Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Fort Salses (La Forteresse de Salses)

Fort Salses (fr. La Forteresse de Salses) jest katalońską twierdzą stanowiącą połączenie wojskowej architektury średniowiecznego zamku i nowoczesnego bastionu. Położona jest 15 kilometrów od Perpignan we francuskim departamencie Pirenejów Wschodnich. Nazwa zamku – Salses – pochodzi od słów „salinas font”, które oznaczają „słone źródła”. Została nadana po tym, kiedy w czasie jego budowy zostały odkryte dwa źródła słonej wody.

Historia Fortu Salses

Zmieniające się techniki wojskowe późnego średniowiecza stanowią wyjaśnienie dla architektury Salses.

Zbudowana przez Hiszpanów pod koniec XV wieku, forteca strzegła dawnej granicy pomiędzy Francją i Hiszpanią. Salses posiada strategiczne położenie przy głównym szlaku prowadzącym z Francji do Hiszpanii na wąskim pasie ziemi między szczytami pasma Corbières a jeziorem Leucate. Budowlę wzniósł hiszpański architekt Francisco Ramiro Lopez dla Ferdynanda Aragońskiego, Króla Hiszpanii w czasie odkryć Nowego Świata, na miejscu dawnego zamku. Podobnie do średniowiecznych zamków, Salses posiada wieżę warowną i pozostałe wieże w każdym narożniku długiej ściany osłonowej, które obecnie mają nowoczesny geometryczny kształt. Swoje główne cechy świadczące o innowacyjności zawdzięcza konieczności przystosowania się do rozwoju artylerii, wykorzystującej metalowe kule armatnie.

W czasie oblężenia zamek przez wiele miesięcy mógł pomieścić garnizon złożony z 1500 żołnierzy i 30 koni. Podczas wojny domowej w Hiszpanii fort służył jako schronienie. Został zdobyty przez Francuzów w 1642 roku, a następnie przebudowany przez słynnego francuskiego architekta Vaubana.

Traktat pirenejski z 1659 roku potwierdził status regionu jako francuskiej własności. Granica została wówczas przesunięta aż po najwyższy punkt Pirenejów, a twierdza straciła całe swoje strategiczne znaczenie. Stała się punktem obserwacyjnym, później służyła za państwowe więzienie. W XIX wieku przechowywano w niej proch, aż w 1886 roku została sklasyfikowana jako zabytek.

Dziś

Obecnie fort jest oficjalnym Francuskim Zabytkiem Narodowym. Mieści się tu muzeum i kolekcja współczesnej rzeźby, które odwiedza rocznie około 100 tysięcy turystów. Ściany zewnętrzne mają grubość od 6 do 10 metrów, do połowy skrywa je ogromna fosa. Naziemna część budowli liczy od trzech do siedmiu pięter połączonych labiryntem wewnętrznych korytarzy. Fort ma kształt ogromnego prostokąta i sprawia wrażenie, jakby składał się tylko z jednego potężnego bloku. W rzeczywistości system obronny jest dużo bardziej złożony, niż mogłoby się wydawać. W jego skład wchodzą trzy niezależne części biegnące ze wschodu na zachód. Posterunki i pomieszczenia techniczne układają się wokół wybrukowanego dziedzińca. Wewnętrzna wieża warowna reprezentuje wszystkie niezbędne elementy fortecy, mieszcząc też kwaterę zarządcy.

Godziny otwarcia

Czerwiec-wrzesień – 9:30-19
Październik-maj – 10-12:15 i po przerwie obiadowej 14-17
Zamknięty: 1 stycznia, 1 maja, 1 i 11 listopada
 
Tekst: Melisande Aquilina