Korzystając z naszej witryny, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Używamy ich w celu poprawy jakości z tej strony, specjalnie dla Ciebie, pomagają nam zrozumieć Twoje potrzeby (pomagają nam zbierać statystyki), pomóc naszym partnerom dostarczyć odpowiednią zawartość wyświetlaną na naszej stronie internetowej. Aby dowiedzieć się więcej na temat plików cookie kliknij tutaj .

cookies
noimage

Historia zamku Olavinlinna

Historia zamku znajduje swój początek już pod koniec 15 wieku, kiedy to duńsko-szwedzkie królestwo było poważnie zaniepokojone stanem obronnym swych wschodnich granic, do których coraz bardziej zbliżało się Wielkie Księstwo Moskiewskie po przyłączeniu do siebie Nowogrodu. W ramach pomocy Wyborgowi, jedynej twierdzy znajdującej się na granicy z ziemiami rosyjskimi, podjęto decyzję o wzniesieniu jeszcze jednej warowni, prace nad którą rozpoczęły się w 1475 roku. Duński rycerz Erik Axelsson Tott, posiadający już doświadczenie w budowie umocnień Wyborga, został wyznaczony jako odpowiedzialny za wzniesienie nowego zamku. Początkowo twierdza nosiła nazwę Nyslott, co tłumaczy się jako – „Nowy Zamek”, lecz w późniejszym czasie przybrała imię Olofsborg – „Zamek Świętego Olafa”, co w języku fińskim brzmi Olavinlinna.

Budowa zamku stanowiła szeroko zakrojone wydarzenie, w związku z którym sprowadzono tu wielu zagranicznych architektów, którzy stworzyli pierwszą na szwedzkich posiadłościach twierdzę, zdolną stawić opór ostrzałowi artyleryjskiemu. Po śmierci Erika Axelssona namiestnikami na zamku zostawali po kolei jego bracia, którzy aż do śmierci brali na swe barki odpowiedzialność za dalszą jej rozbudowę. Pod koniec 15 wieku zamek przeszedł w ręce rodziny Sture, za rządów której prace budowlane dobiegły końca. Pierwsza próba jego zdobycia przez cara Iwana III miała miejsce w 1495 roku, lecz garnizon twierdzy dzielnie odparł atak. W kolejnych dziesięcioleciach miało miejsce jeszcze kilka podobnych prób, ale wszystkie kończyły się niepowodzeniem.

W 1523 roku po objęciu tronu przez szwedzkiego króla Gustawa I Wazy Duńczycy zostali wypędzeni ze Szwecji, po czym wojska szwedzkie ruszyły na Finlandię, należącą zgodnie ze statutem Unii kalmarskiej do Duńczyków. W październiku 1523 roku komendant zamku Roloff Mattson poddał się wojskom szwedzkim. W ciągu kilku lat obiekt został odnowiony: wieże zwiększono o kilka metrów i wyposażono w dodatkowe kondygnacje, wzmocniono obwarowania. W okresie tym Olavinlinna staje się już na tyle dużą i znaczącą twierdzą, by spokojnie być uważaną za centrum prowincji. Zamek niejednokrotnie stanowił arenę bitew szwedzkich i rosyjskich wojsk w okresie przewlekłej wojny rozpoczętej w 1570 roku. W 1639 roku osada, która powstała i rozrosła się wokół zamku, otrzymała status miasta, w związku z czym od tej pory zaczęto nazywać ją Savonlinna.

Mimo, iż w 1654 roku drewniane zabudowania zamkowe uległy znacznemu uszkodzeniu w wyniku pożaru, to los na tym nie poprzestał i niedługo po tym jeszcze bardziej doświadczył twierdzę. W 1656 roku w czasie wojny rosyjsko szwedzkiej obległy ją wojska rosyjskie, lecz mimo to obiekt i tak nie został zdobyty. W akcie zemsty nieprzyjaciel zniszczył i rozgrabił miasta Savonlinna. W czasie Wojny północnej, w 1710 roku, wojsko rosyjskie zdobyło Wyborg, a sam zamek stanowił już wtedy jedyne umocnienie stojące na przeszkodzie do przedostania się wojsk w głąb Szwecji. Przez ponad rok twierdza była oblegana przez składający się z około 2 tysięcy ludzi oddział kozacki.

