wieloma rzadkimi okazami drzew (w tym srebrna jodła, Thuja piramidalna, cyprysy, leszczyna turecka, jawory i stuletnie dęby, unikatowy egzemplarz Paulowni tomentosa z Chin), jest tam i jezioro, w środku którego znajduje się wyspa.

Jak wynika z akt dotyczących rodzin Forray, Nadasty i Huniyady, Iulia Forray poślubiła hrabiego Nadasdy Lipot i razem z nim zaczęła rządzić zamkiem. Po abdykacji króla w grudniu 1947 roku, własność ziemska przeszła na własność państwa, wraz ze wszystkimi znajdującymi się tam w tym czasie meblami i dziełami sztuki. W czyje posiadanie przeszły pozostałe przedmioty znajdujące się w zamku Săvârşin pod koniec 1947 roku – nikt nie wie.

Z początkiem 1948 roku, zamek został przebudowany, by mógł służyć jako prewentorium dla dzieci, sanatorium chorób układu nerwowego, specjalny dom wczasowy. W tym ostatnim przypadku, odbywały się spotkania (zwane tajnymi) głowy państwa z marszałkiem Tito, organizowane były polowania dla wysokich dygnitarzy komunistycznych.

Po roku 1989, zamek przeszedł w zarządzanie ONT, Dacorex itp., działając jako hotel.

Rok 2005 pozostanie historyczną datą dla mieszkańców Doliny Mureş, przyczyna… ponowne otwarcie dla turystów zwiedzania Zamku Królewskiego w Săvârşin. Pomimo, że jest uważany jako atrakcja weekendowa, Królewski Zamek w Săvârşin ma otwarte swoje bramy przez cały rok.

Jest to jedno z niewielu miejsc, które oferują turystom noclegi, nawet w Zamku. Mówi się, że w tym miejscu w XVIII wieku, miała swą siedzibę szlachecka rodzina Forray. Zamek został odrestaurowany na początku XIX wieku, w stylu neoklasycystycznym i wyposażony w piętro i balkon.

Królewski Zamek w Săvârşin otoczony jest imponującym parkiem z jeziorem i nabrzeżem. Obecnie Zamek należy do rodziny królewskiej. Największą gminą we wschodniej części Doliny Mureşu jest Săvârşin. W centrum Săvârşin wnosi się zamek. W miejscu istniejącego budynku w XVIII wieku znajdował się zamek rodziny Forray. Przebudowany na początku XIX wieku w stylu neoklasycystycznym i wyposażony w piętro i piękny balkon, budynek zamku na przestrzeni dziesięcioleci przeszedł wiele transformacji wewnątrz i na zewnątrz. Na przestrzeni czasu i wielu właścicieli, zamek był zniszczony dwa razy: pierwszy raz podczas powstania w 1784 roku, a drugi raz podczas powstania w 1848 roku.

Budynek w stylu neoklasycystycznym, tak jak wygląda dzisiaj, pochodzi z połowy XIX wieku. Główne wejście, widoczne od Drogi Europejskiej, jest otoczone czterema kolumnami wspierającymi balkon środkowego apartamentu na piętrze. Prosta architektura, pozbawiona niepotrzebnych ozdób sprawia, że nad zamkiem do dziś unosi się duch romantyzmu, jak i równocześnie duch tajemnicy.