Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Historia Zameku Alhambra

Alhambra to bez wątpienia najpiękniejszy pałac muzułmański jaki kiedykolwiek powstał na świecie. Mogło tego dokonać jedynie wielkie imperium, a takim bez wątpienia była wówczas dominacja islamu na rozległym terytorium od Chin, przez Północną Afrykę aż po enklawę Al-Andaluz na zachodnim krańcu Europy. Konieczny też był najwyższy poziom nauki oraz wielkie bogactwa, którymi niemalże cały okres średniowiecza dysponowali właśnie Arabowie.

Skonstruowane przez muzułmanów zabudowania na wzgórzu al-Sabika istniały już w IX wieku. Z tamtego okresu pochodzi najbardziej ufortyfikowana część całego kompleksu budowli - Alcazaba. Obronny charakter nadały mu również pozostałe elementy obmurowania pochodzące z XI wieku. W XII wieku miejsce to było świadkiem licznych konfliktów zbrojnych pomiędzy Almorawidami i Almohadami. Na początku XIII wieku Maurowie pod coraz skuteczniejszym naporem wojsk chrześcijańskiej rekonkwisty musieli wycofać się z północy Półwyspu Iberyjskiego. Przenieśli się daleko w głąb zdominowanej przez nich od ponad pięciu stuleci krainy, którą nazywali Al-Andaluz. Budowę kompleksu pałacowego z prawdziwego zdarzenia właśnie w Grenadzie rozpoczęto na samym początku panowania pierwszego arabskiego władcy z dynastii Nasrydów - Muhammada I Ibn Yusufa. Miasto stało się wówczas stolicą niezależnego, muzułmańskiego królestwa na terytorium średniowiecznej Europy. Otoczona masywnymi, długimi na ponad 2 km murami Alhambra nie była jedynie mającą chronić monarchę fortecą pełniącą rolę pałacu. Było to swego rodzaju miasto w mieście, otoczone dzielnicami włączonymi do wielkiej aglomeracji miejskiej jaką była ówczesna Granada.

Podczas gdy z biegiem lat zmieniali się kolejni monarchowie arabskiego królestwa Alhambra była stale przebudowywana i upiększana. Była magicznym miejscem w którym rozkwitała nauka, religia, poezja oraz muzyka. Równolegle zapadały tutaj ważne decyzje polityczne, w jego zaułkach powszechne były rozmaite dworskie intrygi. Przypominają o tym doskonale zachowane sale audiencyjne, królewskie komnaty, dziedzińce, krużganki, ogrody, baseny, szemrzące fontanny i harem. Ludność z różnych warstw społecznych korzystała z rozmaitych budynków użyteczności publicznej takich jak meczety, szkoły, łaźnie czy rozmaite warsztaty. Doskonalona przez 250 lat Alhambra przetrwała do 1492 roku, czyli do czasu poddania ostatniego muzułmańskiego bastionu w chrześcijańskiej Europie jakim była nasrydzka Grenada. Napotkane tu piękno było tak ujmujące, że nawet katoliccy monarchowie Hiszpanii nie odważyli się na jej zdewastowanie (co mieli w zwyczaju robić, o czym możemy przekonać się zwiedzając chociażby Kordobę). Jako demonstrację swojej dominacji postawili w miejscu zburzonego meczetu kościół oraz dobudowali na jej terenie klasztor oraz królewski pałac, który prezentuje się niezbyt imponująco na tle dużo wcześniejszych chronologicznie muzułmańskich osiągnięć architektonicznych widocznych w Alhambrze.