W 1714 roku wojsko rosyjskie liczące ponad 1500 ludzi i dysponujące 30 działami praktycznie całkowicie otoczyło twierdzę, którą zaciekle ostrzeliwało przez ponad miesiąc. Garnizon zamku zmniejszył się w tym czasie niemal dwukrotnie, do tego kończyły się kule armatnie i proch, dlatego też 28 lipca 1714 roku obrońcy warowni zmuszeni byli się poddać. W trakcie owej bitwy uległa zniszczeniu wieża Św. Eryka, po której pozostała tylko dolna kondygnacja, zaś inne obiekty zostały uszkodzone do tego stopnia, że garnizon wojsk rosyjskich trzeba było ulokować w tymczasowych, znajdujących się poza granicami zamku budynkach. Zresztą, zamek w rękach rosyjskich nie pozostał zbyt długo – po zawarciu Pokoju w Nystad twierdza w 1721 została zwrócona Szwecji.

Przez kilka lat twierdza stanowiła ruinę, mimo iż plany jej odnowy były regularnie przekazywane do rozpatrywania działaczom państwowym. W wyniku prac renowacyjnych, rozpoczętych pod koniec lat 1720, usunięto tylko najbardziej znaczne uszkodzenia, oraz wzniesiono tymczasowe umocnienie powstałe na fundamencie wieży Św. Eryka. Po wszczęciu przez Szwecję w 1741 roku kolejnej wojny z Rosją, zamek Olavinlinna 6 sierpnia 1742 roku ponownie został oblężony. Tym razem skromny garnizon zamku, przeczuwając rychłą klęskę Szwecji, poddał się po 2 dniach, po czym wszystkich żołnierzy szwedzkich puszczono wolno.

Po zawarciu Traktatu w Åbo miasto i zamek wraz z prowincją Savonlinna zostały przekazane Rosji, która ulokowała tam cały swój garnizon. W ciągu kilku dziesięcioleci obiekt znacznie umocniono, oraz rozmieszczono w nim ponad 100 dział i armat. Pomimo srogiego wyglądu zamek więcej w żadnych bitwach udziału nie brał. Garnizon rosyjski pozostał w nim do 1847 roku, lecz gdy obiekt przestał mieć już znaczenie obronne opuścił go, działa zаś wywieziono do Wyborga. Od 1855 do 1861 rok mury warowni stanowiły więzienie, lecz wkrótce ten stary obiekt został na dobre porzucony. Jego i tak już opłakany stan nasiliły kolejne dwa pożary mające miejsce w latach 1868-69. Tylko dzięki ingerencji władz, które w 1872 wzięły go w opiekę, nie uległ on całkowitemu zniszczeniu.

W 1877 roku dobiegła końca renowacja zamku, która uczyniła go miejscową atrakcją turystyczną. W 1907 roku gościła w nim współzałożycielka teatru operowego w Helsinkach, śpiewaczka operowa Aino Ackté. W związku z tym narodził się pomysł organizacji odbywającego się tu pod gołym niebem festiwalu operowego. Latem 1912 roku za jego murami miał miejsce pierwszy taki festiwal, który do rewolucji w 1917 roku odbył się tu jeszcze kilkukrotnie. W grudniu 1917 roku, po uzyskaniu przez Finlandię niepodległości, zamek Olavinlinna zaczął należeć do Finów. W 1961 roku twierdza została odnowiona, а latem 1967 roku odrodziła się tradycja organizowania festiwalu operowego, który stał się znaczącym wydarzeniem w życiu kulturowym tego kraju.