By using our site you agree to the use of cookies. We use them to increase the quality of this site especially for you, they help us understand your needs (help us collect statistics), help our partners deliver the right content displayed on our website. To learn more about the cookies please click here.

cookies
noimage

History of Mehrangarh Fort

Majestatyczną cytadelę na skraju pustyni Thar zaczęto wznosić za czasów Rao Jodha, piętnastego władcy radżpuckiego księstwa Marwar, na cześć którego nazwano miasto Dźodhpur, które ostatecznie rozrosło się wokół Mehrangarh. Klan Rathore, z którego wywodził się Rao Jodha, we wczesnym średniowieczu był częścią wszechmocnej dynastii Gurjara-Pratihara, władców Północnych Indii, lecz po najeździe arabskich zdobywców ród ten zmuszony był migrować i osiąść w Marwarze. Pierwszą stolicą księstwa było miasto Mandore, lecz w 1459 roku Rao Jodha z powodu zaostrzenia się konfliktów zbrojnych z sąsiadującymi księstwami postanowił przenieść rezydencję klanu w nowe miejsce. Bhakur-cheeria, odosobnione i wysokie pasmo otoczone rozżarzonymi pustynnymi pisakami, stało się tym miejscem, które mogłoby zapewnić naturalną i pewną ochronę nowej warowni. Mało tego, Mehrangarh umiejscowiony był w bezpośredniej odległości od karawanowego szlaku handlowego z Delhi do Gudźarat, co doprowadziło do szybkiego wzrostu i rozkwitu, rozciągającego się u podnóża skalistego pasma, miasta Dźodhpur.

Nazwa Twierdzy Mehrangarh pochodzi od dwóch słów w sanskrycie – «mihir» (słońce) i «garh» (twierdza), które w radżastańskiej wymowie przekształciły się w obecną nazwę. Jako, że klan Rathore od dawnych czasów czcił Surję, bóstwo-Słońce w hinduizmie, toteż nic dziwnego, iż Rao Jodha nazwał swą rezydencję Twierdzą Słońca. Budowie fortu towarzyszyło wydarzenie, legenda o którym nie zatraciła się na przestrzeni minionych stuleci. Aby zbudować na szczycie góry twierdzę, należało zatrwożyć pustelnika zamieszkującego jedną z jaskiń w otoczeniu stada ptaków. Rozgniewany starzec przeklął Rao Jodha, mówiąc: «Niech twoja siedziba cierpi z żądzy!» I chociaż władca Marwaru pospiesznie wzniósł kościół nieopodal pieczary, w której medytował pustelnik, to jednak od tej pory susza była już regularną klęską w Dźodhpur. Zresztą, tło tej legendy nietrudno pojąć, biorąc pod uwagę surowy klimat regionu i bliskie sąsiedztwo pustyni.

Jest jeszcze jedno wydarzenie, które miało miejsce przy budowie twierdzy, i które równie łatwo uznać można za legendę. W celu wzmocnienia potęgi warowni, w jej fundamencie został zamurowany żywy człowiek – Rajiv Bambi. Tego typu tradycje nierzadko istniały w czasach średniowiecza w wielu krajach, lecz w danym przypadku nie jest to wymysł, ponieważ rodzinie Bambi pod przysięgą obiecano opiekę klanu Rathore. Do dnia dzisiejszego potomkowie Rajiva Bambi żyją w Rajbagh, własnej posiadłości ziemskiej, którą wiele wieków temu osobiście podarował rodzinie Rao Jodha. Potężna renowacja twierdzy miała miejsce niemal po upływie stulecia od jej założenia, w połowie 16 wieku, w latach panowania Rao Maldev z klanu Rathore. W 1543 roku władca Sułtanatu Delhijskiego Szer Szah Suri rozgromił armię radżputów i zdobył kilka miast, w tym i Dźodhpur. Dopiero w 1555 roku Rao Maldev zdołał przywrócić z powrotem swe posiadłości, po czym niezwłocznie rozpoczęła się renowacja fortu Mehrangarh. W okresie tym zostały wzniesione potężne mury obronne i brama, a także cytadela w najwyższym punkcie skały.

Niestety, po śmierci Rao Maldeva w 1562 roku pomiędzy jego synami zrodziła się wrogość z powodu sukcesji tronu, co też i wykorzystał wywodzący się z dynastii Wielkich Mogołów imperator Akbar, który z łatwością pozyskał Twierdzę Mehrangarh. Przez kilka dziesięcioleci przedstawiciele klanu Rathore byli wasalami Wielkich Mogołów, przez co w budynkach z tego okresu łatwo dostrzec muzułmańskie tradycje architektoniczne. Jednym z pierwszych marwarskich władców, który ośmielił się wystąpić przeciwko uzurpatorom z dynastii Mogołów, był Maharadża Jaswant Singh. Po zwycięstwie nad imperatorem Aurangzebem w bitwie pod Dharmatpurą w 1658 roku Jaswant Singh zburzył kilka meczetów w forcie i mieście, zamieniając je na świątynie hinduistyczne. Za czasów jego syna, Maharadży Ajita Singha, w 1707 roku wzniesiono Fateh Pol – Bramę Zwycięstwa, zachodnią bramę fortu, budowa której zbiegła się w czasie z ostatecznym oswobodzeniem twierdzy spod władzy Wielkich Mogołów. Po upływie stulecia, w 1806 roku powstało główne wejście do twierdzy, Brama Jai Pol, która również poświęcona była zwycięstwu, lecz zwycięstwu Maharadży Man Singha nad władcą sąsiedniego Księstwa Jaipur.

Kolejna potężna budowa za murami fortu Mehrangarh ruszyła w połowie 19 wieku, kiedy to główna linia władców Marwaru została przerwana i na tronie zasiadł daleki krewny Man Singha, Takht Singh, który zażyczył sobie odnowy tej wiekowej już rezydencji. Pod koniec 19 wieku, kiedy to w Indii ukształtowały się brytyjskie rządy i nastał względny pokój pomiędzy byłymi księstwami, twierdza i forty przestały pełnić rolę obronną, а maharadżowie woleli zamieszkiwać bardziej nowoczesne pałace. Dla władców Marwaru również wzniesiono luksusowy Pałac Umaid Bhawan, lecz w 1947 roku Maharadża Hanwant Singh postanowił przywrócić niegdysiejszą sławę Twierdzy Mehrangarh. Niestety, ten etap budowy został przerwany w 1952 roku po śmierci Hanwanta Singha w katastrofie lotniczej. W 1972 roku Maharadża Gaj Singh II otwarł za murami Twierdzy Mehrangarh muzeum municypalne.